G E Z - M E L İ

GÖKÇEADA

2009-02-05T16:16:00.000+02:00

Gökçeada, Çanakkale'nin bir ilçesi ve Türkiye'nin en büyük adasıdır.

Kısa bir gemi yolculuğundan sonra Kuzulimanı'na ulaştığınızda karşınıza çorak topraklar çıktığında (Gökçeada'nın eski adı İmroz'dur ve ''çorak topraklarda bereket tanrısı'' anlamına gelmektedir) genelde Ada'ya ilk gelenler hayal kırıklığına uğrar ama unutmayın ki bir ada uzun süre ayakta kalabilmesi için asıl yerleşimi, güzellikleri ve gizemi içerlerde saklamıştır.

Şu an pek çoğu bakir bir durumda olan kumsallar, dünyanın en temiz sahilleri olarak bilinmektedir. Aydıncık, Gizli Liman, Yuvalı, Uğurlu, Pirgos, Lazkoyu, Kuzulimanı, Sualtı Milli Parkı'nın da içinde bulunduğu Yıldızkoy, Mavikoy, Yelkenkaya en önemli plajlarıdır.

Güney sahilleri ipek gibi kum, kuzey sahilleri çakıllıdır. 30 km. uzunluğundaki Ada'nın 27 km.lik bölümünde denize girilebilir.

Zeytinliköy'de yüzyıllık geleneğin yaşatıldığı Madamın Dibek Kahvesi'nden içmeden ayrılmayın Gökçeada'dan...

ATATÜRK EVLERİ

2009-01-17T23:06:00.000+02:00

Atatürk’ün Türkiye sınırları içinde yaşadığı zaman içinde oturduğu, konakladığı veya kendisine hediye edilen evlerden günümüze gelenleri, restore edilip müze ev olarak korunmuştur.

Atatürk, memleketin gittiği her köşesinde kimi zaman kerpiç, kimi zaman köşk veya yayla, şehir evlerinde konaklamış, çalışmalarını bu evlerde yapmış, dinlenmiş, gecelemiş. Günümüze gelen bu evlerden bazıları yıkılmış, bazıları yangın felaketi gibi çeşitli nedenlerle ortadan kalkmışsa da bir çoğu amaca uygun olarak düzenlenmiş. Evler, o dönemi yansıtan ve Atatürk’ün kullandığı eşyalarla döşenerek müze haline getirilip ziyarete açılmış. Atatürk’ün ruhsal yapısı içinde bulunan ev sevgisi, ev töresi, ev bakımı, ev vefası, estetik duyarlılık, ince zevkleri, unutulmayan anıları gibi özellikleri yaşadığı evlere de yansımış.

Ulu Önder Cumhuriyeti kurup, Ankara da yerleşik bir yaşam biçimine kavuşuncaya kadar Türk milleti kendisini konuk edebilmek, sevgi ve saygısını gösterebilmek için çırpınmış. Ata’nın yurt gezilerinde konuk olduğu bir çok ev sahipleri tarafından koşulsuz olarak kendisine hediye edilmiş. Atatürk’ün ömrü boyunca kendi malı olan, ona özgü, kendi parasıyla alınmış veya yaptırılmış mülkü olmamış. Ankara’da Söğütözü’nde ki 25-30 metre karelik küçük kulübesinden başka evi de yok. Kendisine hediye edilen evlerin tüm anahtarlarını hastalığı sırasında noter aracılığı ile ve tapularıyla birlikte ait oldukları şehirlere, sahiplerine göndermiş, sahibi yaşamayanları da hükümete kültür hizmetinde kullanılmak üzere emanet etmiş.

BUNLARDAN BAZILARI:
SELANİK ATATÜRK EVİ
MANASTIR ASKERİ İDADİSİ
CEABAT-BİGALİ ATATÜRK KARARGAHI MÜZESİ
İSTANBUL-AKARETLER ATATÜRK EVİ
SİLVAN ATATÜRK EVİ
İSTANBUL-ŞİŞLİ ATATÜRK MÜZESİ
SİVRİHİSAR-ZAİMOĞLU KONAĞI
UŞAK-DUMLUPINAR ORDU KARARGAHI
AFYON-ATATÜRK KARARGAH MÜZESİ
İZMİT MÜZESİ-AV KÖŞKÜ
ALANYA-ATATÜRK EVİ VE MÜZESİ
İSTANBUL-DOLMABAHÇE SARAYI
SAVARONA YATI
KONYA-ATATÜRK MÜZESİ
AKŞEHİR-ATATÜRK VE BATI CEPHESİ KARARGAHI MÜZESİ
İZMİR HÜKÜMET KONAĞI ADANA ATATÜRK MÜZESİ
BALIKESİR-SACİTZADE MAHMUT BEY KONAĞI

KIYIKÖY

2008-05-23T00:52:00.000+03:00

İstanbul'un yanıbaşında, Karadeniz sahilinde antik çağlardan bu yana yerleşim merkezi olan Kıyıköy temiz havası, bozulmamış mimari dokusu, eşsiz güzellikteki doğası, leziz deniz ürünleri ile dikkat çekiyor.

Yılın ikinci ve üçüncü ayında başlayıp, dördüncü aya kadar devam eden ve lezzetli balıklar listesinde üst sıralarda yer alan kalkan balığı ile ünlü Kıyıköy'de hem doğaya, hem tarihe yolculuk yapabilirsiniz.

Her iki yanından akarak denize ulaşan "Pabuç" ve "Kazan" adlı derelerin arasında yarımada gibi uzanan yüksek bir tepede yer alan Kıyıköy, çarpıcı coğrafyasıyla ilgi çekiyor. Karadeniz'in hırçın dalgalarıyla oyulan kıyı kayaların kimisi anıt kaya olarak, kimi de derin mağaralar olarak göze çarpıyor. Bir zamanlar korsan teknelerin saklandığı koylar içindeki dev mağaralar günümüzde de ziyaretçilerin akınına uğrarken, Kartaltepe'den görünen manzara ziyaretçileri büyülüyor. Derelerin kavisli akışıyla oluşan dairesel kumsal, yaz aylarında kampçı ve deniz severlerin gözdesi. Aynı kıyıda yer alan, önüne dek araçla gidebileceğiniz, kayalara oyularak yapılmış mağara kilise de bir başka görülmesi gereken antik kalıntı. Şehir suları, tipik köy evleri, dantel gibi işli Karadeniz kıyıları, görebilecekleriniz arasında.

Kıyıköy, bir balıkçı köyü. Dolayısıyla balık lokantalarının sayısı da oldukça fazla. Mevsimine göre değişen balık çeşitlerini taze olarak bulabiliyorsunuz. En çok bulunan balıklar, kalkan balığı, Mezgit, tekir, barbunya, karagöz. Bunun yanısıra derelerde tutulan kefal balıkları, kayalıklardan toplanan, maydanozlu, limonlu sofraya getirilen haşlanmış pavuryalar tadabileceğiniz lezzetler arasında. Kısacası Kıyıköy'de balık zengin bir balık ziyafeti çekmek oldukça ekonomik.

GÖLTÜRKBÜKÜ

2008-05-15T16:00:00.000+03:00

Antik Karya bölgesinde Gölköy'ün eski adı Karyanda'dır. İ.Ö. yaklaşık 6. yüzyılda yaşamış olan denizci Skylax buralıdır. Skylax Pers hükümdarı Darius'un emrinde bir amiral olarak Kızıldeniz üzerinden Hint Okyanusu ve Hindistan yarımadası kıyılarını dolaşmıştır. Darius'un Hindistan'ı fethetmesi için önemli bilgiler içeren bu notlar denizcilik tarihine ilk navigasyon bilgileri olarak geçmiştir.

Yakın geçmişte tek bir belediye olarak birleştirilen Gölköy ve Türkbükü köyleri, şimdinin Göltürkbükü Beldesi'dir. Yabancı turistlerden ziyade yerli turistlere hitap eden bölgenin Gölköy tarafı daha sessiz ve sakinken, Türkbükü daha şaşaalıdır. Türkbükü sahili günümüzde Bodrum'un hatta Türkiye'nin en sükseli tatil yerlerinin önde gelenidir.

AVŞA ADASI

2008-05-05T16:08:00.000+03:00

Avşa Adası, Marmara Denizi'nin güney-batısında yer alan, Marmara Adaları adıyla anılan takım adaları oluşturan adalardan biridir.

Kizikoslu Diogenes, Propontis Marmara Adaları 'ndan bahsederken OFİOUSA ile FİSİA"yı birbirinden ayırıyor. Pilinius bu adaya OPHİUSSA diyar diyor. Bizans tarihinde adanın ismi AFOUSİA olarak geçiyor. Toprak durumu yüzünden hiçbir zaman zengin olamamış ve bağımsız idareye kavuşamamış olan bu ada, tarihi akışına göre çevresinde hâkim olan kuvvetlerin egemenliğine girmiştir.

Ada Hıristiyan din adamları için sürgün yeri olarak kullanılmış. Ve GEDEON 'un iddiasına göre ortaçağda boş kalmış.

Adanın dört bir yanını, koylarını hergün gezi motorları ile veya kendi vasıtanızla gezebilirsiniz. Bunların en ünlüleri Çınar Köyü, Kumburnu, Mavi Köy, Değirmen, Manastır, Kumtur, Beyaz Saray ve Yiğitler Köyündeki Altın Kum'dur.

Harbiye

2008-04-02T15:56:00.002+03:00

Hatay ili'nde, Antakya merkez ilçesine bağlı belde. Yüzlerce yıllık bir yerleşim yeridir. Tarihsel adı 'Defne' veya 'Daphne' olarak bilinmektedir.

Antakya Bölgesindeki En Eski şelalerden birisidir. En yukarısında en aşağısına kadar belirli aralıklarla küçük, orta ve büyük şelaleler bulunmaktadır. Ana kaynaktan en aşağıya kadar yaklaşık olarak 1.5 km uzunluğundadır. Çevre İllerden gezi turları düzenlekmektedir.

Yeşil alanlarının fazla olması ve şelalelerinin güzelliği ile ünlenmiş olan Harbiye, konumu itibari ile Ortadoğu’yu Türkiye’ye bağlayan yol üstünde bulunduğundan bu ülkelerden gelen turistlerin hem uğrak yeri, aynı zamanda konaklama ve eğlence yeridir. Oteller (ikisi işletme belgeli olmak üzere toplam 5 adet otel bulunmaktadır) ve çok sayıda pansiyon yanında, halkın bir kısmı evlerininin bir kısmını yaz mevsiminde turistlere kiraya vermektedir. Turistler, genellikle Arap ülkelerinden gelmektedir.

Akçakese

2008-04-02T15:51:00.002+03:00

Akçakese köyü, Şile- Ağva yolu üzerinde bulunuyor

Akçekese’de tipik Karadeniz evleri dikkat çekiyor. Köyün harika bir kumsalı var. Kumsal köyden 1 km ileride. Bir zamanlar MTA’nın içinde altın tozu bulduğu kumsal, birbirinden güzel küçük koylar ve adacıklarla süslü. Adacıklara yürüyerek de çıkabilirsiniz. Deniz sığ ve güvenli. Kayalıklardan olta sallayıp şansınızı deneyebilirsiniz. Fotoğraf çekmek için zengin malzeme olduğunu, piknik yapılabilecek alanlar bulunduğunu unutmayın.

Ayvalik & Midilli

2008-03-30T16:56:00.000+03:00

Lozan anlaşmasından, insanları derin acılara iten, yerlerinden yurtlarından koparıp göçer hale getiren ve hala yaşananların acı izlerini yüreklerinde hisseden insanlar yaratan mübadele çıkmıştı.

Ayvalık, mübadelenin kalbiydi adeta. Hemen hemen tamamen boşalmış, gidenler bedenlerini götürüp, ruhlarını burada bırakmışlardı. Gelenler de çok mutlu olamamışlardı herhalde.

Çocuk olarak gelip Ayvalık’ta yaşlananlar veya gelenlerin çocukları, torunları, mübadeleyi mutlu birer insan olarak anlatmıyorlar. Hepsi, yüreklerinde zorunlu göçün açtığı yaraların derin izlerini taşıyor.

Mübadele’de, Ayvalık ve Cunda’ya daha çok, Midilli, Makedonya, Selanik ve Girit’ten gelen insanlar yerleştirilmişti.

Buradan da en fazla Midilli'ye gidenler olmuştu. Fakat söyledik ya, kendileri gitmiş ama yüreklerini burada bırakmışlardi. Gel zaman git zaman, yıllar geçtikçe, suyun iki yakasındaki insanlar, insan olmanın ortak paydasında buluşmaya başladılar. İki yakın komşu, aynı acılardan geçmiş, aynı topraklarda kök salmış, yemekleri, kültürleri, müzikleri aynı olan iki halk, geçmişe inat bir arada yaşamanın yollarını aradılar.

Dostlukla ve kardeşçe bir arada yaşamak isteyip, düşmanlıklar yerine halkların kardeşliğine dayanan tohumlar attılar. Ayvalık’ta bulunan Rum’ların Midilli’ye, Midilli’de bulunan Türklerin’de Ayvalık’a yerleşmeleri sonucunda iki ülke arasındaki siyasi atmosfer nasıl olursa olsun dostluk devam etti. Belirli dönemlerde azalmasına rağmen hiç kesilmedi.

Özellikle son yıllarda Midilli’den Ayvalık’a günübirlik gelip alış veriş yapanların sayısı 45.000’lere ulaşmış, özellikle Perşembe günü Ayvalık’ta kurulan halk pazarından alış veriş yapanların yarıya yakını Midilli’lerden oluşmaya başlamış.

Pazardan ve diğer esnaftan akla gelebilecek her şey alınıyormuş Midili’den gelenlerce. Bu da Ayvalık ekonomisine önemli derecede katkı sağlamış.

Midilli’den gelenler, alış verişin yanında tarihi kentin daracık Arnavut kaldırımlı sokaklarını, bitişik düzende konulmuş taş evlerini gezip görüyorlar. O evlerden sokağa taşan sıcak sohbetlerine iştirak ediyorlar. Annelerinin ve babalarının doğdukları yerlerde, geçmişe vakit ayırıyorlar. Bu ziyaretler onları mutlu ediyor.

Ayvalık’lılar ve oraya gelen tatilciler de uzakta ışıkları görünen komşu adaya karşı duyuyor aynı merakı. Bu arada yeni dostluklar kuruluyor, ziyaretler de çoğalıyor.

Ayvalık, hep ilgi ile izlenen özlemle gidilen ve insanlarda alışkanlık yapan bir sahil kenti. Kendisine ve Ege’ye özgü dokuyu korumasını başarmış. Cunda, özgünlük konusunda rakipsiz. İster Rumlar, ister Türkler yaşasın bu doku her zaman korunmuş ve yaşama geçirilmiş. Ama son bir iki yıl içinde daha önemli gelişmeler kaydedilmiş. İki yaka arasında bu dostluğu ve kardeşliği güçlendirecek ve devamlı kılacak şekilde çalışmalar başlatılmış. Ve bu çalışmaların içinden, Ayvalık’ta bu gün başlayıp (15 Haziran) iki gün sürecek olan bir Kültür ve Sanat Festivali çıkmış.

Ayvalık Belediyesinin, Ticaret Odasının, Ayvalık Otel ve Pansiyoncular Derneği, Sivil Toplum Kuruluşlarının de destek verdiği ve Midilli’de bulunan partnerlerin katılımıyla gerçekleştirilecek olan “Ayvalık-Midilli Kültür Sanat Günleri” 15 Haziran akşamı başlayıp,16-17 Haziran 2007 tarihlerinde Ayvalık’ta gerçekleştirilecek.

Cuma akşamı Leman Sam konseriyle start alacak olan festivalde iki ülke halklarına ait sanatçılar izlenecek, karşılıklı olarak değişik etkinlikler düzenlenecek. Ayvalık, Türkiye’de ki en iyi 10 dalış mekanları içinde bulunuyor. Oldukça fazla dalış noktası var. Çok zengin bir su altına sahip.

Festival, dalış konusunda iyi imkanlar içeriyor. İki halkın müzikleri, yemekleri, filmleri, edebiyatı değişik etkinliklerle sunulacak. Midilli ve Ayvalık’a ait güzel bir eski fotoğraf albümünden oluşan bir sergi var. Ve Eylül ayında Midilli’de tekrarlanacak olan festivalin anılarda hoş izler bırakarak gelecek senelerde tekrarlanması dileğiyle, gidecek olanlara güzel saatler yaşatılacak.

"Şimdi Ayvalık zamanıdır" diyorduk bu mevsimde hep.

Artık, "Ayvalık ve Midilli zamanıdır" diyeceğiz bundan böyle. Ve mutlaka ilave edeceğiz, “dalma zamanıdır” diyerek.

Ayvalık öyle hazırlandı ki dalış için “Su altı sıralamasında biz Kızıl Denizden sonra geliyorduk, ama uzmanlar bizi o sıralamada öne aldılar artık, bu yüzden mutlaka dalmalısınız bizimle” diyorlar. Festival, dalış için güzel imkanlar sunuyor ama en önemlisi suyun öte yakasındaki komşularımızla güzel dostluklar kurulması fırsatı var.

Kaçırmayınız derim, bu gün her zamankinden daha çok ihtiyacımız var iki halkın kardeşliğine.

Yazı : Bilsen Gürer

MEXICO

2008-02-14T15:03:00.000+02:00

Meksika, yüzölçümü iki milyon kilometre kareye yakın olan bir Kuzey Amerika ülkesidir.

Kuzeyinde ABD, güneyinde ise Belize ve Guatemala bulunmaktadır. Doğusunda Atlas Okyanusu, batısında ise Büyük Okyanus vardır.

Ciudad de México, Ecatepec de Morelos, Guadalajara, Puebla, Juárez, Tijuana, Nezahualcóyotl, Monterrey ve León Meksika'nın en büyük illeridir....

Yüzbeş milyona varan nüfusuyla Latin Amerika ülkelerinin en kalabalık olanlarındandır. Nüfusun %60'ı melez, %10'u beyaz, geri kalanlar ise yerli halktır.

Resmi dil İspanyolca'dır ve Meksika dünya üzerinde anadili olarak İspanyolca konuşan insan sayısının en yüksek olduğu ülkedir.

Meksika, Kuzey Amerika’da târihi çok öncelere dayanan tek ülkedir. M.Ö. birinci yüzyıla doğru körfez bölgesi, Oaxaca, merkezî yayla, çok gelişmiş bir kültür ve sanata şâhit oldular.
Bu durum eski Maya İmparatorluğunun doğuşuna tesir etti.
Bu imparatorluk, 4. yüzyılda târih sahnesine çıkarak yedinci asırdan sekizinci asır sonuna kadar, Yucatan’dan Guatemala’ya kadar genişledi. Aynı dönemde birinci ve dokuzuncu yüzyıl arasında ekonomik ve sosyal yönden Mayalar derecesinde teşkilâtlanmış çeşitli medeniyetler, Oaxaca da, merkezî yaylada ve körfez kıyısında geliştiler.
Bunlara klasik medeniyetler adı verilir. Sonra, 9. yüzyıldan 12. yüzyıla kadar gelişen Tula Toltekleri ortaya çıktı. Fakat bunların medeniyeti yeni kabîlelerin tesiri altında değişikliğe uğradı. 987 yılında Maya-Toltek karışımı yeni bir medeniyetin doğmasına sebep olan, yeni Maya İmparatorluğu kuruldu. Aynı dönemlerde kuzey kabîleleri yayla üzerine yerleşerek şehir hayatına geçtiler. Aztlan’dan gelen Mexica kabîleleri 1325’te Tenochtitlon (Mexico) şehrini kurarak, 50 yıl sonra ilk hükümdarlarını seçtiler.

Aztekler, kabîleler arası rekâbetten faydalanarak 1430’dan 1521’e kadar genişleyen büyük bir imparatorluk kurdular. Sâdece Michoacan Taraskları önünde başarısızlığa uğrayan Aztekler; Totonaktası, Zopatekleri ve Mikstekleri hâkimiyeti altına aldılar. İspanyollar ülkeyi ele geçirmek için, Azteklere karşı duyulan kinden faydalandılar.
1519’da İspanyollar, Cortès komutasında çıkarma yaptılar ve Veracruz şehrini kurdular. Meksika, 1535’te İspanyanın genel vâliliği hâline geldi. İspanyol istilâsı, kuzeye ve güneye doğru uzanarak 17. asır sonuna kadar, devâm etti. Ekseriyâ acımasız olan Hıristiyanlaştırma geleneksel dinlerle mücâdele etti ve yerli medeniyet yok edildi.
1571’de Mexico’da engizisyon kuruldu. 1519’larda kesin olarak bilinmemekle beraber, 25 milyon olduğu tahmin edilen yerli nüfus, 1650’ye doğru 1.500.000’e düştü. Ekonomik reformlara rağmen İspanyol idâresi, yerliler ve melezler kadar beyazlar için de dayanılmaz bir hâle geldi. 1810’da İspanyolları ülkelerinden kovmak için harekete geçtiler.
11 yıl süren bir bağımsızlık savaşı sonunda, 1821’de Kral Nâibine Cordoba Antlaşması imzâlatıldı. 1824’te bağımsızlık îlân edildi. Bağımsızlığı, iç ve dış savaşların sebep olduğu yarım yüzyıllık karışıklıklar dönemi tâkip etti. Santa Anna’nın diktatörlüğü esnâsında yapılan ABD ile savaş sonucunda, 1848 Guadalupe Antlaşması ile New Mexico, Teksas, Kaliforniya kaybedildi. 1855’te liberaller başarı kazandı. Bir iç savaş sonunda Juarez muhâfazakârları kazandı, fakat bunlar dış borçları tehir etmek zorunda kaldı.
Bunun üzerine Fransa, İngiltere ve İspanya askerî müdâhalede bulundu. Juarez’in tekliflerini, Lâtin Amerika’da Fransa yararına Katolik bir imparatorluk kurmak isteyen Üçüncü Napolyon reddetti ve Meksika’yı istilâ etti.
Juarez’in başkanlığından sonraki Porfino Diaz’ın uzun diktatörlüğü sırasında (1876-1911) ekonomi, sosyal adâletsizlik ve yerli köylülerin sömürülmesi pahasına gelişti. Diaz’ı düşüren liberal Madero, ihtilâlci halk akımlarını bastıramadı ve 1913’te katledildi.
Carranza karışıklıklar ortasında 1917 anayasasını kabûl ettirdi ve halka yönelik bir siyâset tâkip etti. Obrago’nun başkanlığında (1920-1924) tarım reformunun uygulanması başladı. Bunun bir katolik tarafından katledilmesi ve şiddetli Katolik direnişi sonucunda, kiliseye karşı son derece katı ve bâzan öldürücü bir siyâset başladı. Lazoro Cardenasi, Başkanlığı (1934-1940) sırasında dînî mücâdeleleri yatıştırarak modernleşme politikası tâkip etti. İkinci Dünyâ Savaşından sonra sanâyileşmeye büyük önem verildi

ZEYBEKLİK

2008-02-12T23:29:00.000+02:00

Zeybeklik kurumu üç birimden oluşmaktadır. Efe, Zeybek, KızanEfe, zeybeklerin başıdır. Zeybekler, kızanlardan sorumlu kolbeyidirler. Kızanlar ise efenin buyruğundaki askerlerdir.

EFE

Efelik bir tür seçimle olur. Efenin oğlu efenin değerinde ise efe seçilir. Artık her şey onun buyruğuna kalmıştır. Efenin oğlu seçilemezse , Zeybekler aralarından en değerli zeybeği efe seçerler. Efeler birbirlerine ateşli silah çekmezlerdi. Zira bu korkaklık sayılırdı. Mintanlarının yaka düğmeleri sürekli açıktır. Sakal bırakmazlar, pala bıyıklıdırlar. Başları ustura ile tıraş edilir, arka ortadan “Perçem “ sarkar. Bindikleri at erkek, koşumlarının metal aksamları gümüştendir. Ayaklarında “kayalık” denilen özel işlemeli çizmeler bulunur. Uzun namlu’lu silah olarak da “Filinta “ taşırlardı.

ZEYBEK

Zeybek kelimesi ve Zeybeklik çeşitli kaynaklarda değişik tariflerle tanımlanmıştır. Bilindiği üzere Anadolu'ya yerleşen ilk Türk'lerde asker ve orduya Sü denilmektedir. Bundan türemiş pek çok kelime arasında subaşı (Ordu Komutanı) Sü-be (ordugah, karargah) ve birde subay anlamına gelmek üzere Sü-bek sözcüğü bulunmaktaydı. Nitekim günümüzde aynı anlamda Su-bay olarak kullanılmaktadır. Bu sözcükteki S harfinin diğer birçok eski sözcükte olduğu kabul edilirse sözcüğün Zü-bek, Zi-bek ve dil akıcılığı dolayısıyla da Ziybek, ZEYBEK şekline dönüştüğü ortaya çıkar. Diğer taraftan başka bir anlama gelen Sü-bek sözcüğü nasıl Arapça kökenli Seybekten alınmışsa Arapçanın o çağlardaki büyük etkisi nedeniyle de SÜ-BEK sözcüğünün Zeybek veya Seybek haline gelmesi o kadar olağandır. Nitekim zeybeklerin tarihteki fonksiyonları üzerinde yapılacak her araştırmada onların askerlikle yakından veya uzaktan kesinlikle bir ilişkisi olduğu görülür.(Türkoğlu,1977)
Zeybeklik Türkmenlerin Batı Anadolu'ya gelmeleri ile ortaya çıkmıştır. Bu nedenlede kökleri Türkmenlere kadar uzanmaktadır. bu dönemlerde (10-13.y.y) Bizans metinlerinde görülen Salpace sözcüğü Sahilbeği olarak kabul edilmiştir. Oysa, Bizanslı bir tarihçi bu sözcüğün anlamını kuvvetli insan olarak açıklamaktadır. Bu nedenle de Salpace sözcüğünün Anadolu insanına geçmiş ve zamanla değişerek Zeybek sözcüğüne dönmüş olması mümkündür.
Zeybek sözcüğünün kökeni konusundaki diğer bir görüş ise, bu sözcüğün Arapça çevik insanlara verilen bir ad olan Zibaki'den geldiğidir. Ayrıca Şemsettin Sami "Kamus-u Türki" adlı eserinde Zeybekliği hafif silahlı ve güvenliği sağlamakla görevli eski bir sınıf asker olarak tanımlamaktadır.

KIZAN

Kızanlar efenin maiyetindeki askerlerlerdir. Kızan kelime anlamı olarak; Batı Anadolu'nun bazı yörelerinde "Çocuk" anlamında kullanılan bir sözcüktür. Kızanların; mintanlarının kolları uzundur. Giyimleri sade, cepkenleri sırma işlemelidir. Başlarının ortası traş edilir. Uzun namlulu silah olarak da "Martin" kullanırlardı. Efenin izni olmadan evlenemezlerdi.

“Ankara, 11 Haziran 1920

Aydın ve Havalisi Kuvayi Milliye Umum Kumandanı Demirci Mehmet Efe kardeşime:

Kahraman efelerinizi size gönderiyorum. Aydın’ın bu doğru özlü ve fedakar evlatları, Bolu ve Düzce havalisinde memleketimizi gavurların esaretine düşürmeye çalışan hainleri pek kahramanca ve fedakarca bastırdılar. Vatanımıza büyük hizmetler ifa ettiler. Allah iki cihanda aziz etsin. Kendilerine ve umum kumandanları olan zat-ı alinize Büyük Millet Meclisi’nin kalbi ve samimi teşekküratını takdim eder, gözlerinizden öperim. Kardeşim efendim...

İmza: Büyük Millet Meclisi Reisi

Mustafa Kemal”

OLYMPOS

2008-02-11T01:18:00.000+02:00

Antik Likya'nın en önemli liman kentlerinden olan Olympos, tarih boyunca mitolojiye konu olmuştur. Konumunun elverişliliği nedeniyle korsanların barınağı olan Olympos, bugün sahip olduğu tarihsel değerleri, 3200 metrelik muhteşem sahili, endemik bitkileri, Caretta caretta'ları Khimaira'sı, tüm sportif etkinliklere olanak veren muhteşem doğası ve pansiyon olarak kullanılan meşhur ağaç evleri ile tüm dünyaca bilinmektedir.

Tamamı arkeolojik ve doğal sit alanı olarak koruma altında olan Olympos, denize açılan ve ortasından Akçay deresinin aktığı bir vadi içine kurulu. Su kanalları, surlar, lahit mezarlar gibi kente ait pek çok kalıntı görülebilir. Antik çağlarda nehir kenarlarına yapılan duvarlarla kanal haline getirilen nehirden gemiler de geçebilmekteydi. Ören yeri girişinden antik kentin kalıntıları arasında yaklaşık 1,5 km yürüyerek Olympos sahiline ulaşılır.

Sit alanında gezmek için sandalet tarzı açık bir ayakkabı giymenizi tavsiye ederim..

THE MAIDEN'S TOWER

2008-02-10T15:38:00.000+02:00

As the Maiden's Tower was remote and inaccessible, people did not have much information about what was lived in it, and they sufficed with telling interesting stories about the inside, and imagining. The first story about the Maiden's Tower was a love story told by Ovidius. This story, relating to the sad love of Hero and Leandros, begins with Hero leaving the tower. Hero is one of the holy women of Aphrodite, and love is banned for her.
She leaves the tower years later to attend a ceremony to be held at the Aphrodite temple, and there she meets Leandros. These two youngsters in love with each other, bless their love with Leandros visiting the tower at nights. The Maiden's Tower witnesses the devotion and the forbidden love of these two young people every night. On a stormy night when Leandros was swimming to the tower, the love light that Hero burnt was put out. Leandros losing his way in the darkens is buried in the waters of the Bosphorous. Hero, seeing that her lover dies, lets herself in the arms of the waters as well.

Other than this story on lovers that cannot meet, there is a snake story, similar to the Cleopatra's end. According to a prophecy, a king is to lose her beloved daughter at the age of eighteen, with a snakebite. Therefore, the king has this tower in the middle of the sea repaired, and places his daughter here. Proving that the fate cannot be escaped, a snake emerging from a grape basket sent to the tower, empties its poison to the princess. The king has an iron vault prepared for his daughter and places it above the gate of Hagia Sophia.

The last story is from the Ottoman times. It is the story about Battal Gazi raiding the Maiden Tower with his soldiers and taking away the hidden treasures and the daughter of Üsküdar Tekfur (Governor). Battal Gazi took the daughter of the tekfur and the treasury, and rode away from Üsküdar, on his horse. The expression "Atı alan Üsküdar'ı geçti" (He who took the horse is already past Üsküdar) is a reflection of this story. Another aspect of this story coming to the present is about the name of this tower. In reference also to the princesses in other legends, Turks named this tower Kız-Kulesi (the maiden's tower). The tower, which was called as Arkla (small castle) in the Antiquity and Damialis (calf), was also famous with the name Tour Leandros.

Currently it is "Kızkulesi" (the Maiden's Tower), and known with this name.

DIDYMAION

2008-01-11T15:20:00.000+02:00

Milat’tan önceki yıllarda yaşayan insanlar büyü, fal gibi şeylere çok inanırlardı. Bu inançları onların yaşamlarını yönlendiren en büyük faktördü.
Dinsel duyarlılıkları karışık ve değişikti. Kendilerince her yararlı ve güzel şeyin ayrı bir tanrısı olduğu var sayılırdı. Örneğin; Deniz Tanrısı Poseiden, aşk tanrısı Eros, Şarap Tanrısı Baküs “Dionysos”, Işık ve Güneş Tanrısı Apollon gibi.

Bu inançtaki insanlar genel olarak Ege Denizi çevresinde yaşıyorlardı. O günkü koşullarda ticaret ve kültürde, sanatta bir hayli gelişmişlerdi.
Ulaşım kolaylıkları gereği denize yakın yerlerde Truva, Bergama, Efes, Priyon, Milet gibi büyük şehirler kurmuşlardı.

Didim’deki Apollon Mabedi de 20 km kuzeydeki Milet şehri ile diğer yöre halklarının geleceklerini öğrenme ve dertlerine çare bulma isteklerini karşılamak için yapılmıştır.

Ionya’nın en büyük kenti Milet’in Didim’de kurduğu Apollon Tapınağına “DİDİYMEİON” denirdi. İlk çağ yazarları bu adın kaynağını tam olarak veremiyorlar. Ama “İkiz Tapınak, ya da İkizler Tapınağı anlamına gelen bu ad iki dorukta bir dağdan veya tanrı Apollon’un sevdiği ikizlerden gelmelidir.” diyenler var. Nitekim, o çağlarda, şimdi “Tek Ağaç” muhiti diye anılan yerde bulunan birbirine paralel iki Tepeye “Didymeion” denildiğini Fransız tarihçi Charles Texsier belirtiyor.

Arkaik devre ait olan bu eski Apollon Mabedi bir çok hükümdar, hatta Lidya Kralı Krezüz tarafından ziyaret edilmişti. Perslerin M.Ö. V. Yüzyılda Anadolu’da yaptıkları saldırılar sonunda Dara “DARİUS” bu tapınağı şehriyle birlikte yıkmış ve içerisinde bulunan bronz Apollon heykelini bir çok esirle götürmüştü. Bu saldırı ve yıkımdan sonra yaklaşık 150 – 180 yıl harap ve terkedilmiş bir halde kalan mabed, Büyük İskender’in Pers’lere karşı zaferinden sonra bu gün gördüğümüz şekilde yeniden yapılmaya başlanmıştı.
Yapım işi çok büyük çapta tutulur. Mimar olarak Efes’te yanan Artemis Mabedi’ni yeniden yapan Panienie Mileti Dephnis görevlendirilir. Tapınak bitince dünyanın sekizinci harikası olacaktır. Yapım işi uzun yıllar sürer ve bu arada Milet’in hazinesini de bir hayli sarsar. Hatta mabedin inşaatında çalışan usta ve işçiler ücretlerini alamadıkları gerekçesiyle bir süre çalışmazlar. Bir anlamda tarihin ilk grevi gerçekleşir. Bu konu ile ilgili yazılı belgeler Milet’te son yıllarda yapılan kazılarda bulunmuştur.

Bütün bu zorluklara rağmen mabedin yapımı M.S. II. Yüzyıl ortalarına kadar sürdürülmeye çalışılmıştır. Ama ne varki aradan geçen yüzyıllar içinde nesillerle birlikte inançlar da doğal olarak değişmiş, örneğin, İsa’nın ilan ettiği Hiristiyanlık dini Didim’deki halk tarafından da benimsenmişti. Dolayısıyla Tanrı Apollon unutulmuş ve onun adına yapımı sürdürülmeye çalışılan mabet de eski önemini yitirmişti. İnşaat Roma krallarının gayretlerine rağmen bitirilemeden yarım bırakılmıştır. Duvarlarının bir kısmına son işçiliğinin yapılması, bazı taşların traş edilmemesi, güneşli tarafta görülen yüksek tek sütunun yevsiz oluşu bunu belirtmektedir.Didim – Didyma Mabedi düzgün en uygun bir alan üzerine inşa edilmiştir. Temellerinde depreme karşı dayanıklı ızgara plan uygulanmış, çevresine 124 sütun konulması (çatıyı tutması için) düşünülmüştür. Sütunların yüksekliği 19,4 metredir.

Mabedin en ilgi çeken tarafı 1,45 metre eşik bulunan anıtsal kapısıdır. Sağında, solunda ve tabanın’da 7 şer metre uzunluğunda ve yaklaşık 60 ton ağırlığında tek parça mermer bloklarla çevrelenmiş bu dev eşik mimari bir zorunluluktan ötürü yapılmış değildir. Bunda o zamanki, dini görüşün oldukça rolü vardı. Çağın inanışına göre ibadete gelen halk mabedlerin içerisine giremezler, önündeki sunağın çevresinde toplanırlardı. Ancak Rahipler ve Apollon kültürü ile ilgili kahinler mabede girerlerdi.
M.S. XV. Yüzyılın bitimine doğru meydana gelen bir deprem ve yangınlar mabedi çok büyük ölçüde tahrip etmiş ve yıkmıştır.

Yapılan arkeolojik çalışmalar sonucunda varlığı bilinen “Mukaddes Yol”un kalıntıları gün ışığına çıkartılmıştır.
Bu mukaddes yol tapınakla, bu günkü Mavişehir’in bulunduğu yerdeki Panormas limanı arasındadır. Dua ve bir takım istekleri için gelenler Panormos Limanında karaya inerler ve 4 km. çevresi aslan ve Branhid heykelleriyle süslü mermer Mukaddes Yolu yürüyerek Tapınağa varırlardı.

Son yıllarda Altınkum sahil yerleşiminin sınırlarını alabildiğince genişleterek sıkıştırdığı Didyma Apollon Tapınağı’nı ziyaret edenlerin, bir zamanlar ücra bir köşede kalmış bu yerin o zamanki güzelliğini tahayyül edebilmeleri neredeyse mümkün değildir. Son zamanlarda resmi makamlar tarafından “Eski Görkemiyle” yeniden ayağa kaldırılması talep edilen Apollon Tapınağı ve yakın çevresi, başka hiçbir yerle karşılaştırılamayacak kadar etkileyicidir. Çünkü başlangıçta Königlich Preussischen Museen zu Berlin adına Theodor Wiegand daha sonra Martin Schede ve 1972 yılından itibaren de uzun süre Klaus Tuchelt yönetiminde yapılan kazılarda, milattan önce 4 üncü yüzyılda öncüleri örnek alınarak başlanmış olan ve Büyük İskender tarafından da desteklenen, devasa mimarinin faniliğini gösteren yıkık durumdaki sütun tamburlarıyla bu tapınak dışında, Artemis Kutsal Alanı ve Kutsal Alanın ziyaretçileri için çeşitli yapılar araştırılmıştır. Bu bağlamda önemli ticaret merkezi Milet ile Didyma’yı Arkaik dönemden beri birleştiren kutsal cadde de araştırılmıştır. 26 kilometrelik bu tören yolu, büyük heykellerle donatılmış dinlenme durakları tarafından bölümlere ayrılıyordu ve imparatorluk döneminden beri en azından son kısmı özenli taş döşeliydi ve sütunlu galerileri vardı. Şimdiye kadar ancak bir kısmı bilinen bu kutsal alan, bir kent gibi programlı oluşturulmuş bir bütün olarak algılanmalıdır.

19.yüzyılın sonlarında tapınağın hemen yukarısında, genellikle tapınak malzemelerinin kullanıldığı ve yalnız terkedilmiş büyük kilisesi günümüze ulaşmış ve halkı Rumlardan oluşan bir köy vardı. Örenyerinin en yüksek noktası, böyle yerleşimler için karakteristik olan ve tapınağın devasa parçalarının yanında son derece narin duran bir yel değirmeni için en uygun yerdi.

19.Yüzyıl boyunca İngiliz ve Fransız araştırmacılarının birkaç kez giriştikleri kazılara rağmen, daha önce kimsenin tasavvur edemediği bu devasa yapının boyutları ancak 1906 yılından sonra büyük teknik zorluklarla gerçekleştirilen kazılarla ortaya çıkmıştır. Ayrıca, 1979 yılında keşfedilen duvarların yüzeyine çizili ayrıntılı planların ortaya çıkması da büyük heyecan uyandırmıştır.

2003 yılında Andreas Furtwangler yönetiminde başlayan çalışmalar, kutsal alanın erken dönemlerinin anlaşılmasına yönelik olup, aynı zamanda eserlerin ortaya çıkartılmasından hemen sonra onarım ve yeniden ayağa kaldırma çalışmaları sürdürülmektedir. Ayrıca var olan mimari parçaları korumak ve tapınağın etkileyici görünümünü muhafaza etmek için yangınlardan zarar gören mermer parçaların özenle onarılıp çok zaman gerektiren ince çalışmalarla emniyete alınması sürdürülmektedir.

ANTİK YUNAN

2008-01-10T22:43:00.000+02:00

Antik Yunanistan, bugünkü Yunanistan toprakları ve çevresinde yaklaşık 1000 yıl süren ve hristiyanlığın güç kazanmaya başlaması sonucu ışıltısını kaybetmeye başlayan tarihî bir dönemdir.

Balkanlar'a göç eden Yunan kabilelerin kurmuş olduğu Yunan şehir devletleri demokrasinin ilk temellerinin atıldığı yerlerdir. Eshilos, Aristofanes, Evripides, Sofokles, Aristo, Eflatun, Sokrates, Heredot ve Ksenofon gibi büyük filozofların yetiştiği Atina, Sparta, Tebai ve Nakşa gibi büyük şehirler gerek birbirleriyle gerek o dönemin en önemli güçlerinden biri olan Persler ile üstünlük mücadelelerine girmişlerdir.

Antik Yunan uygarlığının zirveye çıktığı, en çok geliştiği dönemler İskender yönetiminde olmuştur. Yunan kültürü içinde bir eğitim almış olan İskender, babası Filip'in ölmeden önce hazırlamış olduğu ortamı kaybetmemiş, Antik Yunan kültürünü batıda Makedonya'dan doğuda Hindistan'a, kuzeyde Fergana'dan güneyde Mısır çöllerine kadar yaymıştır.

Çok tanrılı din inancının hâkim olduğu, toplumun sınıflara ayrıldığı, tiyatro ve mimarinin o dönemdeki en büyük eserlerinin verildiği Antik Yunan medeniyetinin gelişimi Augustu Caesar'ın M.Ö. 27 yılında Yunanistan'ı Achaea eyaleti olarak Roma İmparatorluğu'na bağlaması ile durmuştur. Fakat yine de Antik Yunan kültürü batı medeniyetlerinin temeli olarak kabul edilir.

Yunan kültür ve uygarlığının, Avrupa'nın birçok yerinde hüküm sürüp kendinden izler bırakmış Roma İmparatorluğu üzerinde çok büyük etkisi vardır. 14. ve 16.yüzyıllar arasında Avrupa'yı etkisi altına alan Rönesans hareketinin ve Neo-Klasik canlanmanın üzerinde Antik Yunan medeniyetinin büyük izleri görülür.

DEVE GÜREŞLERİ

2008-01-08T00:36:00.000+02:00

Deve Güreşlerinin tarihi 19. yy başlarına kadar uzanmaktadır. O tarihlerde İzmir yönünden gelen kervanlar eski adı Karapınar olarak bilinen yeni adı ise İncirliova olan ilçede konaklamaktaydı. Bu konaklama esnasında deve yavruları (dorumlar) kendi aralarında oynarlardı. Kervanda yük bulamayan boşta kalan develerin birbirleriyle güreştiklerini gören deve sahipleri develerin bu hareketlerine ilgi duyup deve güreşlerini organize etmeye başlamışlar ve bu oyunları gelenek haline getirmişlerdir. İlk zamanlarda şahıslar arasında iddia yoluyla yapılan deve güreşleri zamanla genişleyerek zamanla toplumsal bir eğlence halin gelmiştir.

Aydın’ın İncirliova ilçesinde başlamış ve yaklaşık 200 yıldır ocak ayının ilk Pazar günü yapılmaktadır. Deve güreşlerinin amacı toplumsal dayanışma, topluma yararlı temel hizmet kuruluşlarının yapıtlarının çoğaltılması, korunması ve çoğaltılmasında büyük rol oynamaktadır. Bu organizasyonlarda elde edilen tüm gelirler kamu ve toplum kuruluşlarına aktarılmaktadır.

Güreşler ayak, orta, başaltı ve baş olmak üzere dört kategori altında toplanmaktadır. Her deve kendi kategorisinde güreşmek zorundadır. Güreş develeri Buhur adı verilen çift hörgüçlü erkek deveyle tek hörgüçlü yoz dişi devenin çiftleşmesinden meydana gelen erkek devedir. Bu develere Tülü adı verilir.Tülü adı verilen güreş develeri yaz ve sonbahar aylarında arpa, burçak,üzüm ve yulaf gibi kuvvetli besinlerle beslenip kış aylarına doğru kızmaya başlarlar. Kızmalarının sebebi ise dişilerini diğer erkek develerden kıskanmalarından kaynaklanmaktadır. Develerin kızmaya başlamasından sonra güreşler başlar ve Aralık, Ocak, Şubat, ve mart ayının sonuna kadar devam eder. Deve güreşlerinden bir gün önceki gece tanışmak dostlukları geliştirmek için Halı Gecesi adı verilen gece düzenlenir. Halı gecelerine sanatçılar eserleriyle yer alırken ayrıca yöresel oyunlar oynanır ve gelen misafirler ağırlanır. Açık arttırma ile halılar satışa çıkartılır. Güreşlerde güreşi idare eden bir orta hakem, neticeleri belirleyen 4 kişilik masa hakemleri, 10’ar kişiden oluşan müteşekkirler, 2 grup halinde bulunan develeri ayıran urgancılar, develerin ağızlarını bağlayan 3-4 kişilik ağız bağcıları vardır. Güreşler davul ve zurna eşliğinde yapılır. Sağ taraftan güreşen develere sağcı sol taraftan güreşen develere solcu adı verilir. Karşılıklı güreş esnasında her iki devenin birbirlerinin ayaklarına kenetlemesine çengel, rakibinin ayaklarına ağzı ve dişleriyle vurmasına tekci, rakibini göğsünün altına alarak bastırmasına bağcı denir.

NİL NEHRİ

2007-12-28T14:05:00.000+02:00

Büyük Yunan tarihçisi Heredot, Mısır’a yaptığı tek ziyaret sonrası “Mısır, Nil nehrinin bir hediyesidir,” demişti. Mısırlılar onun bu sözlerine hala tamamıyla inanıyor. Her yılın sonunda, Nil nehrinin su yüksekliği hakkında iyi sözler duymak için sabırsızlanıyorlar.

Nil, dünyanın en uzun nehridir (6.695 km). Afrika kıtasının üçte birini kaplar. Güneyden kuzeye doğru akar ve üç ana kolu vardır: Beyaz Nil, Mavi Nil ve Atbera. Nehrin en uzaktaki kaynağı Burundi'deki Doğu Afrika Göller Bölgesi'ndeki Kagera nehri olarak doğar ve Tanzanya, Ruanda, ve Uganda sınırlarını oluşturarak Victoria gölüne katılır.

Asıl Nil nehri bu gölden Victoria Nili olarak çıkar. Kyoga ve Albert Göllerinden geçtikten sonra Albert Nili olarak yoluna devam eder. Nimule'de Sudan'a giren nehrin ana kolu, Melekal yakınında Bahrü'l Gazal ve Sobat Nehirleriyle birleştikleri yere kadar Bahrü'l Cebel, Mavi Nil Nehri ile birleştiği yere kadar da Beyaz Nil Nehri olarak anılır.

Mavi Nil Etiyopya'nın orta kesiminde doğar ve Beyaz Nil'e Hartum yakınlarında doğu kıyısından katılır. Asıl Nil son büyük kolu olan Atbera nehrini Hartum'un kuzeydoğusunda ve doğu kıyısından alır. Daha sonra kuzeybatıya doğru geniş bir S çizer. Bu arada üç çağlayanı aşarak Nasır Gölüne katılır. Bu gölü oluşturan Assuan Barajı'nın aşağısında Mısır içlerinde kuzeye doğru akar ve Kahire yakınlarında Nil deltası ile son bulur.

YOSEMİTE ŞELALELERİ

2007-12-26T15:11:00.000+02:00

Yosemite Şelaleleri, Dünya'nın beşinci en yüksek şalalesidir.

ABD'de Yosemite Milli Parkındadır. Toplam 739 m ile Sierra Nevada Dağları'nda yer alır ve üç eğim kırığından meydana gelir.

UPSALA

2007-12-14T15:32:00.000+02:00

İsveç'e çok sevdiğim arkadaşımı görmek için yaptığım seyahatta görme imkanı bulduğum Upsala, başkent Stockholm’a 70 kilometre.

İsveç’in dördüncü büyük kenti. Yemyeşil bir şehir, nerdeyse herkes bisikletli. Şehrin göbeğindeki park güzel havalarda insanların güneşin tadını çıkardığı enfes bir yer.

Yapay gölün kenarında başta ördekler olmak üzere çeşit çeşit hayvanlar insanın dikkatini çekiyor. Şehrin ortasından bir kanal geçiyor ve kenarlarda gezi gemileri var. Hava biraz daha sıcak olsa tekne keyfi kaçırılmazdı.

Hemen başınızı kaldırdığınızda ise Upsala Şatosu ve Katedral’ı hemen dikkati çekiyor.

Upsala Şatosu, Kral Gustav tarafından 1500 yılında yapılmış, bu tarihi yapının hemen yanında bir de sanat müzesi var. Bahçede tüm şehre hakim, tepede o yıllardan kalma topları görebilirsiniz. Bir de artık konuklarına büyük salonu restoran olarak hizmet veren Skokloster Şatosu var Upsala'da.

Katedral ise muazzam denecek bir yapı, 118 m uzunlukta ikiz kulesiyle dikkati çekiyor. İskandinavya’nın en görkemli kilisesi. Yapımı 175 yıl sürmüş. Kraliçe Kristina’nın altın şarap kadehi burada sergileniyor..Çevrede birkaç müze var.

TİLMEN TÜMÜLÜS

2007-12-14T11:25:00.000+02:00

Tilmen Höyük, İslahiye ilçesinin 10 km. uzaklıktadır.
Bölgenin en büyük höyüklerinden olup 24 metre yüksekliktedir. Yapılan kazılardan buranın M.Ö. 3 bin yılının son döneminde büyük bir şehir olduğu ortaya çıkmıştır.
Şehir iç ve dış kaleden oluşmaktadır. Kalenin surları büyük ve düzgün kesme taşlardan yapılmıştır.

MUNZUR

2007-12-14T11:06:00.000+02:00

Munzur Vadisi Milli Parkı, Tunceli’nin girişinden başlayan 85 kilometre uzunluğundaki Munzur Vadisi’nin, 7. kilometresinden itibaren ve Ovacık İlçe girişine kadar uzanan bir alanı kaplıyor. Barındırdığı çeşitli bitki türleri ve yabani hayvanların yanı sıra 40 değişik gözeden akan soğuk suyuyla da ziyaretçileri büyüleyen Munzur Vadisi, Munzur Çayı’ndaki kırmızı benekli alabalıklarıyla da ilgi çekiyor.

Orta Toros Dağlarının Kuzey Anadolu Dağları ile Güney Doğu Toroslar civarında Tunceli ve Erzincan illeri arasında yükselen Munzur Dağları ise bu resimde ihtişamını gözler önüne seriyor.

Kalker kayalardan oluşan bu dağlar çok arızalı ve dişli doruklu bir topografya sunar ve üzerinde çok sayıda göller, yer yer kalıcı karlar görülür.

Dağlar sık meşe ormanları ile kaplıdır.

2500 metreden sonrası çıplak kayalıktır, bu nedenle mercan bölgesinde kaya tırmanışı yapılabilmektedir.

UŞAK EVLERİ

2007-12-13T21:20:00.000+02:00

Osmanlı Mimarisi özelliklerini taşıyan sivil mimari örneklerine Aybey, Işık, Karaağaç ve Kurtuluş Mahallelerinde rastlamak mümkündür.

Bu evlerin genellikle birinci katı taş örgü, ikinci katı ahşap, cumbalı ve beşik çatılı, alaturka kiremitlidir. Bu evler Kültür Bakanlığınca koruma altındadır.

11 Aralık 2007 Günün Blogu

2007-12-12T10:08:00.000+02:00

Gez-meli

Sahibi: gez-meli

Kategori: Seyahat

Blograzzi Puanı: 15,4

Favoriler: 20

Yorumlar: 35

Açıklama:Seyahat, tarih, kültür, tanıtım

BELÇİKA KRALLIĞI

2007-12-05T19:16:00.000+02:00

Belçika'ya ilk yerleşenler Belgealar olup, 5. asıra kadar Roma İmparatorluğunun idaresi altındaydılar. Beşinci asırda ise Frankların istilasına maruz kaldılar. Daha sonra ülke Charles (Şarlken)in Batı imparatorluğuna dahil oldu. 1477'den sonra, Şarlken'in yeğeni Maximilian'ın eline geçti. Bundan sonra 300 sene kadar Belçika yabancılar tarafından idare edildi. 1713'te Avusturya İmparatorluğunun eline geçti ve "Avusturya Hollandası" diye anıldı. Fransa 1813'te Belçika'yı işgal etti. 1815'te Napolyon yenilince, Belçika Hollandalıların idaresine girdi. 1830'da Belçikalılar birleşerek Fransa ve İngiltere'nin garantisi altında bağımsız bir devlet kurdular. 4 Haziran 1831 tarihinde bir krallık haline gelen Belçika, Afrika'da sömürgecilik hareketlerinde de bulundu. Sömürgelerinden en son Kongo, 3 Haziran 1960'da bağımsızlığını kazandı. Belçika, Birinci ve İkinci Dünya Savaşına iştirak etmiş olup her iki savaşta da Almanya tarafından işgal edilmiş, Almanya'nın yenik düşmesi üzerine işgalden kurtulmuştur.

Batı Avrupa'da, Kuzey Denizinin kıyısında, Fransa ile Hollanda arasında yer almakta olan Belçika, Birleşmiş Milletler ve NATO üyesidir.

Ülke, Flaman Bölgesi'nde 5, Valon Bölgesi'nde de 5 olmak üzere 10 eyalete ayrılmıştır. Flaman Bölgesindeki eyaletler, Batı Flandre, Doğu Flandre, Anvers, Limburg, Flaman Brabant olup, Valon Bölgesindeki eyaletler ise Namur, Liège, Hainaut, Lüksemburg, Valon Brabant'dır. Ülkede 589 belediye bulunmaktadır. Kendi meclisleri bulunan belediyeler, belediye başkanının başkanlığında çalışan belediye encümeni tarafından yönetilir.

HAND-MADE DOLLS

2007-12-05T00:41:00.000+02:00

Dolls, which reflect Ottoman and Anatolian peoples’ clothing and living styles, are created in a manner reflecting their origins and by using regional fabrics.

No kind of moldar is used in producing dolls, which are totally shaped by hand and made of wood, cotton, fabric etc.

VENEDİK

2007-11-30T13:14:00.000+02:00

Dünya üzerinde görebileceğiniz en sihirli mekanlardan biridir VENEDİK. Denizin ortasına kondurulmuş muhteşem yapılardan oluşan ve üzerinden geçen yüzyıllardan etkilenmeden günümüze gelen bu güzel şehir , insanın görmeden ve içinde yaşayıp o nemli havasını solumadan gözünde canlandırabileceği bir yer değildir.

Venedik ; kuzey İtalya'nın doğusunda Adriyatik denizi kıyılarında karaya 4 kilometre uzunluğunda kara ve demir yolu köprüsü ile bağlanan , yaklaşık 118 adacık üzerine kurulu bir ada şehirdir. Venedik'te adacıkları birbirinden ayıran 170 kanal ve birbirine bağlayan 400 köprü bulunur.

Venedik'te yaşayanların %50'den fazlası geçimlerini turizmden sağlamaktadırlar.Bugüne kadar ki rekor bir günde 150.000 turisttir.

Bu kadar turistik olması ve herşeyin deniz yoluyla taşınması sonucu fiyatlar İtalya'nın geneline göre %10 daha pahalıdır.

Canal Grande (Grand Canal)

Grand Canal (Büyük Kanal) Venedik'e geldiğinizde öncelikli olarak görmeniz gerekenler, Venedik'in ana caddesidir. Venedik'in karaya bağlandığı noktadan kalkan Vaporetto'lardan birine bindiğinizde sizi, bu harika caddeden sürprizlerle dolu bir rüyaya taşıyacaktır. Evet, Grand Canal'da suların üzerinde süzülürken aklınızdan sıkça geçecek bir sorudur bu, acaba rüyada mıyım? Vapurunuz ilerledikçe ne tarafa bakacağınızı şaşırırsınız; bu durumda en iyisi bir gidiş bir de yukarı dönüş turu yapmaktır ki hiçbir şeyi kaçırmayasınız. Öncelikle, Venedik'in kendine has ev mimarisi sizi gülümsetir. Hepsi birbirinden güzel renklere boyanmış suların içinde yüzyıllardır solmayan çiçekler gibidirler ve sanki bunun farkındaymış gibi hepsinin cam içlerinde yine rengarenk çiçekler sizi karşılar. Bir an duraksarsınız bu evlerin kapılarının suya açıldığını farkedince. Grand Canal'dan turunuza devam ederken buraya açılan küçük kanalcıkları görürsünüz, bazıları sadece gondolların girebileceği genişliktedir. Yolunuz her iki yakasında kimisi baston şekerler gibi boyanmış kimi de ham kütük kazıklar görürsünüz ki bunlar teknelerin park yerleridir.

Sular, gondollar, köprüler derken birden bire karşınıza çıkan San Marco Meydanı, katedral, kiliseler , Campanelli, Dükler Sarayı ve diğer ihtişamlı binalar Venedik'in bitmeyen güzellikleri olarak kendilerini gösterir.

Rialto Köprüsü
Venedik kentinin en renkli mekanlarından biridir. Yalnız iki yakayı birbirine bağlamakla kalmaz; aynı zamanda cıvıl cıvıl bir alışveriş mekanıdır. Rialto köprüsünün üzerinde, girişinde ve çıkışında birbirinden güzel cam eşyalar, maskeler, kuklalar, ayakkabı-çanta ve meyve sebzeden tutunda şekerleme ve çöreklere kadar satın alabilecek her şeyi bulabilirsiniz. Bütün bu alışveriş keyfinin ötesinde Rialto Köprüsü'nün üzerinden Grand Canal manzarası bir harikadır.

Günah Köprüsü

Dükler Sarayı ile Yeni hapishane arasında kapalı olarak inşa edilmiş bir köprüdür. İsmini muhtemelen buradan cezaevine giden mahkumların Venedik'e son kez bakmasından almıştır.

ANTIPHELLOS

2007-11-19T21:21:00.000+02:00

Likya´nın önemli kentlerinden biri; Kaş...

Arkeolojik buluntularla kanıtlanan Habesos adı, antik kentin en eski adıdır. Antik kent tarihte Antiphellos ismi ile anılmıştır. Karia ve Likya Bölgeleri arasındaki bağlantıyı sağlayan yolların kesişme noktasında bulunan Antiphellos, aynı zamanda bir ticaret limanıdır.

Makedonya Kralı Büyük Iskender´in, Anadolu seferi sırasında, Kralliğın egemenliği altına girmiştir. İskender´in genç yaşta ölümünden sonra bölge, Seleukoslar´la Ptolemaioslar arasında el değiştirmiştir.

Antik kent, Roma Dönemi´nde önem kazanmış ve Bizans Dönemi´nde Piskoposluk merkezi olmuştur.

Bu dönemde Arap akınlarına uğramış daha sonra Anadolu Selçuklu topraklarına katılarak Andifli adını almıştır. Anadolu Selçuklu Devleti´nin yıkılmasını takiben Tekeoğulları Beyliği yönetimi ele geçirmiş ve Osmanlı Devleti ilçeyi Yıldırım Bayazıt zamanında topraklarına katmıştır.

Tüm bu tarihi değerleri yanında yeşil ve maviyi de içinde buluşturmuş olan Kaş , her yönden Türkiye'nin cennet köşelerinden biridir.

TRADITIONAL ARTS USING STONE

2007-11-19T00:21:00.000+02:00

Although it changed in accordance with the prevailing conditions in different periods, decorative stone-working in Turkish art always maintained its high quality. The best examples of stone-working can be seen in the architecture of the Seljuk and Ottoman periods. Stone is the main component not only of construction but also for internal and external decoration. The best examples of stone working can be seen in monumental doors, in the walls of cities and palaces, the main doors and courtyards of mosques and medreses, and in column heads, minarets and fountains. The most common ornamentation used are geometric patterns, plant motifs, animal relieves and palmets. Walls may also decorated by the use of bricks. Dark and light-colored bricks are used to create geometric designs in order to embellish walls. The external walls of mosques, tombs and castles are the best examples of this.

Stone used in the art of stone-working can be classified according to the differing construction techniques:

Stone-working (In Architecture, Fountains and Gravestones): In traditional architecture, stone-working plays an important role in the construction and decoration of internal and external walls. Another common use is for gravestones. Various techniques are used in stone-working, such as carving, relief and scraping. Ornamental elements are generally plants, geometric designs and writing. Animal figures are rarely seen and human figures only in the Seljuk period.

Marble-working: Marble is metamorphosed limestone, which is brightly colored and used in different fields of art. A slab of marble is separated from the main block with the help of a helical strand, and is then cut into pieces with a piercing gimlet. Marble slabs are cut with the help of a diamond-bladed, following the grain. Slabs are softened with sponge stone and emery dust and varnished with fabric tampons.

Decorative Stone-working: A number of common products in daily use are made from stone, such as jewellery, chaplets, cigarette holders and walking stick handles.

Sepiolite-working: In Eskişehir today, cigarette holders, pipes and water pipes are made from sepiolite. It is known that in the early years other objects were also made from it, such as pots, boxes, cups and statues.

Oltu stone-working: Oltu stone is a kind of lignite which is generally black and shiny. It can be polished and planed. In the middle ages, it was used to make hat badges, boxes and small statues. It began to be used for jewellery in the 19th century. Today, oltu stone is obtained from the 300 mines in the village of Oltu in the province of Erzurum. It is also known as “Erzurum amber,” and is used in making cigarette boxes, hat badges and jewellery (such as necklaces, brooches, earrings and rings) and is combined with gold and silver.

TINAZTEPE MAĞARASI

2007-11-16T17:47:00.000+02:00

Konya’nın Seydişehir İlçesi’nde yaklaşık 230 milyon yılda oluştuğu belirtilen Tınaztepe Mağarası, travertenleri, sarkıt-dikitleri, kar ve yağmur sularının oluşturduğu gölcüklerinin güzelliğiyle görenleri büyülüyor.

Tınaztepe Mağarasının bulunduğu bölgede üst seviyelerde kiltaşı- kumtaşı- marn ve konglomera ardalanmasından oluşan fliş ile birlikte ofiyolitik karakterli kayaçlarda yer almaktadır.

Mağaranın iç kısımlarında taban-tavan arası yükseklik farkı 65 metreye kadar çıkmaktadır.

MÜZELER

2007-11-16T14:52:00.000+02:00

ÇORUM MÜZESİ

Hattuşa'da 1906 yılında başlayan ilk bilimsel kazıları 1907 yıllında Alacahöyük'te yapılan kısa süreli kazılar takip etmiştir. 1933 yılında Atatürk'ün talimatlarıyla Milli Kazılar döneminin başlamasının ardından, 1935 yılında başlatılan Alacahöyük kazısına verilen destek sonucu, aynı dönemde Merkez İlçedeki Büyük Güllücek, Pazarlı, sonraları Eskiyapar'da kazılara başlanmıştır. Bu merkezlerde yapılan çalışmalar sonucunda Alacahöyük'te olduğu gibi önemli sonuçlar alınmıştır.

Alacahöyük, Hattuşa-Boğazkale ve diğer kazı merkezlerinden olumlu sonuçlar alındıkça, bu zenginliklerin kaynağı olan Çorum'da da 1937 yılından itibaren, dağınık olarak bulunan eserleri bir araya toplama ve Müze kurma çalışmaları başlamıştır.

Önceki binaların yeterli gelmemesi nedeniyle, yeni Çorum Müzesi 2003 yılında hizmete açılmıştır.

ALACAHÖYÜK MÜZESİ

Çorum Müze Müdürlüğü'ne bağlı Alacahöyük Müzesi, Alacahöyük beldesinde yeralır.

BOĞAZKALE MÜZESİ

Çorum Müze Müdürlüğü'ne bağlı olarak hizmet veren Boğazkale Müzesi Çorum'a 82 km. mesafede Boğazkale İlçe merkezindedir. 12 Eylül 1966 yılında açılan Müze, (Hattuşa) kazılarında açığa çıkan ve çevreden müzeye gelen eserlerin depo ve sergilenmesinin yapıldığı mahalli bir Müze konumundadır.

ÇATALAŞI

2007-11-16T14:46:00.000+02:00

MALZEME:(5-6 porsiyon)

6 su bardağı su
1 su bardağı yeşil mercimek
1 su bardağı yarma
2 kaşık tereyağ
1 çay bardağı kavrulmuş kıyma
1 baş kurusoğan
1 tatlı kaşığı nane
İsteğe göre pul biber

Yeşil mercimek önceden 6 su bardağı su ile haşlanır. Haşlanan mercimeğe 1 bardak yarma ve tuz eklenir. Yarmalar pişene kadar kaynatılır.
Tavaya 2 kaşık yağ konarak eritilir ve soğan yağda cevrilir. Soğanlar oldukdan sonra kıymada eklenerek atesde tekrar cevrilir. Nane ve isteğe baglı pul biber eklenir.

Çorba servis edilirken üzerine ya da daha once içine eklenebilir.

TARİHİ ANLATANLAR

2007-11-16T14:28:00.000+02:00

HATTUŞAŞ-BOĞAZKALE
Mısır, Babil ve Mitanni gibi Eski Doğu’nun büyük güçlerinden biri olan Hititler, yaklaşık M.Ö. 1200 yıllarına kadar Anadolu’nun büyük bir kısmına ve zaman zaman da Kuzey Suriye’ye hükmetmişlerdir. Bu İmparatorluğun başkenti Hattuşa, Çorum’un 80 kilometre güneybatısında, Boğazkale ilçesindedir.

YAZILIKAYA TAPINAĞI
Hattuşa’nın en büyük ve en etkileyici kutsal mekanı, şehrin dışında yer alan, yüksek kayalar arasına saklanmış Yazılıkaya Açık Hava Tapınağı’dır. Tapınak’ta 90’dan fazla tanrı, tanrıça, hayvan ve hayal ürünü yaratıklar kaya yüzeyine işlenmiştir.
Tanrı ve tanrıça dizileri, İmparatorluk panteonunun baş tanrıları olan fırtına tanrısı ve güneş tanrıçası’nın maiyetini oluşturuyordu. Bu yorum sonucunda; Yazılıkaya “Yeni yıl şenlikleri evi” olarak tanımlanabilir. Hitit kült (dini tören) metinlerine göre yeni yıl ve ilkbahar törenlerinde bir araya gelen tüm tanrılar “fırtına tanrısı’nın evi’nde” toplanırlardı. Bu şenlikte kentin diğer tüm tapınaklarından tanrı heykellerinin törensel bir alayla Yazılıkaya’ ya taşınmış olabileceği değerlendirilmektedir.

ALACAHÖYÜK
Çorum’un 45 km. güneybatısında, Ankara’nın 160 km. doğusundadır. Eski Tunç Çağı ve Hitit çağında çok önemli bir kült (dini tören) ve sanat merkezi olan Alacahöyük’te 4 uygarlık çağı açığa çıkartılmıştır.
Alacahöyük’te 1. uygarlık çağı, Hellenistik, Roma, Bizans, Selçuklu-Osmanlı dönemleri ile temsil edilmektedir. 1. kültür katta, Geç Frig çağında höyüğün her yanı iskan edilmiştir. Küçük evlerden oluşan bu kat, seramiğine göre, M.Ö. 650’den daha eski değildir.
Mabedi, büyük yapıları, özel-blok evleri, sokakları, büyük küçük su kanalları, şehir suru, biri kabartmalı ortastadlarla süslü sfenksli, diğeri poternli anıtsal kapılarıyla Hitit İmparatorluk Çağı’nın müstahkem olmayan, düz ovaya kurulan tipik temsilcisi höyüğün 2. kültür katını oluşturur.
Kalker temel üzerine andezit bloklarla inşa edilmiş olan Sfenksli Kapının genişliği 10 metredir. O, bir yolla bağlandığı büyük mabedin anıtsal geçididir.

ORTAKÖY-ŞAPİNUVA
Hitit Devletinin önemli kentlerinden biri olan Şapinuva, (Ortaköy), Çorum’ un 53 km. güney doğusundadır. Çekerek nehri etrafında yer alan Göynücek Ovası ile Alaca Ovası arasındaki geçit üzerindedir.

KAPILIKAYA ANITSAL MEZARLIĞI
Çorum-Osmancık karayolunun Kırkdilim mevkiinde yolun sağında, derin vadilerin oluşturduğu engebeli bir arazi üzerinde yer almaktadır.
Hellenistik Döneme tarihlenmekte olup, (M.Ö.II.yy) komutan İKEZIOS’a aittir. Çay seviyesinden yüksekliği 65 m. dir.

SAFRANBOLU EVLERİ

2007-11-13T11:34:00.000+02:00

Klasik Osmanlı kent mimarisini yansıtan tarihi evleri ile ünlü olan şehir, bu özelliği sayesinde 17 Aralık 1994 tarihinden beri Türkiye'de Dünya Miras Listesi'nde yer alan 9 kültürel varlıkdan biridir ve turistik ilgi çekmektedir.

Safranbolu ismini, bölgede yetişen ve nadir bir bitki olan safrandan alır.

Evleri ile tanınmış olan Safranbolu da tarihi güzellikleri görmenin yanında doğal güzelikleri de görmek ve yaşamak imkanına sahipsiniz. 18. ve 19. yy. Türk toplumunun geçmişini, kültürünü, yaşama biçimini ve teknolojisini yansıtan Safranbolu Evleri arasında önemli örneklerden biri Kaymakamlar Gezi Evi'dir. 1884 yılında Hacı Mehmet Efendi tarafından yaptırıldığı bilinen Kileciler Evi de, Safranbolu'nun evlerine örnektir.

Safranbolu Evleri; Safranbolu´nun iki ayrı kesiminde gruplanmış durumdadır. Birincisi “Şehir” diye bilinen ve kışlık olarak kullanılan kesim, ikincisi “Bağlar” diye bilinen ve yazlık olarak kullanılan kesimdir.

Safranbolu evlerindeki çıkmalar, evin dış görünümünü tek düzelikten kurtarır. Evlerin pencereleri çok özel biçimde tasarlanmış olup dar ve uzuncadır. Ahşap kanatlı pencerelerde ayrıca “muşabak” denilen kafesler bulunur.

SAFRANBOLU'YU GEZELİM

2007-11-13T10:57:00.000+02:00

Hayatımın en guzel haftasonlarından birisiydi Safranbolu gezisi. Hem bakmaya doyulmayan evleri, hem doğası ve en önemlisi insanları... Gezi sırasında annemle beraber pansiyon olarak kullanılan Safranbolu evlerinden birinde kaldık. Pansiyonda mı kaldık, yoksa misafir mi geldik anlayamadık. O nasıl bir ilgi, nasıl hoş bir misafirperverlikti.

Gün boyu Safranbolu'nun altını üstüne getirerek görmediğim bir yer kalmasın çabasından ne kadar yorgun düşsemde dönerken keşke hiç bitmeseydi dedim.
Sanki o sokaklar arasında gezerken evler sizi alıp götürüyor. Merakla kıvranıyorsunuz, acaba kimler yaşadı bu güzel evlerde, ne hikayeleri var diye.

Mesela; ilginç bir bilgi edindim gezerken, evlerin saçak köşelerine uğur getirmesi için geyik boynuzu asılması geleneği yaygın. Ayrıca ev kapılarını kitleme alışkanlıkları yok :)

Gezebildiğiniz kadar gezin derim ben; işte bir kaç yer :
Kaya Mezarları, höyükler, Cinci Hanı ve Hamamı, Köprülü Mehmet Paşa Camisi, İzzet Mehmet Paşa Camisi, Yemeniciler Arastası, İncekaya Su Kemeri, Konaklar, Çeşmeler, Türbeler ..

Elbette meshur Safranbolu lokumu yemeden ve paketlerce almadan dönmeyin..

BÜKME

2007-11-13T10:04:00.000+02:00

MALZEME
1kg un
1/2 bardak yağ
1/2 kg ıspanak
1 adet soğan
250gr kıyma
Tuz
Karabiber

Tekneye elenen un; tuz ve su ilavesiyle iyice yoğrulur ve kıvamına geldiğinde yufkalar halinde açılır. İyice yıkanıp suyundan süzülen ayıklanmış ıspanak, kıyma ve tuz yeteri kadar karabiber ilavesi ile orta ateşte kavrulur. Kavrulduktan sonra açılmış yufka hamurlarının içine konur. Yufkanın uçları kapatılıp fırında pişirilir. Piştikten sonra üzeri yağlanarak sofraya getirilir. Eğer fırın yoksa kızgın saç üzerinde iki tarafı çevrilerek pişirilir.

Kenya Cumhuriyeti

2007-11-02T16:27:00.000+02:00

Eski adı İngiltere Doğu Afrikası olan Kenya, Hint Okyanusu'na kıyısı olan bir doğu Afrika ülkesidir. Komşuları Tanzanya, Uganda, Sudan, Etiyopya ve Somali'dir.

Kenya'nın doğal kaynakları, altın, kireçtaşı, soda, tuz, hidro güç, vahşi doğadır.

Ülkenin başkenti ve en önemli merkezi Nairobi , genelde safarilerin başlangıç ve bitiş noktasını oluşturuyor.

Hint Okyanusu kıyısında yer alan Mombasa , Kenya`nın en ilginç yerlerinden, konumu nedeni ile ülke ticaretinin büyük bölümünü elinde tutuyor. Ulusal müze ve yılan parkı, ayrıca Fort Jesus , Eski Köle Pazarı, Mombasa Camii mutlaka ziyaret edilmesi gereken yerler arasındadır.

Nakuru Gölü, Rift Vadisi`nin tabanında oluşmuş sığ göllerin bir uzantısıdır. Nakuru Gölü göz kamaştırıcı kuşlarıyla ünlü ve su bitkileri açısından zengin olan doğal bir park.

Gölde bulunan çok sayıda balık, pelikan , karabatak , balıkçıl ve kartalları göle çekiyor. Masai Mara dünyaca ünlü bir ulusal park. Tanzanya ile sınırı çizen Mara Nehri her sene çok sayıda hayvanın göçüne sahne oluyor.

Vahşi hayvan seslerini duyarak uyumak veya Kilimanjaro Dağı`nın eteklerinde kahvaltı yapmak ise ayrı bir heyecan kaynağı.

Kenya’da en belirgini Masai ve Samburu olan 40’dan fazla kabile vardır. Bu kabileler kırsal alanlarda hala bulunmakta, göçebe hayatı yaşamakta ve geleneksel kıyafetler giymektedirler. Bu insanların gelişen endüstriyle geleneklerini ve değerlerini bırakmadan bütünleşmiş olmaları ilginç bir durum olarak dikkate alınmaktadır.

Kenya nufusunda din dağılımı, Protestanlar %38, Roma Katolikleri %28, yerel inançlar 2%6, Müslümanlar %7, diğer %1 seklindedir.

ÖLÜME UÇAN KUŞ

2007-11-02T10:49:00.000+02:00

TOY, nesli hızla tükenen bir kuş türüdür. özellikle yasadışı avcılık nedeniyle toyun nesli tehdit altındadır. ülkemizde yaşayan (500 birey) toy kuşu’nun 295 bireyi muş ovasındadır.

Toy (Otis tarda), nesli dünya ölçeğinde tehlike altında bulunan ve 'Hassas' (Vulnerable) kategorisinde sınıflandırılmış bir türdür (BirdLife International 2000). Tür aynca, Avrupa Birliği'nin 'Yaban Kuşları Direktifi' (Wild Birds Directive) Ek 1; 'Bern Sözleşmesi' Ek II; 'Bonn Sözleşmesi1 Ek I ve 'CITES' Ek I bölümlerinde yer almaktadır. BirdLife International'ın Avrupa ölçeğinde koruma Önceliğine sahip türleri belirlemek için yaptığı çalışmaya göre toy, 1. kategoride bulunmaktadır. Bu kategori kısaca SPEC1 olarak tanımlanmaktadır (Tucker & Heath 1994).

Ülkemizdeki otlak ve açık alanların hızla doğallığını kaybetmesi nedeniyle Türkiye'deki toy popülasyonlar parçalanma ve yok olma riskiyle karşı karşıyadır (Heunks et al. 2001). Toyun en geniş üreme dönemi dağılımı Trakya, Güney Ege, Batı Akdeniz ve Karadeniz Bölgesi kıyı şeridi hariç tüm bölgelerimizdeki deniz seviyesinden 1,800 metre (hatta bazen daha da çok) yüksekliğe kadar olan neredeyse bütün düzlükleri içermekteyken, geçtiğimiz yüzyılın ortalarından sonra hem üreme hem de kışlama dağılımının oldukça daralmış ve daha önce kullanılan birçok alanın terk edilmiştir (Şekil 2, 3). Toy popülasyonu birkaç alan hariç pek çok yerde doğal bozkırların bulunduğu alanlara doğru çekilmiştir. Şu anda, Türkiye popülasyonunun biri İç Anadolu ve İç Akdeniz diğeri ise Doğu Ve Güneydoğu Anadolu'da olmak üzere iki alt popülasyona bölünmüş olduğu düşünülmektedir (Kasparek 1989). İç Kızdırmak Havzası ve Yukan Fırat Havzasi'nda yapılacak olan araştırmalar bu iki popülasyon arasındaki bağı ortaya koymak açısından büyük önem taşımaktadır.

Toylarda eşeysel dimorfîzm görülür. Erişkin erkek ve dişilerin görünüşleri birbirinden oldukça farklıdır. Erişkin erkekler dişilerin yaklaşık iki kati büyüklüğünde olup, beyaz bıyıklan, çok kalın boyunları ve kızıl bir göğüs bandı şeklinde olan tüyleri vardır. Erişkin erkek toylar üreme döneminde boyunlarını şişirip kuyruklarını yukarıya doğru kaldırarak dolaşırlar. Erkek toyların tamamen erişkin hale gelmesi 5-6 yıl sürer. Dişiler için bu sure 3-4 senedir. Yavrular ise büyüklük ve görünüm olarak dişilere benzer. Toy erkekleri üreme döneminde 'tek' denilen gruplar oluşturur. Bu gruplarda erkekler bir araya toplanır,kabararak birbirleriyle yansır ve dişileri etkilemeye çalışırlar. Kur davranışı sırasında kabaran erkek toylar, kahverengi olan tüylerini kabartıp ters çevirerek bembeyaz olurlar. Bu esnada başlarım içeriye çeker ve bıyıklarım yukarıya doğru dikerler. Çiftleşme sonrası gruplar dağılır. Dişiler tek başına, genellikle çiftleşme yerleri yakınlarında, yuva kurar. Yuvalar ekin içinde, toprak üzerindedir. Genelde 2 yumurta bırakırlar, bu sayı 1-4 arasında değişebilir. Kuluçka dönemi 25-27 gün sürer. Dişi rahatsız edildiği takdirde yuvayı kolaylıkla terk eder (EC 1996). Çıkan yavrular gelecek kur dönemine dek anneyle beraber kalırlar.

Tür Avusturya, Bulgaristan, Çek Cumhuriyeti, Almanya, Macaristan, Portekiz, Romanya, Rusya, Slovakya, İspanya, Türkiye ve Ukrayna'da yasal olarak koruma altında olup, ülkelerin ulusal kırmızı üstelerinde sınıflandırılmıştır. Avlanması tüm yıl boyunca yasak ve çeşitli cezalara tabidir. Ayrıca, tarımsal alanların ve toy yaşam alanlarının yönetim planı uygulamalarıyla türün popülasyonlarının korunmasına çalışılmaktadır. Koruma alanları ayrılması ve üretme çabaları da koruma faaliyetleri arasındadır.

ANTİK KENTLER

2007-11-02T09:50:00.000+02:00

ARSAMEİA ÖREN YERİ (Nymphaios Arsameia’sı)
Kral 1. Antiochos kitabelerinde söz edildiğine göre, Arsameia İ.Ö. 2. Yüzyılın başlarında Kommagene’lerin atası Arsemia tarafından Kahta çayının doğusunda Eski Kahta kalesinin karşısında kurulmuş Krallığın yazlık başkenti ve idare merkezidir.

Güneydeki tören yolunda Mitras’ın kabartma steli, ayin platformu üzerinde Antiochos-Herakles tokalaşma steli ve bunun önünde Anadolu’nun bilinen en büyük Grekçe yazıtı bulunmaktadır. Yazıtın bulunduğu yerden başlayan 158 m. derine inen bir tünel ile yazıtın batısında benzer bir kaya dehlizi de dikkati çekmektedir.

Tepe üzerindeki platformda Mithridathes Callinichos’un mezar tapınağı ve sarayı yer almaktadır. Yapılan saray kazılarında çok sayıda heykel parçası, bir kraliçe ve Antiochos başı bulunmuştur. Arsameia ören yeri, Adıyaman’a 60 km. uzaklıktadır.

YENİ KALE
Adıyaman’a 60 km. uzaklıkta Kocahisar köyü yakınındadır. Kommagene’ler tarafından inşa edilen Yeni Kale, karşıdaki Arsemeia ile birlikte kullanılmıştır. Romalılar ve ardından Memluklular tarafından restore edilen Kale en son 1970’lerde Dörner tarafından kısmen onarılmıştır. Kale içinde çarşı, cami, zindan, su yolları, güvercinlik kalıntıları ve kitabeler bulunmaktadır. Kale’den Nymphois’e inen su yolu bir tünelle Arsameia’ya başlanmıştır. 80 metreyi bulan bu yolla halen suya ulaşmak mümkündür.

DERİK KALESİ

Cendere Köprüsünden sonra Sincik yolu üzerindeki Datgeli köyünün yakınlarındaki 1400 m. rakımlı bir bulunan tepenin üzerine kurulmuştur. İ.S. 70’lerde Romalılar tarafından inşa edildiği ve 300’lere kullanıldığı tahmin edilen, içerisinde büyük bir tapınak bulunan bölgenin kutsal alanı kabul edilen kalenin hemen yakınında Kommagene döneminde inşa edilen Temenos kalıntıları bulunmaktadır.

GERGER KALESİ (FIRAT ARSAMEİA’SI)
Adıyaman’ın Kahta İlçesine 85 km. uzaklıkta bulunan, tarihi Geç Hitit dönemine dayanan kale, Fırat Nehrinin batı yakasında yer almaktadır. İ.Ö. II. Yüzyılda Kommagenelilerin atası olan Arsames tarafından kurulmuştur. Sarp kayalar üzerine, Aşağı ve Yukarı Kale olmak üzere iki bölümde inşa edilen Gerger Kalesi’nin batı surlarında Kral Samos’a ait bir kabartma bulunmaktadır. İslami dönemde de kullanılan kale içerisinde cami, dükkanlar ve su sarnıçları bulunmaktadır.

PERRE ANTİK KENTİ

Adıyaman kent merkezine 5 km. uzaklıkta, Kuyucak köyü yolu üzerindeki Pirin köyündeki kalıntılar ve 200 civarındaki kaya mezarı da bu yerleşim yerine aittir. Antik çağdan kalan bu nekropol ve çevresi Kommageneliler döneminde önemli bir yerleşim merkezi olmakla birlikte, Romalılar döneminde en parlak devrini yaşamış bir kenttir. Girişleri kabartmalarla süslenmiş mezar odaları arasında irtibatı sağlayan geçişler bulunmaktadır. Kayalar içerisinde oyulmuş bu mezar odaları içerisinde lahitler de yer alır.

POLONEZKÖY

2007-11-02T00:32:00.000+02:00

Doğayla başbaşa, şehrin gürültüsünden uzak bir pazar sabahı... Keyifli bir kahvaltı... Doğada bir yürüyüş...Yemyeşil kırlar... Yanıbaşınızda şirin mi şirin bir köy...

Haftasonu kaçamakları için Polonezköy.

Anadolu yakasında Beykoz sırtlarındaki bu şirin yer, bir Polonyalı köyü. 1800'lerin ortalarında Abdülmecit'in izniyle köye yerleşen göçmenlerin torunları hala burada yaşıyor. 60'ı safkan 500 Polonyalı'nın yaşadığı bu yeşil cennet, tertemiz havası, doğal güzellikleriyle şehrin gürültüsünden kaçan İstanbullular için doğanın huzurlu kollarına bir "kaçamak" niteliği taşıyor.

Bahçeler, kır lokantaları, piknik alanları yemek, huzurlu pansiyon ve otellerde konaklama, doğa sporları, dinlenme, at binme imkanları yörenin cazibesini artırıyor. Tertemiz orman havası, zümrüt yeşili bitki örtüsü hakimiyetindeki ortamda isterseniz hafta sonu veya yakınlığından dolayı hafta içi bir yemek molası için bile tercih edebileceğiniz bu çok özellikli köyde yapabilecekleriniz bunlarla sınırlı değil. Orman içi parkurunda yürüyüş, kros, koşu, bisiklet, tesislerin spor sahaları ve salonlarında aletli jimnastik yapabilir, yüzme havuzlarından yararlanabilirsiniz.

GELENEKSEL EL SANATLARI

2007-10-25T13:27:00.000+03:00

Yemeniler;
Geçmişte yemenilerin kullanımı oldukça yaygın olup, çeşitli süslemeleriyle kadın dünyasının zenginliğini ortaya koymaktaydı. Kıbrıs’ta kullanılan yemeniler genelde tam kare biçiminde olup; önceleri sadece kenarlarına motif işlenir, iç kısımları sade bırakılırdı.Daha sonra yemenilere dal ve çiçek motifleri basılmaya başlandı. Günümüzde yemeni modern anlamda eşarp olarak gelenek başka bir düzlemde sürdürülmektedir.

Lefkara İşi;
Lefkara işi Kıbrıs’ta yapılan yerel el sanatlarının en önemlilerinden birisidir. İlk olarak, Lefkara köyünden çıktığı için bu adı almıştır. Lefkara işi 2 grupta toplanır; “Keten üzerine Lefkara işi” ve “İğne işi Lefkara”. İkisinin de işlemesi sırasında yastık kullanılır. Lefkara işi geçmiş dönemlerde halkın kendi kullanımı için yapılırken, sonraları ticari amaçlı olarak ve günümüzde özellikle turistik el işleri kapsamında yapılmaktadır.

Hesap İşi;
Bu iş daha çok Lapta ve Kazafana bölgesinde yaygın olarak yapılan bir el sanatı türüdür.

İpek İşi;
İpek Böceği kozalarından işlene ürünlerdir.

Bitkisel Örücülük;
Kendiliğinden yetişen veya kültürü yapılan bazı bitkilerin sapını, yapraklarını, ince dallarını ya olduğu gibi yada yararak ince şeritler haline getirdikten sonra çeşitli şekillerde değerlendirme işidir. Kıbrıs’ta örücülüğün en yaygın olduğu yerler Mesarya ve Karpaz bölgeleridir.

KIBRISDA BİTKİ ÖRTÜSÜ VE DOĞAL HAYAT

2007-10-25T13:19:00.000+03:00

Doga; Kasim ayinda uykudan uyanmaktadir. Bunun gerçeklesmesiyle çevre yesile bürünmekte ve ilk yagmurlarin düsmesiyle birlikte çiçeklerle kaplanmaktadir.

Numan çiçegi, Tavsan Kulagi çiçegi, Nergis, Sümbül çiçegi, süsen veya vahsi orkideler gibi türlü çiçekleri, badem agaçlarinin çiçeklerinin açilmasi izlemektedir.

Nisan ve mayis aylari altin renkli günesin parlakliginin, zevkinin yasandigi aylar olup;Mimoza(küstümotu), ebegümeci, yasemin, ve en sonunda da gelin taci ile güller de yazin açmakta ve güzellikleriyle dogayi süslemektedir!

Kibris'in kendine has dogasi ve bitki örtüsüyle insanı eldeğmemis güzellikler arasinda bambaska bir hayat bekliyor. Her bölgenin kendi özelligini tasiyan güzellikleri, yine ayni bölgelerde yasayan ve dogal yasama renk veren canlilarla daha da ilginç bir hal aliyor.

Girne bölgesinin daga yakin bölümlerinde yer alan kir keçilerini yürüyüse gittiginizde görebilir, hatta onlardan yol arkadasi edinebilirsiniz. Küçüklü büyüklü Kibris'a özgü bir çok hayvanin arasinda yerli ve yabanci herkesin büyük ilgisini çeken ve adeta ülkenin sembolü olan en büyük canli ise kuskusuz esekler.

Karpaz yarim adasinin göz alici güzellikleri ve bozulmamis dogasi arasinda kendilerine yasam alani yaratan esekler, son zamanlarda kendileri için alinan önlemlerle yasamlarini daha kolay bir sekilde sürdürme imkanina sahiptirler

Genelde toplu halde dolasan bu hayvanlar, yabani dogalarina ragmen arkadas canlisi olmakla ün salmislar. Evcillestirilmis olanlar köylülerin yakin arkadaslari olmalarinin yaninda onlara islerinde de en büyük yardimi yapiyorlar. Bazen çocuklarin eglencesi bazen de ulaim araci olarak kullanilan esekleri Karpaz yarim adasinda dogal halleriyle görebilmek sizlere heyecan yaninda büyük tecrübe kazandiracak

http://www.kibrisca.com/

TARİHDE KIBRIS

2007-10-25T13:16:00.000+03:00

Akdeniz'in mükemmel iklimi ve sıcak insanlarıyla ünlü Kuzey Kıbrıs, 3 kıtayı birleştiren en güzel adalardan biridir. Tertemiz sahilleri ve eşsiz doğasıyla tam bir turizm cennetidir. Efsanede anlatıldığı gibi Sezar'ın Kleopatra'ya aşkını kanıtlamak için bu adayı vermesi en güzel örnektir.

Arkeolojik kazılar M.Ö. 7000 Yılına uzanan Neolitik zamana ait yerleşim birimleri ortaya çıkarmıştır. Bulunan kalıntılardan Kıbrıs'a yerleşen ilk insanların Mezopotamya ve Anadolu'dan geldikleri tarım yapabilip hayvan evcilleştirdikleri anlaşılmaktadır. M.Ö 6000 ve daha sonra gelen guruplar çanak, çömlek, desti, bardak gibi kilden kaplar yapabilme sanatını getirmişlerdir. Bu zamana ait ortaya çıkarılan iki yerleşim biriminden biri Kuzey sahilinde Girne'nin 10 km doğusunda "VRİSİ" kalıntıları, diğeri de Limasol ve Lefkoşa arasında "KİROKİTİA" denilen kalıntılardır.

Bronz çağına ait daha büyük yerleşim birimleri ortaya çıkmıştır. Bronz araçlarının en önemli ham maddesi olan bakırın Kıbrıs adasında çok miktarda bulunması yörede bu madenin ticareti ile uğraşan ve bakır işleyen merkezlerin gelişmesine yol açmıştır. Mağusa'nın kuzey doğusunda "ENKOMİ" kalıntıları bu çağda gelişen ve çağa göre modern ve zengin bir kasabanın kalıntılarıdır. M.Ö. 2000 yılından itibaren Kıbrıs tarihi, adanın stratejik konumuna ve zengin bakır kaynaklarına sahip olabilmek için bölge güçlerinin istilalarına sahne olmuştur. Bu istilalarla gelen değişik kültürler, Kıbrıs adasını bir tarihi kalıntılar ve eserler ülkesi haline getirmiştir.

Kıbrıs Tarihinin Kronolojik Takvimi :

M.Ö. 7000 - 3000 Yeni Taş Devri

M.Ö. 3000 - 1450 Bronz Çağı

M.Ö. 1450 - 700 Eski Mısır Egemenliği

M.Ö. 700 - 545 Asurlular Egemenliği

M.Ö. 545 - 345 İran Pers Egemenliği

M.Ö. 345 - 290 Eski Yunan (Helen) Egemenliği

M.Ö. 290 - 58 Ptolemik Kırallığı Egemenliği

M.Ö. 58 - M.S. 395 Romalılar Egemenliği

395 - 1190 Bizans Egemenliği

1190 - 1191 İngiliz Egemenliği

1191 - 1489 Lüzinyan Egemenliği

1489 - 1570 Venedik Egemenliği

1570 - 1878 Osmanlı Egemenliği

1878 - 1960 İngiliz Egemenliği

1960 - 1974 Kıbrıs Cumhuriyeti

1974 Kıbrıs Barış Harekatı

1974 - 1983 Kıbrıs Türk Federe Devleti - Kıbrıs Rum Yönetimi

1983 - ... Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti

KIBRIS

2007-10-25T13:08:00.000+03:00

Kıbrıs bozulmamış doğal güzellikleri, eşsiz tarihi zenginlikleri ile Akdeniz'de cennet bir adadır. Türkiye, Suriye ve Mısır'a komşu olan Kıbrıs, Doğu akdenizin berrak mavi sularında uzanır. Sicilya ve Sardunya'dan sonra Akdeniz'in en büyük üçüncü adasıdır.

Kıbrıs dost canlısı insanlari, tertemiz ve bozulmamış muhteşem doğası, neredeyse tüm yıl boyunca güneşle yıkanan kilometrelerce uzunluğundaki kıyı şeridi, altın kumsalları ve 9000 yıllık görkemli tarihi ile sizlere en misafirperver karsılamayı sunar.

Bulundugu enlem derecesinden dolayi güneslenmenin fazla, günes enerjisinin bol oldugu Kibris'ta yaz aylarinda ortalama günün 12 saati günesli geçer. Kis aylarinda bu deger ortalama 5 saat dolayindadir.

www.kibrisca.com

FİLDİŞİ SAHİLİ

2007-10-24T12:43:00.000+03:00

Fildişi Sahili Cumhuriyeti, kısaca Fildişi Sahili : Batı Afrika'da yer alan bağımsız bir ülkedir. Fildişi Sahili'nin resmi dili Fransızca'dır. Bundan yanısıra konuşulan 60 yerel lehçeden en yaygını Dioula lehçesidir.

Kıyı bölgeleri tropikal, kuzey bölgeleri yarı kara ikliminin etkisi altındadır. Ülkede üç mevsim de yaşanmaktadır. Kasım - Mart ılıman ve kuru, Mart - Mayıs sıcak ve kuru, Haziran - Ekim sıcak ve nemli..

Bölgenin en gelişmiş ülkesi olarak bilinen Fildişi Sahili kakao üretiminde dünya lideridir. Diğer önemli ürünleri kahve, kauçuk, petrol, ton balığı ve ananastır.

Fildişi Sahili 1960 yılında bağımsızlığına kavuşmuştur. Ülkeye bağımsızlığını kazandıran Félix Houphouët-Boigny 1983 yılında, doğum yeri olan Yamoussoukro'yu başkent ilan etmiştir.

Félix Houphouët-Boigny buraya dünyanın en büyük bazilikasını inşa ettirdi (the Basilica of Our Lady of Peace of Yamoussoukro). Bu bazilika Vatikan'daki bazilikadan yedi kat daha büyüktür.

Fildişi Sahili 19 bölgeye (régions) ayrılmaktadır:
Agnéby
Bafing
Bas-Sassandra
Denguélé
Dix-Huit Montagnes
Fromager
Haut-Sassandra
Lacs
Lagunes
Marahoué
Moyen-Cavally
Moyen-Comoé
N'zi-Comoé
Savanes
Sud-Bandama
Sud-Comoé
Vallée du Bandama
Worodougou
Zanzan

Bu bölgeler ayrıca 58 şubeye (départements) ayrılır.

BARBADOS

2007-10-24T12:33:00.000+03:00

Barbados, Karayib Denizi'nin doğusunda yer alır, Batı Atlantik Okyanusu'nda bağımsız bir ada halkıdır.
Tropik iklimin egemen olduğu adada kuru (Aralık-Mayıs) ve yağışlı (Haziran-Kasım) geçen iki mevsim görülür. Antiller kasırga alanın güney sınırındaki yer alan ülkede daha önceki yıllarda kasırgalar büyük yıkımlara yol açmıştır.

Barbados'un ilk sakinleri Amerikan göçebeleridir. Göçmenlerin üç dalgası kuzeye, Kuzey Amerika'ya hareket etmiştir.

İlk dalga Saladoid-Barrancoid grubu; çiftçi ve balıkçı idiler. Güney Amerika'ya (Venezuella'nın Orinoco vadisi) İ.Ö.350 de kanoları ile vardılar.

Awarak insanları ikinci göçmen dalgası idi, Güney Amerika dan yaklaşık İ.Ö.800 yılında varmışlardır. Awarak yerleşimi adada Stroud Point, Chandler Bay, Saint Luke's Gully(Aziz Luke nin su kanalı) ve Mapp's cave(Mapp in mağarası) bölgeleridir.

Ünlü şarkıcı Rihanna Robyn Fenty'nin doğduğu yerdir.

Dinler:
Protestan %67 (Anglikan %40, Pentekostal %8, Methodist %7, diğer %12),
Roma Katolikleri %4,
inançsız %17,
diğer %12

TURKEY ON THE WORLD HERITAGE LIST

2007-10-19T09:45:00.000+03:00

Turkey has signed the World Heritage Convention in 1983 and through the work carried out under the responsibility of the General Directorate for the Preservation of Cultural and Natural Heritage has so far registered 9 locations on the World heritage List. Among these İstanbul, Safranbolu, Boğazköy-Hattushash, Mt. Nemrut Remains, Xanthos-Lethoon, Divriği Great Mosque and Hospital and Troy are registered as cultural, while Pamukkale and Göreme-Cappadocia are registered both as cultural and natural heritage.

Turkey has seen many civilizations beginning from the earliest ages of humanity, signs of which are spread all around the country. The spectacular examples of the natural wonders support this rich cultural heritage.Besides the incredible diversity of nature, culture, history Turkey hosts many beliefs, philosophy and ideas.When one thinks about this irreplaceable and incomparable civilizations and nature of Turkey, he can see that this huge possession is not thoroughly reflected in the world heritage list.

Turkey having ratified the World Heritage Convention, 7 cultural and 2 mixed properties are inscribed in the world heritage list.In 1999 a dossier for nomination of Ephesus was sent to the World Heritage Centre. We look forward for assessment of our dossier and expect the visits of experts for evaluation of Ephesus as a world heritage.

There is only Karain Cave left in our current tentative list. The works for preparing the dossier for nomination of Karain is ongoing. Karain is outstanding because of the evidence it provides for early human settlement in Asia Minor, is an unique example of prehistory. As soon as the dossier is completed it will be sent to the World Heritage Centre for nomination.

A new tentative list for the world heritage for Turkey is essential. Acknowledging the need for a representative, balanced and a credible world heritage list, Turkey is presenting this new tentative list. While preparing this list Turkey considered the concept of “Global Strategy” and tried to achieve a more representative and balanced list. Inscription of 9 properties in the list may be sufficient for many countries, but it is not representative for a country like Turkey.

Following the criteria for Operational Guidelines for Implementation of World Heritage Convention 19 properties are presented in our new tentative list.Relation ships between world cultures, spirituality of sites, nomadism and migration, routes for people and goods, different modes of occupation of land, cultural landscapes, traditional life styles and settlements are all taken into account.

The economic, social, symbolic and philosophical dimensions of traditional settlements, their interaction with the nature are also considered

• Knowing that the Turkish-Ottoman, rural and urban architecture and traditional life styles are under-represented in the current list, Bursa and Cumalıkızık are presented in the new list, which also show the dynamic nature of settlements.

• In order to reflect, Moslem religious architecture of Ottoman period Süleymaniye and Selimiye are also listed. Süleymaniye and Ayasofya are in the historic quarter of Istanbul, but being-outstanding examples of religious architecture of all times we believe they should take their places individually in the world heritage list. This is true for Topkapı Palace, too. Owing to its uniqueness it should be an inscribed world heritage with its own name.

• Caravanserai Route starting from Denizli, ending in Doğubeyazıt “door to Iranian caravanserai route”- is a unique example for a cultural landscape. Mardin is also an attractive example for a cultural landscape.

• Arts, architecture and religious beliefs of Seljuk Turks are introduced with Konya and Alanya which are the outstanding examples of that period. Hans, caravanserais and Ahlat monumental tombstones will be the examples of art of stone carving, faith and life styles of that period too. Turkey is a country where several religions and beliefs were emerged and many faith sites are seated. This is also taken into account Sümela and Alahan Monasteries, St. Nicholas Church, Harran and Şanlıurfa, settlements, Mardin and St. Paul are the examples of this approach. They all carry different spiritual values belong to different periods and have architectural values.

• Kekova and Termessos are presented in the list considering their spectacular natural setting and the relation of man-made environment with these natural sites.

• Diyarbakır historic city and surrounding walls and the Ishakpasa Palaces are the other examples of a blend of cultural and architectural styles.

In summary in the presented tentative list, there are 2 natural sites, 2 cultural landscapes and 15 cultural sites. We plan to enlarge this list and add some other properties which have never been listed.Turkey hopes to participate more in world heritage activities and close the gap occurred in the time span. As a responsible State Party the obligations of the convention will always be followed respectfully.

1) Süleymaniye Mosque and Complex

2) Ayasofya (Hagia Sofia)

3) Topkapı Palace and the Archaeological Museum

4) Sümela Monastery

5) Alahan Monastery

6) Church of St. Nicholas

7) Harran and Şanlıurfa Settlements

8) The tombstones, Urartian and Ottoman citadels of Ahlat

9) The citadel and the walls of Diyarbakır

10) Seljuk Caravanserais on the route from Denizli to Doğubeyazıt

11) Konya-A capital of Seljuk Civilization

12) Alanya the fortress and the dockyards

13) Mardin cultural landscape

14) Bursa and Cumalıkızık Early Ottoman urban and rural settlements

15) Edirne Selimiye Mosque

16) St. Paul Church, St. Paul’s Well and surrounding historic quarters

17) Ishakpaşa Palace

18) Kekova

19) Güllük Dağı-Termessos National Park

ST. PETERSBURG

2007-10-19T09:42:00.000+03:00

Saint Petersburg veya kısaca St. Petersburg, Rusya'nın 2., Avrupa'nın 4. büyük şehridir. Kültürel merkez oluşunun yanı sıra zarif binalarıyla da bilinir. Baltık Denizi kıyısında NevaNehri üzerindeki 42 ada üzerine yayılmıştır. İsmi eskiden Leningrad ve ondan önce de Petrograd idi.

Bir doğu şehri sayılan Moskova'nın aksine, Saint Petersburg daha Avrupaidir ve bu yüzden de "Batıya açılan bir pencere" olarak kabul edilmiştir. Rus Çarı Petro tarafından kurulmuş ve 200 yıl Çarlık Rusyası'nın başkenti olarak kalmıştır.

Şehirdeki ünlü Hermitage Müzesi, Kışlık Saray, Küçük Hermitaj, Büyük Hermitaj ve Hermitaj Tiyatrosu ile beş binadan oluşur, dünyada en çok dikkat çeken müzelerden biridir. Müzede Leonardo Da Vinci, Michelangelo gibi dünyaca ünlü sanatçıların eserlerini görmeniz mümkündür.

St. Petersburg da Kazan Katedrali, Aziz İsaak Katedrali, Yeniden Diriliş Katedrali gibi önemli katedraller bulunmaktadır. Ayrıca Dostoyevski, Puşkin, Anna Akhmatova ve Rimsky-Korsakov'un evleri de müze olarak kullanılmaktadır.

ALPERENLER CENNETİ

2007-10-19T09:30:00.000+03:00

Bu havası hoş şehrin dört tarafında,bahçe ve bostanlar içinde sular akar. Bu bahçelerde bülbüllerin ötüşü, insan ruhuna sefa verir. Meyveleri lezzetli ve lâtif olup, her tarafa hediye olarak gönderilir. Her bağında birer köşk, havuz, fıskiye ve çeşitli meyveler bulunur. Halkı zevk ehlidir. Gariplerle dostturlar; kin tutmaz, hile bilmez, deryadil, haluk, selim ve halim insanlardır. Herkese iyi zanda bulunurlar. İyi geçinirler, hayırlı yapılar yaptırmaya hevesleri çoktur.

Camii, saray, köşk ve imaretleri o kadar güzel ve metin olur ki, buralara girenler hayran olurlar.

Şehir genişlik ve çok ucuz bir yer olup dünya yüzünde eşi yok gibidir. Yılın her zamanında halkının nimetleri boldur.

Hacı Bektaş Veli'nin hayırlı ve bereketli duaları ile bu eski tarihi şehir, "ALİMLER KONAĞI, FAZILLAR YURDU ve ŞAİRLER YATAĞIDIR..."

EVLİYA ÇELEBİ Seyahatname

EL SANATLARI

2007-10-19T09:10:00.000+03:00

Uşak Halısı : 16.yy.da uşak ve çevresinde yapılan halılarla Türk halı sanatının ikinci ve son parlak devri başlamıştır. Uşak halılarının madalyonlu ve yıldızlı olarak iki türlü halı tipi görülmektedir. Uşak halılarından en önemlilerinden biri olan madalyonlu halının boyu 10 metreye ulaşmaktadır. Bol sayıda kalmamış olan bu halılar 18.yy. ortalarına kadar devam etmiştir. Madalyonların yıldız şeklini almasından sonra yıldızlı Uşak halıları meydana gelmiştir. Avrupa’ daki müzelerde bu tip halılar çok sayıda saklanmaktadır. 16yy.sonlarında Uşak halılarının şöhreti bütün Avrupa’ya yayıldı. Asil aileler üzerlerinde kendi armaları işlenmiş Uşak halıları sipariş etmeye başlamışlardı

Kilimcilik : Yörede tanınmış olan el sanatı Eşme Kilimleridir. Eşme Kilimleri genel olarak, “Altınbaş,Toplu-hürriyet-Albaş-Selvili Namazlağ olarak gruplandırılır. Ayrıca “ Gıcıklı dedikleri bir kilim türü de yapılmıştır. Her yıl mayıs sonunda Uluslar arası Eşme Kilim Kültür ve Sanat Festivali düzenlenmektedir.

TOLÇKA

2007-10-15T23:25:00.000+03:00

MALZEME

Közlenmiş kırmızı bier 3 adet
Tuz
Patlıcan 1 kg
Zeytinyağı
Yeşil biber 3 adet
Sirke
Sarımsak 4 diş

Patlıcanları közleyin, kabuklarını soyun ve kıyın. Yeşil biberleri iyice yıkayın. Közlenmiş kırmızı biberlerle birlikte incecik doğrayın. Sarımsağı ayıklayıp tuzla birlikte havanda döğün.
Tüm malzemeyi karıştırdıktan sonra üzerine zeytinyağı ve sirke ekleyin. 30 dakika buzdolabında beklettikten sonra servis yapın.

ARKEOLOJİ MUZESİ

2007-10-15T19:15:00.000+03:00

Öteden beri etraftan toplanmış bazı eserlerin bir araya getirilmesiyle 1944 yılında, Sabahat Göğüş tarafından kurulmuş olan Gaziantep Müzesi, önce Nuri Mehmet Paşa Camiinde görev yapmış, 1969 yılında ise bugünkü binasına taşınmıştır.

Arkeolojik bakımdan çok zengin olan bölgenin potansiyeli sebebiyle müzede kısa sürede genişleme ihtiyacı doğmuş, 1976 yılında başlatılan ek salon çalışmaları uzunca bir süre yarım kaldıktan sonra, mevcut binanın birkaç katı büyüklüğündeki yeni ek bina inşaatı sonuçlanma sürecine girmiştir.

Bugünkü mevcut binada beş adet salon bulunmakta olup, genelde mütevazı olmakla birlikte yer yer de iddialı bir sergileme ile yukarıda sayılan tüm dönemler izleyiciye yansıtılmaktadır.

GAMLA UPSALA - ESKİ ŞEHİR

2007-10-15T19:00:00.000+03:00

Oralara kadar gidip de Viking tarihini öğrenmeden, Eski Şehri görmeden dönülmezdi. Rehberiniz de Upsala da yaşıyorsa gezinti daha da bir keyifli oluyor.

Gamla Upsala'ya vardığınızda, Papa John Paul’un 1989 da ziyaret ettiğini belirten bir tabelayla karşılıyor sizi. İçinde kilise var, müze var, ünlülerin yattığı mezarlık var, mitolojilere konu olan “üç tümsek” var.

Vikingler zamanından kalan bu bölgede hayran hayran dolaşmamak elde değil.

Yemyeşil alanın her yerinde tarihi bir güzellik önünüze çıkıyor.

Alışveriş çılgınları hediyelik eşya dukkanında benim gibi almadık bişi bırakmayabilir. Özellikle Vikingler ile ilgili harika eşyalar var.

İPEK YOLUNDA BİR ŞEHİR

2007-10-14T23:01:00.000+03:00

Doğu Anadolu Bölgesi'nin Yukarı Fırat Havzasında yer alan Malatya ili, coğrafi konumu, tarihi kervan yollarının - ünlü Kral Yolu ve İpek Yolu - üzerinde bulunması ve sahip olduğu zengin su kaynakları nedeniyle, Neolitik Çağdan bu yana yerleşimlere sahne olmuştur.

Kent ve ilçelerinin doğal güzelliğinin yanı sıra, kültürel ve tarihsel eserler ile bazı yerler, turistik açıdan öneme sahiptir ve ilgi çeker. Ancak şu bir gerçektir ki, ülkemize her yıl önemli bir girdi sağlayan turizm sektöründe Malatya adına ilginin kaynağı tartışılmaz biçimde Nemrut Dağı ve bu dağdaki açık hava mabedinde sergilenen eserlerdir.

Nemrut'u Battalgazi Ilçesindeki eserler izler. Aslantepe, Malatya'nın 6 km. kuzeydoğusunda Orduzuda bulunan yığma toprakla meydana getirilmiş on höyükten biridir. M.Ö. 1900-1200 yılları arasında yaşamış bir Hitit yerleşme yeridir.

Atatürk'ün emriyle burada 1933 yılında Fransız I. Delaporte, 1948 yılında C.Schaeffer ve 1962 yılında italya F. Meriggi ile M.Puglisi tarafından kazılar yapılmıştır. Bu kazılar sonunda ilk eski tunç çağı, Hitit İmparatorluk çağı, Hellenistik Çağ, Roma ve Bizans olmak üzere çeşitli kültür tabakalarına rastlanmıştır. Burada Hitit ve Asur hükümdarlarına ait saray kalıntıları, kabartmalar aslan heykelleri ve süslü vazolar bulunmuştur. Bu eserlerin çoğu Ankara Arkeoloji Müzesine götürülmüştür.

Malatyada kara avcılığının yanı sıra, Karakaya Baraj Gölünde su ürünlerinin yetiştirilmesi, balıkçılığın gelişmesini sağlamıştır. Kara avcılığı, keklik avına dayanır, ilin her bölgesinde dağlık ve meşelik kesimlerdeki kekliklerin bilinçsizce avlanması, bu hayvanın sayısında azalmaya yol açmıştır. Arapgir ve Pütürge ilçesinde yaban domuzu ve tavşan avlanması da yapılmaktadır. Su avcılığı için Fırat Nehri, Tohma Çayı ve Karakaya Baraj Gölünden yararlanılmaktadır. Söz konusu yerlerdeki avcılık, yöre insanına ekonomik katkı sağlamaktadır.

Malatya'ya gidildiğinde görülmeden gelinmemesi gereken yerler vardır.

Eski Malatya

Aslantepe ve Arkeoloji Müzesi
Sultansuyu

Nemrut Dağı

TARİHİN VE DOĞANIN KARMASI

2007-10-13T09:46:00.000+03:00

Bizanslılar döneminin piskoposluk merkezi, Germiyanlılar döneminin başkenti, Osmanlılar döneminin Anadolu Beylerbeyliği merkezi Kütahya, tarihin her döneminde önemini koruyan bir kent olmuştur.

Anadolu'nun en ünlü çinicilik merkezi olan Kütahya, gelişmiş el sanatları ve folkloru , ayrıca kaplıcaları ve antik kalıntılarıyla da gelecek vaat eden bir turizm merkezi...

Geleneksel Türk mimarisinin en güzel ev örneklerinin bulunduğu Kütahya'da bir çok tarihi yapı bulunuyor. Balıklı Camii, İmaret Mescidi, Ulucami, Karagöz Ahmet Paşa Camii, Küçük ve Büyük Bedestenler, Kurşunlu Camii, Mimar Sinan yapısı olduğu bildirilen Lala Hüseyin Paşa Camii ve hamamı ilk anda akla gelen Türk mimarisi örnekleri...

% 53'ü ormanlarla kaplı olan Kütahya'nın her köşesi zengin doğa güzelliklerine sahiptir. Bu güzellikler güçlü bir çevre bilinciyle korunmakta, günübirlik olduğu kadar uzun süreli dinlenme ve kamp imkanları içinde faydalanılabilmektedir.

Yayla turizmi için önemli imkanları olan Kütahya, trekking için de aynı potansiyele sahiptir.

PAŞA BÖREĞİ

2007-10-12T00:15:00.000+03:00

Malzemesi

1kg un
3 yumurta bir fincan zeytinyağı veya çicek yağı
biraz tereyağı
yarım kilo taze dana kıyması
1/2 kg yoğurt
çam fıstığı
2 bardak et suyu
maydonoz
karabiber
kırmızı toz biber
tuz

Önce biraz yağ, karabiber varsa çam fıstığı ve maydonoz karıştırılarak bir tavada kavrulur. Un sadece yumurta ile yoğurulur. Bir yemek tabağı çapında yarım santim kalınlığında yufkalar açılır.(sekiz tane kadar). Herbiri teker teker tavada kızartılır. (bunlar nemli bir beze sarılıp serin bir yerde saklanılarak istenildiği zaman kullanılır) Hamur hazırdır.
Geniş bir kapta et suyu kaynatılır. Daha önce pişirilen yufkalar et suyunda her iki tarafı ıslanarak tek tek kabartılır. Aralarına hazırlanan kavrulmuş kıymalar konan 3 yufakanın en üstüne yeniden kıyma ve yoğurt konulur.
Tereyağı ile tavada kızdırılan kırmızı biberle hazırlanan renkli sos üzerine gezdirilir. Sıcak olarak servis yapılır.

PINARÖZÜ MAĞARASI

2007-10-09T12:30:00.000+03:00

Isparta-Yenişarbademli ilçesine 8 km. uzaklıkta ve Çaydere ormanlarının içinde bulunan Pınargözü Mağarası ve su kaynağı bir doğa harikâsıdır.

Dünya Mağaralar literatürüne girmiş olan bu mağarada, yerli ve yabancı mağaracılar araştırmalar yapmıştır ve bu araştırmalar halen sürmektedir. Pınargözü mağarası, şimdiye kadar ulaşılabilen 16 km’lik kısmı itibariyle Türkiye’nin en uzun, 4 ile 5 derecelik sıcaklığı ile en soğuk suyuna sahip mağara özelliği taşımaktadır. Daha girişten itibaren 50 metredeki sifonun ve içindeki uzun sifonların, tırmanılması gereken şelaleler ve travertenler nedeniyle gezilmesi zor bir mağaradır.

AŞIKLAR DİYARI

2007-10-09T12:00:00.000+03:00

1953 yılında il olan Uşak’ın tarihi, milattan önce 4000’li yıllara kadar uzanmaktadır. Günümüze kadar pek çok kültüre ev sahipliği yapmış, doğal, tarihi ve turistik doğal güzelliklere sahip olan, Ege Bölgesi’nin tam ortasında İzmir–Ankara karayolu üzerinde bulunan Uşak, bulunduğu konum ve çevresini kuşatan iller itibariyle ulaşım ve yerleşime elverişli, bir sanayi şehridir.

Şehrin asıl ismi Uşşak; "aşıklar diyarı" anlamına gelir. Uşak'ta saz ve söz ustası birçok aşık yaşamıştır. Aşıklar halk arasında dilden dile yayılan söylencelere de konu olmuştur. Bunlardan biri Evren Dede söylencesidir.

Anlatılanlara göre bir zamanlar Uşak'ın Banaz ilçesinin günümüzde Evren Dede koruluğu denilen bölgesinde, türküler çalıp söyleyen bir Türkmen koca yaşamaktadır. Ezgiler o kadar güzeldir ki; ezgiyi duyan sese doğru koşar ve Evren Dede susmadıkça da yanından ayrılamazmış. Bir gün gelmiş ve artık koruluktan ses gelmez olmuş.

Koruluğa gidenler ise, Evren Dede' den hiçbir iz bulamamışlar. Ama Uşak'lılar onun sazından gelen nağmelerin koruluğa sindiğine ve hala rüzgar estikçe onun sazının nağmelerinin duyulduğuna inanıyorlar.

MADAGASKAR

2007-10-09T11:09:00.000+03:00

Madagaskar Cumhuriyeti, Afrika'nın doğusunda, Hint Okyanusu'nda yer alan bir ada ülkesidir. Madagaskar dünyanın 4'üncü büyük adasıdır. Afrika kıtası ile arasında Mozambik Kanalı yer alır. Komor Adaları adanın kuzeybatısındadır.

Ülkenin adı, adada yaşayan halkın adı ve dili olan Malagasy den gelir.

Sıcak halkı, sahip olduğu çok zengin tarihi ve doğal güzelliklere sahip, kendine özgü bitki örtüsü ve canlılarıyla bir vahşi yaşam adası.

Madagaskar dünyanın en geniş biyo çeşitliliğe sahip yerlerinden biri. Adada, bilinen 200 bin türden 150 bini endemik, 50'den fazla çeşit lemur, kurbağa türlerinin yüzde 99'u ve 36 tür kuş yalnızca bu adada bulunuyor.

Kuzey bölgelerde ve ortalarda daha çok yağmur ormanları bulunuyor. Adanın orta kısmı yüksek. Güneye yaklaştıkça tropik bitki örtüsü başlıyor, doğa tamamen değişiyor.

Madagaskar, Boabab Ağaçları ( Maymun Ekmeği Ağaçları ), Madagaskar Maymunu ( Katta ), Mahafaly Mezarlıkları ( Doğa Dinine ait ), "zebu" adı verilen hörgüçlü sığırlar ve 800'ü bulan kelebek türü ile dünya üzerinde oldukça ilgi çeken ülkelerden biri.

TREVI ÇEŞMESİ

2007-10-04T01:24:00.000+03:00

Aşk Çeşmesi'nin bulunduğu Piazza di Trevi, çağıl çağıl suların aktığı, gece, gündüz tıklım tıklım bir meydan.

Nicola Salvi'nin bir teatral tasarımı olan Roma'nın en büyük ve ünlü çeşmesi Trevi 1762 yılında tamamlanmış. Çeşmenin ortasında iki Triton'un çevrelediği bir Neptün figürü var. Tritonlardan biri huysuz bir denizatının dizginlemekte, diğeriyse çok daha uysal bir hayvanı sürmekte. Bunlar denizin iki zıt halini simgeliyor.

Derler ki, bu çeşmeye para atıp dilek tutan mutlaka geri gelirmiş Roma'ya..

Tekrar o güzelliği seyredebilmek ve Roma'ya hayran olmak için ben denedim..

Eminim siz de o parayı atacaksınız Roma'yı gördüğünüzde...

PHASELIS

2007-10-04T01:08:00.000+03:00

Phaselis, Antalya-Finike sahil yolunun 35. km'sindedir. Antik kaynaklardan Phaselis'in M.Ö. 690 yılında Rodoslu kolonistlerce kurulduğu anlaşılmaktadır.
Pers standardına göre basılmış sikkeleri M.Ö. 446'dan önceye aittir. M.Ö. 5. yüzyıl ortasında Attik-Delos Deniz Birliğine giren Phaselis'in Lykia'lılardan ayrı olarak vergi listelerinde geçirmesi dikkat çekicidir. M.Ö. 333'de kapılarını İskender'e açan şehir sırasıyla Ptolemaioslar'ın, Rodos'un egemenliğine girmiştir. M.Ö. 1. yüzyılda bir süre Kilikia korsanlarının eline geçmiş, Romalı kumandan Manilius Servilius Isauricus’un seferi sırasında korsan işgalinden kurtulmuştur. Phaselis, M.S. 3. yüzyılda tekrar karışıklık ve yağmaya uğramıştır. Arap akınları yüzünden önemini yitiren şehir 1158’de Türk egemenliğine girmiştir.

Üç limana sahip olan Phaselis'te toprak üstünde görülen kalıntıların hepsi Roma dönemine aittir. Kuzey, güney ve askeri limanların kalıntıları, agora, domination agorası, geç devir agorası, ana cadde, Hadrian kapısı, tiyatro, surlar, nekropol, aquadukt, tapınak kalıntıları görülebilen kalıntılardandır.

Phaselis Plajı: Tarih, dağ, deniz, orman, sığ bir koy ve ince kumun birleşmesiyle meydana gelen eşine az rastlanır güzellikte bir plajdır.

TRADITIONAL ARTS USING GLASS

2007-10-04T00:14:00.000+03:00

Distinguished examples of glasswork left behind by Anatolian civilizations today illuminate the history of glass. Stained glass in various shapes and forms was developed in the Seljuk period. After the capture of Constantinople, the city became the center for glasswork during the Ottoman period. Cesm-i Bülbül and Beykoz are two of the techniques from that period that still survive today. Accessories and implements such as oil lamps, tulip vases, sugar bowls, stained glass panels and goblets were made by using these techniques. The first examples of beads to ward off the evil eye made of glass were produced in the village of Görece in the province of Izmir. Evil eye beads can today be seen in every corner of Anatolia. It is believed that all living and non-living things can be protected from the evil eye by such beads. It is also believed that these beads serve to divert malicious glances containing the evil eye elsewhere. Amulets to ward off the evil eye are therefore put in places where everyone can easily see them.

TURKISH BATHS

2007-10-03T15:06:00.000+03:00

One of the truly unmissable experiences of a trip to Turkey is a visit to the hamam. Like the harem, this Roman and Byzantine tradition was adopted and then perfected by the Selcuk Turks, for whom the public bath took on an important role. It was not merely a place where believers could fulfill the Islamic precept of cleanliness. It was a place in which to mingle, socialize and gossip. Women would proceed from their harem to the hamam with great ceremony, accompanied by servants heavily-laden with delicacies to tide the ladies over the hours they would spend lounging in the steam. The young women used this opportunity to show off their ornately embroidered towels and ivory inlaid slippers, not to mention their youthful figures, while older women would spot potential wives for their sons. Men would discuss the latest court scandal or talk business and politics. Contrary to popular ideas, hamams have always been either permanently designated for one of the sexes, or have a separate schedule for men and women.

Traditionally, a whole range of paraphernalia is associated with the hamam. The pestamal, a colourful, checked cloth which is wrapped around the waist by men is still in use. Takunyalar, or wooden clogs, often inlaid or carved, have generally been replaced by plastic flip-flops. Soap, shampoo and other toiletries were carried in hand crafted copper or even gold plated tarak kutusu, literally comb boxes, and a copper tas was used to pour water over the bather. While some of these are no longer used, they are still widely available to buy, and are guaranteed to add to the pleasure of the hamam experience.

Many hamams were built during the Ottoman era, including forty by Sinan himself. Externally, they have a distinctive domed profile, with bottle glass directing beams of light inwards. The first room encountered is the camekan, a square court with a fountain surrounded by small individual changing cubicles. This leads into a small sogukluk, or cooling off section, opening into the hararet, the hot and steamy, marble clad baths.

A raised marble platform graces the centre of the hararet. Known as the gobek tasi, or navel stone, it is positioned above the wood or coal furnaces which heat the hamam. The bather lies here for a vigorous massage or a kese, which involves the removal with a rough cloth glove of a lifetimes worth of dead skin. On leaving the hamam, you may recover with a cold drink in the camekan or simply stretch out on the reclining couch in your private changing cubicle.
Hamams have largely gone out of fashion in Turkey. However many historical hamams survive, and a visit is highly recommended. In Istanbul

the most popular are the historic Galatasaray Hamam in Beyoglu, and Cagaloglu Hamam in Sultanahmet, though local baths are often just as good and much cheaper. Bursa is famed for its baths and spas.

SEYSELLER

2007-10-03T13:43:00.000+03:00

Seyşeller, Palmiye ağaçlı kıyılardan başka vahşi hayatla dopdolu ormanlar ve dalış için mükemmel mekanlara sahip el değmemiş doğa harikası.

Seyşeller’de yerli bir kültür yoktur ama Afrika etkisi hayatta kalmıştır.

Seyşel müziği Hint, Avrupa ve Arp müziklerinin bir karışımıdır. İngilizce ve Fransızca resmi dillerdir ve her iki dilde birçok insan tarafından konuşulur.

Seyşeller Hint Okyanusundaki adalarda Creole mutfağı açısından en iyi olanıdır. Balık ve pilav başlıca yemeklerdir. Balık ve deniz ürünleri çok geniş bir yelpaze sunar. Mürekkepbalığı, köpekbalığı, ahtopot gibi balıkları deneme fırsatını kacırmayın.…

17. yy’a kadar kimse Seyşel Adalarında yaşamamıştır. 1770 yılında ilk Fransız göçmen ve köleler adaya ayak basmış ve baharat, manyok, şeker kamışı, patates ve mısır yetiştirmeye başlamışlardır.

18. yy sonuda ada son derece kaliteli görünüyordu ve İngilizler ada ile ilgilenmeye başlamışlardı. Zamanın başbakanı denizlerinde İngilizleri görerek saldırının yakın olduğunu düşünmüş ve Fransız bayrağını indirmiş fakat herhangi bir saldırı olmayınca bayrağı tekrar yükseltmiştir. Bu durum 1814’e İngilizlerin adanın yönetimini almasına kadar sürmüştür.

İngiliz yönetiminin temel özelliği kölelerin ve politik suçluların sayısındaki artıştı. Fransızca ana dil olarak kalmış, Fransız kültürü yaşamaya devam etmiştir. 1964’te Seyşeller’in ilk politik partileri oluşturulmuştu. 1976’da bağımsızlığına kavuşmuş ve iki partili bir koalisyon kurulmuştur.

Cumhurbaşkanı Seyşelleri lüks bir mekan yapmak için hazırlıklara başladı. Dünyadaki jet sosyete ile ilişkiler kurdu ve kısa bir süre sonra zenginler adaya akın etmeye başladı.

Seyşel Adaları’nda 4 adet ulusal deniz parkı ve 150’den fazla kimliği saptanmış tropik camadan balık türü vardır. Buradaki şnorkel ve resif korumalı kıyılar sayesinde bolca balık ve mercan göreceksiniz. Yunuslara adalar arasında rastlamak oldukça yaygındır. Seyşeller ayrıca balık avı konusunda ünlüdür. İngiliz ve Fransız göçmenler Seyşel Adalarına özgü dev kaplumbağaların kıyımında önemli rol oynamışlardır.

Seyşeller doğal hayat için bir liman gibidir, özellikle kuş ve tropik balıklar için. Ada bitki örtüsü açısından zengindir fakat bunnların bir çoğu hindistan cevizi ağacıdır. Dağlık alanlarda bakir ormanlar vardır. Bu yüksek ve uzak yerlerde böcek yiyen bitkileri de görebilirsiniz.

Adada kürklü yada pullu hayvanlara çok fazla rastlanmıyor, bunların yerine böcekler yoğun olarak gözlenmekte. Dev gergedanlar sürüngenlerin yeri fazlasıyla tutmaktadır.

Kuşların bolluğu dikkatinizi çekecek bir unsur.HavaÜlkede muson ikliminin etkisiyle yağışlar görülür. Bu yağışlar özellikle Ocak ayında düşer. Mahe ve Silhouette en çok yağışı alan yerlerdir.

Ocak ayı en yağışlı, Temmuz ve Ağustos en kuru aylardır.

Her ay sıcaklık 24 ile 31 derece arasında inip çıkar.

Seyşeller için uygun uçuş seçeneği Emirates Havayolları ile Dubai aktarmalı olanıdır.

BRÜKSEL

2007-10-02T22:52:00.000+03:00

15. Yüzyıldan başlayarak fiilen başkent görevi gören Brüksel, 1830'da resmen Belçika Krallığı'nın başkenti olmuştur. 1971'deki anayasa değişikliğiyle ülke yönetsel olarak üç ayrı bölgeye ayrılmıştır. Flamanca konuşulan FLANDRE, Fransızca konuşulan VALON Bölgesi ve her iki dilin de konuşulduğu BRÜKSEL.
Avrupa'nın çeşitli yerlerinden aldığı göçlerle ülkenin nüfusu on milyona yaklaşmıştır. Özellikle Akdeniz ülkelerinden gelen "konuk işçiler" ile göçmenler, kentin bazı bölgelerinde çoğunluğu oluşturur hale gelmiştir. Bugün bazı ilk okullarda yabancı kökenli çocukların sayısı Belçikalılardan fazladır. Eskiden kent merkezinde oturan varlıklı aileler, uluslararası kuruluşların temsilcileri,yabancı şirket çalışanları bahçe içindeki lüks villalardan oluşmuş dış semtlerde yaşamaktadır.
Brüksel diğer Avrupa kentlerinin aksine grevleri, karmaşası, çukurları ve trafiği ile tam bir cümbüş! Ama bu aşırı hareketliliğin keyifli yanları da var.

DOLMABAHCE PALACE

2007-10-02T15:39:00.000+03:00

Dolmabahçe Palace was the first European-style palace in Istanbul and was built by Sultan Abdulmecid between 1842 and 1853, at a cost of five million Ottoman gold pounds, the equivalent of 35 tons of gold. 14 tons of gold was used only to adorn the interior ceiling of the palace. The world's largest Bohemian crystal chandelier, a gift from Queen Victoria, is at the center hall. The chandelier has 750 lamps and weighs 4.5 tons. Dolmabahçe has the largest collection of Bohemian and Baccarat crystal chandeliers in the world, and even the staircases are made of Baccarat crystal.
Dolmabahçe was originally a bay in the Bosphorus which was filled gradually during the 18th century to become an imperial garden, much appreciated by the Ottoman sultans (and from here comes the name, dolma meaning 'filled' and bahçe 'garden').
Various summer palaces were built here during the 18th and 19th centuries on the site of the old coastal palace of Besiktas, by Garabet Amira Balyan and his son Nigoğayos Balyan. The Sultans moved here since the old Topkapı Palace lacked the modern luxuries that the Dolmabahçe could provide. The palace is composed of three parts; the Mabeyn-i Hümâyûn (or Selamlık; the quarters reserved for the men), Muayede Salonu (the ceremonial halls) and the Harem-i Hümâyûn (the Harem- the apartments of the family of the Sultan).
The palace has an area of 45,000 m² (11.2 acres), and contains 285 rooms, 46 halls, 6 baths (hamam) and 68 toilets. The famous Crystal Staircase has the shape of a double horseshoe and is built of Baccarat crystal, brass and mahogany. The palace includes a large number of Hereke palace carpets made by Hereke Imperial Factory. Also featured are 150-year-old bearskin rugs originally presented to the Sultan as a gift by the Tsar of Russia.

The palace is managed by Milli Saraylar Daire Başkanlığı (Directorate of National Palaces) bound to the Grand National Assembly of Turkey. Dolmabahçe Palace Museum is open to public on weekdays from 9:00 to 15:00, except Mondays and Thursdays.
***
Mustafa Kemal ATATURK, the founder and first president of Turkey, spent his last years in the palace as his health deteriorated.
Atatürk died at 9:05 a.m. on november 10, 1938, in a room that is now part of the museum.

BENGİ

2007-10-02T11:00:00.000+03:00

Balıkesir'in Türkiye'de değil, bütün dünyada tanınması ünlü BENGİ oyunu sayesindedir. Bundan dolayıdır ki Balıkesir'de Bengi'nin ve bu oyunu adeta şiir gibi oynayan Bengicilerin çok özel bir önemi vardır. Kelime anlamı "sonu olmayan, ebedi" demek olan benginin izlerini İslamiyet öncesi Göktürkler dönemine kadar götürmek mümkündür. Türk tarihinin ilk yazılı kaynakları olan Orhun Kitabeleri, Göktürkler tarafından ebedi taş anlamında "Bengü Taş" olarak adlandırılmıştır. Bengi kelimesiyle ilgili olarak bir de rivayet vardır. Bu rivayete göre Türkler Orta Asya'dan Anadolu'ya gelirken düşmanlarıyla mücadele ederek, savaşarak vuruşa vuruşa gelmişler. Bu mücadele esnasında öldürdükleri düşmanın başında durur ve "BENĞİ!.." diye nara atarlarmış. Bu durum bir gelenek halinde, yiğitlik gösterisi olan ünlü bengi oyununda sürdürülmüştür.

Bengi oyunu oynanırken bir ara oyunda kısa bir kesinti olur. Bu kesinti sırasında zeybekler tozluklarını, feslerini, poşularını ve kuşaklarını kontrol etme ve düzeltme fırsatını bulurlar. Bu kısa kesinti sırasında bir şiir okunur ki bu şiir, oyunun Atatürk ile ne kadar özdeşleştiğinin bir kanıtıdır. Şiirin tamamı şöyledir:

ŞANLI EFEM
Ey gönlüm kâbesi sevimli Anadolu
Her tüten ocağında şeref şan dolu
Arslanlar yatağıdır memleketin Ege'si
Ruhlara gıda verir mor cepkenli efesi
Hey Anadolu'nun Marmara'sı Ege'si
Dalga dalga şavkıdı Edremit'in körfezi
Bilmem bir büyü mü var toprağında taşında
On binlerce efem sınırının başında
Gördük efelerini İstiklâl Savaşı'nda
Tarihlere sığmaz ki kazandığım zaferler
Sarsılmaz bir imanla sana bağlı gönüller
Eypalası parlayan devirler açan efem
Ey gözleri nur dolu şimşekler çakan efem
Manisa Dağları'na efem yaraşır hey
Mavi gözler semalara karışır
Kısrak sırtı bizimdir
Aydın'ın doruğu efe ocağı hey
Rüzgâr eser efemin köyüne
Oynasın hele bir gör düğün yerinde
Bastıkça çürür virane gibi sarsılır yer
Şan üstüne şan yarat ki efem
Bu millet bunu bekler
Balıkesir Ovası'nın bağı var bostanı var
Pamukçu Efesi'nin ünü var destanı var
Arslan Efe'm çete olmuş Ata'dan fermanı var
Davul vursun, klarnet çalsın
Çifte kazan kaynasın
Mor kadife sırma cepken efelerin oynasın

TÜRK RİVİERASI

2007-10-02T00:55:00.000+03:00

Antalya kenti, Akdeniz kıyısında kendi adını taşıyan körfezde, denizden 39 m. yükseklikteki kayalıklar üzerine kuruludur. Deniz kıyısı ile yükseklikleri 3086 m.'ye kadar ulaşan Toros Dağları arasında farklı büyüklükteki ovalar, Antalya ve çevresinin ilk göze çarpan görüntüleridir. Kara ile deniz, kilometrelerce uzanan plajlarla, ya da sarp kayalıklarla birbirine kavuşur. Toros Dağları arasında kendine özgü yarlar, uçurumlar ve özellikle kıyıya yakın kesimlerde mağaralar ayrı bir özellik katar bölgeye.

İlkbahar, yaz, sonbahar ve kış gibi 4 mevsim sadece takvimlerde geçerlidir Antalya'da. Kıyı şeridinde her türlü tropikal bitki görülebilir. Yer yer dev boyutlara ulaşan kaktüs türleri Antalya'ya ilk gelenlerin hemen dikkatini çeker. Kıyıdan uzaklaşılıp Toros'ların eteklerine gelindiğinde, Akdeniz ülkelerine özgü maki bitki örtüsü egemenliği görülür. Her tür meşe ve çam ağaçlarının oluşturduğu sağlıklı ve gür ormanlar makileri izler. Ova bölgelerinde, pamuk ve susam tarlaları, portakal, limon ve muz bahçeleri ayrı bir güzellik oluşturur.

HANGZHOU

2007-09-19T13:48:00.000+03:00

Zhejiang eyaletinin başkenti olan Hangzhou, aynı zamanda eyaletin politika, ekonomi ve kültürel merkezi. Çok sayıda doğal harikasıyla ve kültürel mirasıyla Hangzhou, Çin'in en önemli turistik yerlerinden biri.

Şehrin güney sınırını Büyük Kanal oluşturuyor ve Çin'in güneyindeki Qiantang nehrine katılıyor. Bu katılım harika Yangtze deltasını oluşturmuş. Hangzhou astropikal muson iklimine sahip ve burada 4 mevsim yaşanıyor. Buna karşın yazın sıcak kışın çok soğuk dönemler oluyor.

Batı Gölü şüphesiz Hangzhou'nun en güzel yerlerinden biri. Doğal harikaları, manzarası, tarihi kalıntıları ve kültürel mirasıyla ünlü bir yer. Manzaralı alanda Solitary Tepesi, General Yue Fei Mozolesi, Six Harmonies Pagoda ve Yin Tapınağı bulunuyor.
'Batı Gölünün 10 Görünümü' ziyaretçiler için özel olarak seçilmiş manzara göl, dağ ve anıt görünümleri sunuyor.
Hangzhou'da çok sayıda ulusal müze kurulmuş. Müzeler Çin kültürünün tanıtımını sağlıyor. Mesela Ulusal İpek Müzesi ve Çay Müzesi, Hangzhou'daki diğer müzelere oranla cezbedici ve geleneksel Çin kültürünü daha iyi tanıtıyor. Seyahatinizin en önemli kısımlarından birini yerel tatlar oluşturuyor. Hangzhou yemekleri, hazırlanışı, pişirilişi ve sunumu açısından sofistike bir tada sahip. Çok sayıda yerel spesiyale ve kültürel deneyime sahip Hangzhou kültürel bir deneyim kazandırır.

The Solitary Tepesi Adası:
Outer Gölü ile Kuzey İç Gölü, inanılmaz manzarasıyla çok güzel bir yer. Oytu ve heykel sanatının yanı sıra Budizm'e de ilgi duyuyorsanız, Fei Lai Feng ve Ling Yin Tapınağı görülmeye değer. Tam yanlarında da General Yue Fei Mozolesi bulunuyor. Tapınakları gezmişken burayı da ihmal etmeyin. Bu binalar gölün çevresinde bulunuyor ve Six Harmonies Pagoda'da bu yapılara eşsiz bir doğal güzellik sağlıyor.

Ulusal İpek Müzesi-Ulusal Çay Müzesi:
Hiçbir ziyaretçi Batı Gölü ve Hangzhou'da şehrin en meşhur ürünleri olan ipek ve Longjin Çayını öğrenmeden gitmez. Ulusal İpek Müzesi ilk ulusal Çin müzesi ve ipek kültürü hakkında dünyadaki en geniş olanaklı müze.
Çay üzerine benzer bir müze ise Ulusal Çay Müzesi. Burada Çin çayının tarihini ve özelliklerini öğrenebilirsiniz.

Qiantang Nehri:
Hangzhou'daki bir başka doğa harikası ise Qiantang Nehri. Yılda ortalama milyonlarca insan buranın doğa güzelliklerim görmek için geliyor. Suyun coşkusu, sesi ve manzarası gerçekten görülmeli. Grand Kanal: Bir mühendislik harikası olan Grand Kanalda görülmesi gereken bir başka yer. Hangzhou ile Beijing'in kuzeyi ile bağlantı kuran kanal, Çin'in insan emeğiyle yapılmış en uzun kanalı. Kanal'da sandalla gezerek panoramik manzaraları ve nehrin kenarında bulunan klasik Çin kasabalarını, eski çağlardan kalan evleri, taş köprüleri ve tarihi kalıntıları görebilirsiniz.

www.sinoturkish.com

ÇİN MİLLİ ÇİÇEĞİ-Peony

2007-09-19T13:44:00.000+03:00

Çin’in resmi olarak ilan edilmiş milli bir çiçeği yok, ama ‘peony ağacı’ Çin’in en çok sevilen, en ünlü çiçeği olarak değerlendirilebilir. Peony ağacı/çiçeği(Çincesi ‘mudan’) 1994’te Çin’de yapılan oylama sonucu en çok oyu alarak Çin’in milli çiçeği olarak kabul edilmiştir.

Her sene ilkbaharda (Nisan 15–25) Henan eyaletinin Luoyang şehrinde 10 gün süren Peony festivali ve sergisi düzenlenmektedir. Luoyang’da yetiştirilen 600 çeşit Peony’nin yanı sıra denizaşırı bölgelerden gelen peony çeşitleri de sergilenmektedir. Bunun yanı sıra Çin’deki çoğu şehirde peonynin de sergilendiği birçok festival düzenlenmektedir.

PEKİN

2007-09-19T13:38:00.000+03:00

Çin uygarlığı Sarı nehrin oluşturduğu büyük balçık ovasında doğdu. Çinli çiftçileri erken çağlarda batı yaylasına çeken bu bereketli topraklardı. Ancak iklimin giderek kuraklaşması, köylülerin bu topraklara yerleşmesini sınırladı. Her ne kadar ülke doğal koşullar açısından çeşitlilik gösterse de ülkenin birliği, tarımsal yaşama bağlı bir toplumsal düzen sayesinde sağlandı.

Eski Çin tarihçileri tarihlerinin başlangıcını çok eski çağlarda egemen oldukları öne sürülen hükümdarlara dek götürürler, bu hükümdarları birçok yeni teknik ve kurumu yaratan bilge kişiler olarak gösterirlerdi.

Fuşi kehaneti, Şınnong tarımı, Huangdi tekniği, Yao ve Şun hükümet yönetimini icad etmişlerdi. Konfuçiusçulara göre adı anılmaya değer ilk krallar üçü de bilgelik örneği olan Yao, Şun ve Yü'dür.
İ.Ö. 221'den başlayarak en doğudaki ülke Çin'in Çin Beyi tarafından fethedilmesiyle Çin'in derebeylik sistemi çözülmeye yüz tuttu.
Çin Beyi kendini birinci imparator ilan etti (Şi Huangdi). İmparatorluğun başkenti Şaanşi'de, Şi'an yakınındaki Şienyang oldu. Şiongnular'ın sızmalarının durdurmak için imparator kuzey-batı sınırına kadar uzanan ve 2000 km'yi aşan Çin Seddi'nin yapılmasını emretti. (Çin seddi kuzey devletleri tarafından bölüm bölüm inşa ettirilen dev bir yaoıdır. Yüzyıllar boyu ülkenin kuzey sınırını meydana getiren Çin Seddi, Bohai körfezinden başlıyor, Huang Hı nehrine ulaşıyor ve Lancou'ya kadar nehri izledikten sonra, Gobi çölünün güney kıyısından batı yönüne dönmektedir.)
Bu dönemde bütün derebeylikler ortadan kaldırılmış, bütün yerel beyliklere son verilmiş, soylular sınıfı parçalanmış ve hiçbir hanedan değişikliğinden etkilenmeyecek merkeziyetçi bürokratik bir hükümet sistemi kurulmuştur.
Uzun bir süre ülkeyi etkisine alan bu yönetim zamanla değişikliklere maruz kaldı. Özellikle 1840 yıllarında Londra'nın misillemesi, köylülerin yoksulluğu bir iç bunalımı hazırladı ve Avrupalıların yayılması hasadın da kötü olmasıyla birlikte çabuklaştı.

1934-35 yıllarında ise Guomindang'ın milliyetçi kuvvetlerinin saldırısına uğrayan komünistlerin 'uzun yürüyüş'leri başladı. Guomindang'ın sol kanadı japon tehlikesine karşı komünistlerle bir ulusal uzlaşma istiyordu.

1 Ekim 1949'da Mao Zidong, Komünist partisinin iktidara geldiğini ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin kurulduğunu Pekin'de ilan etti. Yeni rejimi yalnız sosyalist ülkeler, İngiltere ve İskandinav hükümetleri tanıdı. Böylece ilk temizlik, Mançuya'yı yöneten Gao Gang ve Şandong'u, Ciangsu'yu, Anhuei'yi, Ciciang'ı ve Fucien'i denetleyen Jao Juşi, yönetimden uzaklaştırılmasıyla gerçekleşti.

1966 yılı ise Çin'de kültür devrimi yılı olarak bilinmektedir. Devrimi görmemiş olan genç kuşakları yetştirme kampanyası yapıldı. Partinin içinde bir fırtına beklentisi vardı. Bir tarafta öğretiye bağlı kalmaktan yana olan Mao Zıdong, onun en sadık yoldaşı olarak bilinen Lın Biao ve Çın Boda bulunurken, karşı tarafta kimi üniversiteliler, başta belediye başkanı olan Pıng Cın olamk üzere Pekin belediyesi ve en önemlisi de devlet başkanı Liu Şaoçi ile ona bağlı olan devlet adamlarıydı. En sonunda, partinin Merkez komitesi, Kültür devriminin 16 ilkesini kabul etti.

9 Eylül 1976 yılında Mao öldü. 1983'te Ulusal halk meclisi Li Şiennien'i cumhurbaşkanlığına seçti. 1989'da Mihai Gorbaçov'un Pekin'i ziyaret etmesiyle, Çin-Rus ilişkileri düzeldi. Aynı ay içinde öğrenciler ve halk rejimin liberalleşmesi için ayaklandı. Olaylar üzerine Pekin'de sıkı yönetim ilan edildi. Ordu öğrencilerin muhalefetini ancak kan dökerek bastırabildi. Cao Ziyang görevden alınarak yerine Jiang Zemin getirildi. Binlerce kişi tutuklandı, birçok kişi idam edildi. 1990'da sıkıyönetim kaldırıldı.

Felsefe:
Çin düşünce tarihini üç akım belirler: yönetme sanatına esin kaynağı olan bir toplumsal ilişkiler kaynağı önerek konfuçiusçuluk; insansal ile tanrısalın birbirinden ayrılmadığı evrensel düzeni açıklamaya çalışan taoculuk; Çin'e İ.S. I. Yy.'da giren, çin düşüncesine metafizik ve dinsel bir boyut kazandıran, çinlileşirken de büyük değişikliklere uğrayan buddhacılık. Bu akımlardan her biri, öteki ikisini dışta bırakmak şöyle dursun, onlardan özgün öğeler almış ve öğretisini ya da öğretisinin etkinliğini zenginleştirmiştir.

Seçmecilik ve etkili olma kaygısı, Çin düşünce ve uygarlığının özgül yanlarını açığa vuran başlıca özelliklerdir. Pratik bir deneyimi dile getiren simgeler bakımından zengin olan Çince, soyut düşüncelerin açıklanmasına elverişli değildir. Tıpkı bunun gibi, bir bilgeliğin etkileyici değeri de, onun öğreti olarak dile getirilişinden çok daha üstündür.

Çin düşüncesine göre, insan ile doğa, birbirinin kökçe karşıtı değildir; her ikisi de aynı evrensel düzenden kaynaklanır ve insan, bu düzenin gerçekleşmesine etkin olarak katkıda bulunmalıdır. Söz konusu düşünürler daha çok, bu evrensel düzenin (dao) uyumunu korumaya yönelirler. Dao, hem düzen hem de ritimdir ve evrendeki tüm çevrimsel hareketin ilkeleri olan yin ile yang'ın sırayla ortaya çıkmasıyla gerçekleşir.

KIRŞEHİR

2007-09-17T11:40:00.000+03:00

Kırşehir, İç Anadolu Bölgesi'nin 13 ilinden biridir. 1941 yılında Ankarâ da toplanan l. Coğrafya Kongresi'nde bu bölgeye ve bölgenin Orta Kızılırmak Bölümü'ne alındı.

Kırşehir doğu ve güneydoğuda Nevşehir, güneyde Aksaray, batı ve kuzeybatıda Kınkkale, kuzeydoğu ve doğuda Yozgat, batıda Ankara ile çevrilidir.

Kırşehir ve çevresinde yapılan araştırmalar ilin tarihinin, Eski Tunç Çağı'na (M.Ö. 3000-2000) kadar uzandığını göstermektedir. Daha sonra Hititler, Frigler, Persler, Makedonyalılar, Romalılar, Bizanslılar, Selçuklu ve Osmanlılar yörede hüküm sürmüştür.

Yüzyıllarca Anadolu'nun ticari ve ekonomik hayatında büyük rol oynamış olan Ahilik, 13.yy.'da Kırşehir'de kurulmuştur. Bir esnaf örgütü olan Ahiliğin temeli doğruluk, karşılıklı yardımlaşma ve saygıya dayanmaktadır.

TARİHİNDE KIRŞEHİR

2007-09-17T11:33:00.000+03:00

Kırşehir medeniyetin beşiği olan Anadolu nun ortalarında yer almaktadır. Çok önemli bir konuma sahip olması sebebiyle başlangıçtan günümüze çok önemli kültürlerin yaşandığı yer olmuştur.

Kırşehir sınırları içerisinde yüzü aşkın höyük ve düz yerleşim alanlarında yapılan yüzey araştırmalarında hemen hemen Kırşehir Bölgesinin bütününe yayılmış olara Tunç Dönemi ne ait kalıntılara rastlanmıştır. 1943 yılındaki Hashöyük kazılarında İlk Tunç Çağına ait beş altı tabaka tesbit edilmiştir.

Kırşehir Bölgesinde ki İlk Çağa ait yerleşim birimlerinin çok oluşunun sebebini, Kırşehir in Asya dan Avrupa ya giden önemli karayolu üzerinde bulunması ve Kapadokya Bölgesi ne yakın olmasında aramak gerekir.

Kırşehir, Hititler in yerleşim alanı olan Kızılırmak yayı içerisinde olduğunden, Hititler döneminin Kırşehir de yayğın bir şekilde yaşadığı kesindir.

Bugünkü Kırşehir ve bütün Anadolu M.Ö. 550 yılından itibaren Pers Hakimiyetine girmiştir. Persler, Orta Anadolu nun bir bölümüne Katpatukya (Kapadokya) adını vermişlerdir. Bu ad Pers dilinde Güzel Atlar Ülkesi anlamına gelmekte idi. Persler Anadolu ya Satraplık (valiliğe benzer) yönetim sitemi ile yönetilmişlerdir.

M.Ö. 333 de kurulan Kapadokya Krallığı Döneminde otorite yetersizliği yüzünden Kırşehir ve yöresi yoğun bir baskı görmüştür. Daha sonra bölge toprakları Orta Avrupa dan gleen Kelt topluluklarının akınına uğramıştır.

Kırşehir Roma dönemi sonlarında aldığı Makissos adını M.S. IV yy ın ilk çeyreğine kadar devam ettirmiştir.

M.S. 605 yılında İran daki Sasani Devleti nin istila ettiği Kırşehir ve yöresi daha Sonra Bizans ve Sasani Akınlarına uğramıştır.

Kırşehir, 1071 tarihinden önce Asya dan Anadolu ya gelen öncü ve Akıcı Türler tarafından yaylak ve yerleşim alanı durumuna getirilmişse de 1071 Malazgirt Zaferinden sonra Anadolu nun kapısı Türklere tamamen açılmıştır. 1075 yılında Anadolu Selçuklu Devleti ni kuran Kutalmışoğlu Süleyman Şah, Kışehir i Anadolu Selçuklu Devleti ne katmıştır.

Kırşehir XIII.yy da bir kültür ve ticaret merkezi olan Kırşehir in adı Gül Şehir olarak anılmaktaydı.

AHİLİK

2007-09-17T11:31:00.001+03:00

Ahilik, kelime olarak, Arapça “kardeşim” anlamına gelen “Ahi” kelimesinden gelmektedir. Bunun yanında, Ahilik kelimesinin Türkçe kökenli “Akı” kelimesinden geldiğini savunanlar da vardır. Akı kelimesi “eli açık, cömert, yiğit” gibi anlamlara gelmektedir.
Anadolu halkının ekonomik ve kültürel yaşamında önemli bir boyut oluşturan Ahilik; dürüstlüğün, sevginin, dostluğun, yardımlaşmanın, hoşgörünün, bilginin ve dayanışmanın sanat ile birleşimidir. Bu anlamda Ahiliğin, işçinin, çalışanın, üretenin, namuslu kazancın, namuslu ticaretin ve namuslu yönetimin simgesi olduğunu söyleyebiliriz.

Ahiliğin temel ilkelerini şöyle sıralayabiliriz
- Ahilik, halka dönük bir kurumdur. Kendi ticaret çıkarını diğer meslektaşlarından üstün tutmayan kişi mutluluğu halka hizmet edip yararlı olmakta arar.
- Belli bir süre, bir iş basamağında kalarak olgunlaştırılan yamak-çırak-kalfa-usta hiyerarşisi kurmayı ve bu basamaklarda baba-evlat ilişkisi gibi öğreticiye candan bağlanmak suretiyle sanatı, sağlam ahlaki ve mesleki temellere oturtmayı amaçlar.
- Esnaf ve sanatkârlıkta önemli bir sorun olan üretici, tüketici çıkar ilişkilerini, birbirleriyle bir sürtüşmeye düşmeyecek şekilde ayarlar.
- İşe saygı ve çalışkanlık, yardımlaşma ve haksızlığın cezalandırılması da Ahilik kurumunun temel ilkeleri arasındadır.

Ahilik geleneğine göre bir Ahinin
- Alnı açık olmalı,
- Eli açık; cömert, yardımsever olmalı,
- Sofrası, kapısı açık olmalı, nesi varsa misafiriyle paylaşmalıdır,
- Dilini yalandan, gıybetten, iftiradan bağlamalı,
- Gözünü ayıp aramaktan, elini haramdan bağlamalı,
- Belini bağlamalı, kimsenin namusuna göz dikmemelidir.

KÖFTÜR VE CEVİZ SUCUĞU

2007-09-17T11:28:00.000+03:00

Kırşehir, pekmez üretim merkezlerinden biri. Üzümün yanı sıra armut ve elma gibi meyvelerden de pekmez yapılıyor. Toplanan üzümler şirahnede (üzümün çiğnendiği küçük havuz) çiğnenip şırası çıkarılıyor. Şıra kazanlara alınıp kaynatılıyor (Kaynama sırasında pekmez toprağı ilave edilir) ve süzülüyor.
Eğlencelerle renklenen pekmez günlerinde çoğunlukla mantı ya da bol etli bulgur pilavı pişiyor kazanlarla. Pekmez çok olursa kadınlar köftür (köfter) ve cevizli sucuk da yapıyorlar. Köftür için pekmeze un ilave edilip pişiriliyor. Pelte kıvamına gelince tepsilere alınıp soğumaya bırakılıyor. Sertleşince baklava biçiminde kesilip nemsiz bir ortamda saklanıyor. Hem köftür, hem de ceviz sucuğu hevenklerde serin yerlerde saklanıp kışın yeniyor. Misafire üzümle birlikte ikram etme geleneği hâlâ sürüyor.
Kedi batmaz, pekmezle yapılan bir tatlı çeşidi. Kuru yufkalar ufalanıp tepsiye alınıyor. Üzerine sıcak pekmez dökülüyor ve soğuk olarak servis yapılıyor. Pekmez yapılan her ilde olduğu gibi burada da Pelte hazırlanıyor. Un tereyağında kavruluyor. Biraz su, bir tutam tuz ve pekmez eklenip suyunu çekinceye kadar karıştırarak pişiriyorlar. Karışım tabaklara alınıp üzerine kızdırılmış tereyağı gezdiriliyor.

Yörenin en yaygın yemeği, İç Anadolu'nun pek çok ilinde de yapılan 'Çullama'. Tavuk ya da hindi etleri (göğüs eti) yağ, un ve tavuk suyu eklenip muhallebi kıvamına gelinceye kadar pişiriliyor. Pirzola türü etler küllenmiş ateşe gömülüp yeniyor, ki buna 'Söğürme' diyorlar.
Yörede bol miktarda bulunan keme (mantar) özellikle kırsal kesimde çok tüketiliyor. Keme, ateşte közlenip yendiği gibi yemek ya da pilavlara da ekleniyor. Kırşehir'e gidip de Tandırda çömlek paça yemeden dönmek olmaz!
Koyun veya kuzunun baş ve ayakları temizlenip çömleğe alınıyor. Sarımsak ve su ilave edilen çömleğin ağzı bir kapakla kapatılıp tandıra gömülüyor. Ben diyeyim 1 saat, siz deyin 2 saat piştikten sonra tandırdan alınan yemeğin üzerine limon sıkılıp yeniyor. Çömlekte kuru fasulyenin de tadına doyum olmuyor. Hazırlanan malzeme yine ağzı kapaklı çömleklerde ve köz halindeki tandırda 2 saat pişiyor. Tandır yandığında kadınlar kelle, güveç, işkembe gibi yemekleri de sürüyorlar küllerin üzerine. Elbette bu görüntülere şehir merkezinde rastlamak zor. Bunun için köylere ve ilçelere gitmeniz lazım.

KEŞKEF (Keşkek)

2007-09-17T11:26:00.000+03:00

8-10 Kişilik
HAZIRLAMA SÜRESİ: 15 dk
PİŞME SÜRESİ: 75 dk

Malzemeler:
300 gr dövme (aşurelik buğday)
100 gr nohut
5.5 su bardağı su
750 gr kemikli koyun eti
60 gr margarin
Tuz, karabiber, kırmızı tozbiber

Hazırlanışı:
* Dövme ve nohudu akşamdan 2.5 bardak su ile ıslatın. Eti basınçlı tencereye alın. Nohut ve dövmeyi süzüp sularını ayırın ve malzemeyi tencereye ekleyin. Islatma suyunu 4 su bardağına tamamlayın. Margarinin yarısını su, karabiber ve tuzu ekleyip dövme lapalaşıncaya kadar 75 dakika pişirin. * Etin kemiklerini ayırın ve keşkeği büyük bir tencereye alın.
Tahta kaşıkla (ya da tahta tokmakla) ezerek karıştırın. Keşkeği servis tabağına alın. Kırmızı tozbiberi kalan margarinle kızdırıp üzerine gezdirin. Ilık olarak servis yapın.

KUŞ GÖZLEMCİLİĞİ

2007-09-17T11:24:00.000+03:00

Seyfe Gölü

İl: Kırşehir
İlçeler: Mucur, Boztepe
Yüzölçümü: 14000
Rakım: 1110 m
Koruma: var
Başlıca Özellikleri: tuzlu/hafif tuzlu göl, step
Kuş Türleri: Ak pelikan (100 çift), kaşıkçı(50 çift), flamingo (2000 çift), Macar ördeği (15 çift), toy, kılıçgaga (500 çift), mahmuzlu kızkuşu (10 çift), Akdeniz martısı (500 çift), gülen sumru (500 çift) ve küçük sumru (500 çift) popülasyonlarıyla önemli kuş alanları statüsü kazanır. Kışın büyük sayılarda sukuşu bulunur (maks. 21.861), sakarca (maks.7200) ve angıt (maks. 978) bunlara örnektir.

MAHALLİ KIYAFETLER

2007-09-17T11:20:00.000+03:00

Kadın Giysileri:

ÜÇ ETEK: Bıçak burnu yada zincirli diye adlandırılan kumaştan yapılır. Etek üç parçalıdır. Parçaların kenarları işlemeli olduğu gibi düzde olabilmektedir. Kollar ya uzundur ya da kolsuzdur. Kol ağızları düz veya listikli olabilir. Eteğin önündeki parçaları kıvrılarak kuşağın altına sokulur.
KUŞAK: Üç eteğin üzerinden bele bağlanır. Yerine göre Trablus kuşak geniş tokalı ve deri, madeni kemerle kullanılır. Kuşak uçlarında püskül şeklinde ponçak denen karışık renkli püskül bulunmaktadır.
ŞALVAR (don): Genellikle koyu renkli zemin üzerine küçük çiçekli ve kendinden yollu kadife kullanılır. Belleri uçkurlu, paça ağızları düğmeli ya da lastikli olur. Peyik kısmı genişçe, parçalar bol bir şekilde dikilir.
YAZMA (Tülbent): Fesin üzerine değişik renklerde pullu tülbent ya da oyalı yazma örtülür. Ayrıca tülbentler kenarları pulu değişik renklerde boncuklarla bezenmiş şekildedir. Tülbent, arka uçlarının birisi alınır, çene altından başın üzerine atılarak toka ile tutturulur. Orta yaşlılar ve yaşlılar bunun üzerinden siyah renkte ayrı bir tülbent bağlarlar.

AYAKKABI (Yemeni): Altı kösele uç kısmı kıvrıktır. Alçak topukludur. Genellikle siyah, kahverengi ve kırmızı deriden yapılır. Zenginler ve yaşlılar (lapçin) denilen topuklu ve içiçe iki ayakkabı giyerler. Ayağa işlemeli iplik ya da yün çorap giyerler.
GELİNLİK ENTARİ: Giysi keten kumaştan yapılır. Genellikle koyu renktedir. Entarinin üzerine kuşak bağlanır. Başa fes giyilir. Üzerine tülbent ve poşi bürünülerek duvak şekline sokulur. Yüz kapatılır. Duvağın üzerine büyükçe bir örtü örtülüp üzerinden yan tarafa doğru çekilip bağlanır. Ayağa çorap ve kundura giyilir. Entarinin önü göğüs kısmına kadar açıktır. Entarinin üstüne çeşitli altın ve boncuklar takılır.

Erkek Giysileri:

GÖYNEK: Genellikle ketendir. Bazen ipeklidir. Zemin beyaz, gri ya da siyah düz desenlidir. Yakasız astarlı, uzun kollu sedef düğmelidir.
DELME YELEK(Cemadan): Siyah, lacivert ya da koyu yeşil renkli çuhadan yapılır. Kolsuzdur. Üç ya da dört düğme ile iliklenir. Göğüs üstü karın üstüne kadar açıktır. Sade olduğu gibi işlemeli de olabilir.
ŞALVAR: Kumaşı yelekle aynıdır. Uçkurlu ve astarlı olarak dikilir. yandan cepli paça kısmı dardır. normal peyiklidir.
KUŞAK: Beyaz yünden üç-dört metre uzunluğundadır. Bir ucu püsküllüdür. Şalvar ve gömleğin üzerinden bele bağlanır. Sağ taraftan şalvarın üzerine sarkıtılır.
ÇORAP: Ayağa beyaz yün çorap giyilir. Bu çorap, iş zamanlarında ve oyunda şalvarın üzerine çekilir. Diz altından uçları püsküllü yün bağıyla bağlanır.

TAKILAR: Erkeklerde boyunda muska ya da murtlak, kuşak arasında tütün ve para kesesi, yelek üzerinde gümüş köstek ve saat, yelek cebinde ayna, tarak, enfiye kutusu gibi takılar bulunur.
Kadınlarda gerdanlık ve kolye, bileklerde gümüş ve altın bilezikler, parmaklarda yüzük kulaklarda küpeler takı olarak kullanılır.

KIRŞEHİR DAĞLARI

2007-09-17T11:18:00.000+03:00

Kervansaray Dağları
Seyfe Gölü çöküntü alanı ile Kırşehir kenti arasında bulunan bu dağlar, kuzeybatıdan güneydoğuya doğru uzanarak Mucur İlçesi'ne sokulur. Mucur yakınlarında, aynı yönde uzanan platolar üzerinde belirginliği aıalan dağlar, ilçenin kuzey doğusunda yeniden yükselir. Nevşehir kuzeyindeki Kızıldağ ile birleşir. Kervansaray Dağları'nın en yüksek noktası şehrin kuzeydoğusunda kalan bölümüdür ve 1679 metredir. Aynı sıranın öbür önemli dorukları ise Amıutlu, Köpekli, Kırlangıç ve Kızıldağ'dır. Bu dağlar, bitki örtüsünden yoksundur. Akarsuların açtığı derin vadilerle parçalanmıştır. Şiddetli aşınma sonucu yer yer düzleştiği için de platolara dönüşmüştür.

Çiçek Dağı
Adını aldığı ilçenin batısındaki platonun ortasında yükselir. Çiçek Dağı'nın yüksekliği 1691 metredir. Bu dağ, Deliceırmak'a doğru akan derelerin açtığı vadilerle parçalanmıştır. Orman örtüsü bakımından seyrektir. Bu kütlenin yakinında olan Yağmurlu Dede Tepesi de, 1585 metre yüksekliğindedir. Bitki örtüsü bakımından yoksun olan bu dağ, derin vadilerle parçalanmıştır.

Aliöllez Dağı
Kaman llçesi'ndedir. Güney-güneydoğu yönünde uzanan Aliöllez Dağı'nın yüksekliği 1528 metredir. Bitki örtüsü bakımından zayıftır ve Hirfanlı Barajı yönünde derin olarak parçalanmıştır.

Baran Dağı
Kırşehir ile Kaman arasındadır.1808 metre yükseltisi olan bu dağ batıdan güneydoğuya doğru uzanır. Kırşehir'in en yüksek noktası bu dağın zirvesidir.

NEPAL

2007-09-14T09:23:00.001+03:00

Nepal orta asyada Çin ile Hindistan arasında bağımsız bir ülkedir.

Ülkenin sınırında dünyanın en büyük dağı olan Everest (8848metre) yeralır.

Başkent Katmandu'dur.

Nepal halkını hindistandan gelen racputana asıllı gurkal 'larla güney hindistandan gelen bhutia lar ve nevar lar oluşturur.

Ülke halkının %80 i hindu 'dur. Nepal kendini dünyanın tek hindu krallığı olarak tanıtır.!

Himalayalar'ın kanatlarını gerdiği Nepal, bize dünyanın en muhteşem manzaralarını sunar. Fakir bir ülke olsa da doğal güzellikleri ve kültür hazineleriyle son derece zengindir. Karlı dağların tepeden baktığı Nepal'de doğa ana tüm cömertliğini sergiler. İşte bu nedenle bu ülke insanlar için bu cömertliğin doğu mistisizmiyle harmanlandığı nadir ülkelerden.

Görkemli Himalayalar, bu dağ enginliği içinde başını gösteren yeşil tepeler, bu tepelere can veren telaşlı nehirler, tropikal ormanlar arasında dev tapınaklar, heykeller...

Nepal, doğayla insanların beraberce senfoni yarattığı bir ülke.

Nepal dilinde "him" kar, "alaya" da çatı demek. Yani, Himalaya'nın anlamı karlı çatı.

Yeryüzünün en yüksek noktası olarak bilinen Everest tepesi adını 19. yüzyılda Hindistan'da yaşayan bir generalden George Everest'ten almış.

Bu görkemli tepenin Nepal'deki adı Sagarmatha, "dünyanın annesi" anlamına geliyor. Tibet'teki adı ise Çomolungma, yani "ana tanrıça". Dünyanın çatısı olarak da anılan Himalayalar bir anlamda doğunun Olympos'u.

İki büyük dinin, Budizm ve Hinduizmin çıkış yeri olan bu dağlarda bir zamanlar tanrılarla insanların birarada yaşadığına inanılıyor.

Himalayalar aynı zamanda dünyadaki en genç sıradağları yani yeryüzünün en yüksek noktaları olan Everest ve Annapurna büyümeye devam ediyorlar. Dört büyük dağ sırası dışında, Chure, Mahabbarat, Himalaya ve Tibet Dağları. Nepal güneyde geniş düzlüklerin, verimli vadilerin ve kuzeyde de yüksek çöllerin bulunduğu bir ülke.

Doğa ana, burada tüm cömertliğini sunmuş. 6 bin 500'den fazla ağaç türünün, 800'den fazla kuş türünün bulunduğu Nepal ormanları Bengal kaplanları, kar leoparları dışında birçok vahşi hayvanları da barındırıyor. Malesef, plansız ve kontrolsüz şehirleşme nedeniyle, bu canlı türlerini genellikle ulusal parklarda ve insanların sayıca az olduğu batı Nepal'de görebiliyorsunuz.

Katmandu Nepal'in başkenti.

Buda'nın doğum yeri olduğuna inanılan Katmandu'da, Hindular bir arada yaşıyorlar. Bir dönem hipilerin kendilerine başkent olarak seçtikleri Katmandu, özellikle 60'lı yıllarda batı dünyasının büyük ilgisini çekiyordu.

Batılı hipiler, Nepal'i adeta bir hac yeri gibi ziyaret ediyorlardı. Dünyanın Katmandu'ya ilgisi böyle başladı. Son yıllarda Nepal, turizmin önemini fark etti ve "visit Nepal" (Nepal'i Ziyaret Edin) adlı bir kampanya başlatarak turistleri ülkeye çekmeye başladı. Ancak ülkedeki gerilim buna darbe vurdu. Dünyayı sarsan terör olaylarından biri de burada yaşandı ve Nepal'e olan ilgi, terör korkusuyla, zayıfladı.

Ülkenin en büyük şehri olan Katmandu'nun kalbi meydanında atıyor. Nepal'de her şehir saray meydanı çevresinde kurulmuş. Bu alanlarda yerleşim yeri yok, sadece çok sayıda saray, tapınaklar ve satıcılar var. Katmandu'da da tapınak ve saray mimarisi inşa edildikleri ilk günün çizgilerini taşıyor.

Meydanı çevreleyen tapınakların hepsinin üzerinde bir çift göz çizili. Bunlar Buda'nın herşeyi gören gözleri. Yaşamın ibadet demek olduğu Nepal'deki tapınaklarda, gün boyu hareketlilik var. İnsanlar Buda'nın herşeyi gören gözlerinin hapsinde, gün içerisinde tapınaklara gidip dua ediyor ve tanrılarına adaklar sunuyorlar. Din, burada yaşamın kaynağı.

GİRESUN DA HALICILIK

2007-09-14T09:11:00.000+03:00

Yeryüzünün çeşitli bölgelerinde ilkel el dokumalarından başlayarak çok emek ve üstün teknik isteyen dokumaların yapıldığını müzelerde ve hatta günümüzde bu geleneği sürdüren yerleşim merkezlerinde görüyoruz. Halı, bu dokuma işleri ve eserleri arasında en üst teknik ve yaratma yeteneği isteyen bir sanat eseridir.

Avrupalı Türkologlar tarafından kelimenin Türkçe kökenine bağlanması, bu tür bir eserin ilk kez Türkler tarafından ortaya konduğunu kanıtlamaktadır. Halının oluşturu1masında kullanılan sadece iki tür düğüm tekniği vardır: Türk veya İran düğümü. Bunların hangisinin kültür tarihi açısından eski olduğunun belirlenmesi dünya kültürüne, o milletin katkısını da kanıtlayacak nitelikte olduğundan, bu konudaki tartışmalar yıllarca sürmüştür. Sonunda, Rus arkeoloğu Rudenko, Altay dağlarının Pazırık bölgesindeki beşinci kurganda yaklaşık 1,90 x 2 m boyutlarında bir halıyı gün ışığına kavuşturup incelemelere sununca, bundaki düğümlerin Türk düğümü olduğunu, dolayısıyla M.Ö. V. veya III. yüzyıla ait bu Türk düğümlü halıdan daha eski bir İran halısı mevcut olmadığı için, Türklerin halı gibi önemli bir eseri, kültür tarihine İranlılardan önce kazandırdığı kanıtlanmıştır. Pazırık halısı olarak bütün dünyada tanınan bu halıdaki düğüm tekniği, sanat tarihçilerinin Türk halılarına olan ilgisini de arttırmıştır.

Türkiye’deki el dokuması halıların ana maddesini oluşturan yün, hayvancılığın gelişmiş olduğu bölgelerde bol olarak elde edilir. Halının çözgü ve atkısında kullanılan yün ipliklerin, halıda çabuk solmaması için doğal kök boyalar ile işlem görmesi ve sağlamlığı, halının ömrünün uzamasını sağlamıştır. Her santimetre karede atılan düğüm sayısının fazla olması da, halının ömrünü uzatan başka bir noktadır. Yüzlerce yıldan beri aksatılmadan sürdürülen bu gelenekler dolayısıyla Türkiye’deki el dokuması halıların değeri anlaşılmıştır.

Halıları dokuyanlar, folklorumuzun diğer önemli ürünlerinde olduğu gibi, unutulmuşlar ve anonim bir kimlik içinde yitip gitmişlerdir. Hiçbir halının ustasının adı belli değildir. Çevresini, doğayı, duygu ve hayallerini ilmek ilmek, ipliklere dolayan o genç kızların, kadınların adları, sanları asla bilinmez. Bilinen sadece yöresinin adıdır: Isparta, Ladik, Gördes, Döşemealtı, Hereke, Sivas, Yağcıbedir, Bünyan, Milas, Konya, Demirci veya Türkiye dışında Kırgız, Kazak, Isfahan, Horasan, Buhara, Teke-Türkmen vb... Bazı halılar ise ana motiflerine göre adlandırılmışlardır. Armalı Uşak halısı, Çubuklu halı, Ejderli halı, Yıldızlı Uşak halısı, Konya hayvan halısı, Şimşekli halı, Mihraplı halı, Yılanlı halı, Minyatürlü halı, Nakışlı halı, Kuşlu halı vb...
Bazen de tarihi dönemlere göre ad verilen halı grupları vardır. Bunlar arasında da, Beyşehir Selçuklu halıları, Hun halısı, Konya Selçuklu halıları, Memlük halıları, Osmanlı saray halıları, Pazırık halısı, Selçuklu halıları, Uygur halıları vb...

Türkiye’de dokunan halılarda adları geçenler, ustaların adları olmasa da, işlenen motif ve süsler yaygın olarak tanınmıştır. Söz gelimi, baklava dilimi, karnı yarık, eli belinde, gonca gül, tespih, vazo, kurt ağzı, kılıç, kartal, çifte yay, bulut, fincan, el ve daha yüzlerce çiçek, ot ve hayvan, genç kızlarımızın hayalindeki sembol renk ve çizgileriyle halının ilmeklerinde can bulur.

Halı tezgahının karmaşık yapısının yanında kullanılan araç ve gereçlerin çokluğu ve çeşitliliği de önemlidir. Bütün işlemlerde kullanılan araç-gerecin sadece adlarını verirsek bu dokuma dalının neden önemli olduğu daha iyi anlaşılır: ağırşak, çıkrık, çile, taban (yastık), dişlik, yün tarağı, eğirmeç, gergi, gobal, çubuk çırpı, tokmak (köstek), ılğıdır, kirmen, kolçak, öreke, örgüç, yumak vb...
Halıyı gün geçtikçe ve kullandıkça güzelleştiren o renk zenginliğini sağlayan kök boyalar apayrı bir emekle hazırlanır. Hangi bitkiden ne tür bir renk elde edileceğinin bilinmesi, Anadolu’daki halıcılık geleneğinin en önemli sırlarındandır.

Bilinen bazı bitkiler ve bunlardan elde edilen doğal renkler şunlardır:

Kuru kayısı yaprağı: açık et rengi verir. Ceviz’in dalı, kabuğu veya kökü yeşili az kahverengi verir, ama taze ceviz kabuğu yeşilin daha koyu olmasını sağlar. Soğan kabuğu ile açık kahverengi, meşe yaprağıyla kızıla çalan kahverengi, gelincik çiçeği ile hafif pembe, karamuk çalısının kökünden leylak rengi, kök yavşandan sarı, külle karıştırılıp bekletilmişinden ise yeşilimsi kahverengi, yabani nane (yarpuz)den saman sarısı, üzüm zamanı mavi çiçek açan serkeleden kahverengi, sütleğenden koyu et rengi, cehri denilen kısa boylu ağacın ufacık meyvesinden koyu sarı, eynikten kaynama süresine bağlı olarak açık mavi, koyu mavi veya siyah renkler elde edilir.

MAYIS YEDİSİ (Aksu Şenlikleri)

2007-09-14T09:08:00.001+03:00

Mayıs Yedisi (Aksu Şenlikleri) Her yıl Mayıs ayının 7'sinde (Miladi 20 Mayıs) kutlanır. 1977 yılına kadar "MAYIS YEDİSİ" adıyla sürdürülen törenler bu tarihten sonra "AKSU ŞENLİKLERİ" adını almıştır. Daha sonra 1992 yılı başında alınan yeni bir kararla daha geniş kitlelerle sosyal ve kültürel ilişkilerin sağlanması ve sürdürülmesi amaçlanarak adının "ULUSLARARASI KARADENİZ AKSU FESTİVALİ" olması kabul edilmiştir.
Her yıl 20 Mayıs günü Giresun'un doğusunda bulunan Aksu Deresinin deniz ile birleştiği yerde insanlar toplanırlar. Özellikle hastalar, dertliler, çocuğu olmayanlar, dilekleri olanlar Aksu Deresinin kıyısına giderler bir dilek dileyip yedi çift bir tek taşı suya atarlar. Aksu mahallinde yapılan bu törenler üç ana bölümden oluşur.

1-SACAYAKTAN GEÇME GELENEĞİ:
Soyun sürdürülmesi kültürüne dayanır. Çocuğu olmayanlar dilekte bulunarak üç kez sacayaktan geçerler. Üç kutsal sayılan bir rakamdır. Sacayak ana rahminin simgesidir.

2-DERE TAŞLAMA GELENEĞİ:
İlkbahar , doğanın hayat bulduğu mevsimdir. Doğanın getirdiği yaşama zevkiyle insanlar da bütün kötülüklerden arınmak gereğini duyarlar. Aksu Deresinin denize döküldüğü yerde toplanan insanlar "Derdim Belam Denize" diyerek yedi çift bir tek taş atarlar. Yedi kutsallığı olan bir rakamdır. Tek taş, dileğin yerini bulması için atılan sonuncu taştır.

3-ADANIN ETRAFINI DOLAŞMA GELENEĞİ:
Soyun sürdürülmesi inancıyla yapılan sacayaktan geçme geleneği Ada'nın etrafının dolaşılmasıyla tamamlanır. Ada turu Hamza Taşı'nın önünde başlar. Yine Hamza Taşı'nın önünde son bulur. Törenin amacı; soyun sürdürülmesi, belaların denize atılması, döllenmenin bu mevsimde başlaması ve toprağın bereketlenmesi.

GİRESUN ADASI

2007-09-14T09:03:00.000+03:00

Doğu Karadeniz'in insan yaşayabilen tek adasıdır.

Şehirden 1,5 km. uzaklıktadır. Özel motorla 20 dakikada gidilebilir.

Üzerinde sur, manastır kalıntısı ve şarap fıçıları vardır. Mitolojideki ünlü ALTINPOST seferinde Herkül ve arkadaşlarının önemli uğrak yerlerinden biri olmuştur.

Ada Amazonlar ile ilgili efsaneleriylede ünlüdür...

Plajlar ve Camping

2007-09-14T09:01:00.000+03:00

Giresun kentinin doğu ve batısındaki sahiller kilometrelerce uzayıp giden doğal plajlar durumundadır. Kentin batısındaki plajlar doğu kesimindekilere göre daha sığ ve daha kumluktur.

Kent merkezine yaklaşık 5 km. uzaklıkta yer alan, Arif Kumaş, Giresun, Belediye, Emniyet, Tabya ve Jandarma plajları Giresun'un başlıca plajlarıdır.

Giresun'da camping yapılacak plajlar Arif Kumaş, Bulancak Belediye, Keşap Düzköy Belediye Plajı, Tirebolu Plajıdır.Ayrıca yaz aylarında Giresun Adası ile Giresun Limanı arasında her akşam Mavi Tur düzenlenmektedir.

Giresun'da Gölyanı Yaylasının Büyüleyici Güzelliği

2007-09-14T08:55:00.000+03:00

Giresun'da kısa bir süre önce keşfedilen Gölyanı Yaylası'nın Türkiye'de ekoturizmin gözdesi olacağına inanılıyor.

Giresun Kültür ve Turizm Müdürü Emin Yılmaz, Yağlıdere ilçesi sınırları içinde yer alan Gölyanı Yaylası'nın, 50 dolayındaki otantik yayla evi, gölü ve ladin ağaçlarından oluşan ormanlık alanlarıyla görenleri büyülediğini belirtti.

Yılmaz, bir süre önce doğal sit alanı ilan edilerek koruma altına alınan Gölyanı Yaylası'nın Türkiye'de eko turizmin gözdesi olacağına inandıklarını ifade ederek, orman yoluyla ulaşımı sağlanan Gölyanı Yaylası'na yapılaşma yasağı getirildiğini kaydetti.

KERASUS - GİRESUN

2007-09-13T08:59:00.000+03:00

Denize doğru uzanan ve karşısında Doğu Karadeniz’in yegâne adasının (Giresun adası, Aretias, Ares, Areos Nesos, Puga) bulunduğu bir yarımadanın üzerinde yer alır. Yarımadadaki kale yerleşmenin çekirdeğini oluşturmuştur. Eski adı Kerasus olup bugünkü adı da bu kelimeye dayanır. Kerasus’un civarda bol miktarda yetişen kirazdan geldiği rivayet edilir.
Bir başka kaynağa göre bu isim, yarımadanın denize doğru bir boynu gibi uzanması dolayısıyla eski Yunanca’da “boynuz” anlamına gelen kerastan türetilmiştir.

Kaynaklarda adı Kerasus, Kerasous, Cerasous, Chirizonda, Cerasonte, Kerassunde şekillerinde de geçen şehir Türk hâkimiyeti döneminde bugünkü söylenişiyle anılmıştır.

Osmanlı dönemi Giresun’u hakkında en ayrıntılı bilgiler, XV ve XVI. yüzyıllara ait Trabzon sancağı tahrir defterlerinde yer alır. Bu defterlerden en erken tarihli olanına göre 1486’ya doğru yerleşmenin kale içinde ve hemen civarında olduğu, askerî vasfın ön plana çıktığı bir şehir özelliği gösteren Giresun 114 nefer, yirmi iki bîve (dul) hıristiyan nüfusa sahipti. Bunlar kaleyi tamir etmek, Giresun’dan geçen gemilere kılavuzluk yapmak şartıyla her türlü vergiden muaf tutulmuşlardı. Bu durum Osmanlılar’ın şehri barış yoluyla teslim aldığını gösterir. Kalede muhafızlar dışında dört sivil müslümanın adı deftere kaydedilmiştir.
Giresun’un ilk müslüman sivil sakinleri olan ve her biri eski timar sahibi bulunan bu şahıslar Çepni Ali, Çankırılı Hamza, İbrâhim, Îsâ oğlu Ali idi. Kalede ise dizdar Kalkandelenli Yûsuf’un idaresinde otuz kadar muhafız görev yapıyordu. Bu muhafızların bazılarının isimleri altında Niğbolu, Manastır, Üsküp, Sofya, Semendire, Selânik, Kesriye ve Kefeli olduklarına dair kayıtlar bulunmaktadır. Bu rakamlara göre şehirde 600-700 kişinin yaşadığı tahmin edilebilir. Bunların hepsinin kale içinde oturup oturmadığı belli olmamakla birlikte kale dışında sahile doğru uzanan evlerden ikamet ettikleri söylenebilir.

İmrahor Mesire Yeri

2007-09-07T11:47:00.000+03:00

Omanlık arazinin korunması ve su kaynaklarının değerlendirilmesi amacıyla kurulan İmrahor Göleti, aynı adı taşıdığı yerleşim yerine çok yakındır. Zamanla oluşan bitki ve canlı türleri bölgeyi neredeyse doğal bir park haline getirdi.

Mavi ve yeşilin içice girdiği mesire yeri tabiat severlerin hayli ilgisini çekmektedir. Göl kıyısında oluşturulan oturma ve yürüyüş alanları hizmete açıktır.

Özellikle hafta sonu başta aileler olmak üzere, okul, dernek ve işyerlerine ait gruplar tarafından tercih ediliyor, imrahor Göleti'nde suya girilmesi ve balık tutulmasına benzeri yerlerde olduğu gibi izin verilmiyor.

Ulaşım:

Gaziosmanpaşa'dan Tayakadın'a giden ana yolun 5. kilometresindeki imrahor Köyü sapağına girilir. Stablize yolu takiben hemen köyün üst kısmında yer almaktadır.

Tel: İstanbul Doğa Koruma ve Milli Parklar Mühendisliği 0212 262 77 10 Dahili= 24 84

SUN - SEA - HISTORY

2007-09-05T09:59:00.000+03:00

ASPENDOS

This superb amphitheatre is still in such good repair that it is used for performances of opera, ballet, theatre and concerts, as it was in Antalya-Mediterranean. APHRODISIAS ,This city took its name after Aphrodite, the Goddess of Beauty. The ruins contain many works of exception beatuy. Denizli- aegean region.

BERGAMA (PERGAMUM)

The amphitheater set on a high hill is of beauty, and the aesculapian or hospital and baths are other interesting parts of this ancientcity.Aegean region.

BODRUM (HALICARNASSUS)

Heredotus, the father of history, was born here. King Mausoleus, ruler of Bodrum and the vicinity, was married to his sister Artemis, who continued to rule after death and had the Halicarnassus mausoleum built in his her husband’s memory of the world.

EFES (EPHESUS)

It was near Ephesus that the Virgin Mary spent the rest of her life, and here that the Temple of, Artemis one of the seven wonders of the world, was situated. An importantat centre of the early Christian world and port. St Paul and St John delivered sermons in this city, which at the same time was a busy port and the world’s first bank. The town is built totally of marble, and is amagnificent sight.

Aegean Virgin MARY’s HOUSE

The house where the Virgin Mary and St John spet the least years of their lives is at Ephesus. The house was discovered by a group of tourists who stopped to drink water from anearby spring in 1891.It is situated on the top of Mount Coressos, and is the from of asmall church.

Thausands of people make the pilgrimage here each year, including Pope Paul, who consecrated the area.

GÖREME (CAPPADOCIA)

The intriguing natural formations of this area became the secret hideous of early Chiristians fleeing persecution. The extraordinary conterted cones of soft rock were hellowed into dwellings and churches whose lovely, vivid frescoes may still be seen today. There are also underground cities in this region. There is a total of around 360 churches to be seen.
Central Anatolia.

MOUNT NEMRUT

This imposing craggy mountain is famed for its gigantic stone statues of gods set here by King Antiochus.

Adıyaman-Southeast Anatolia DEMRE (MYRA)

The home of Saint Nicholas, the origin of theSanta Claus legend . Here in Myra ,today known as Demre ,there is the Saint Nicholas church and tomb.

MOUNT ARARAT

The Mountain where Noah's Ark is said to have landed after the Flood, Which lasted forty days and forty nights, and drowned all but Noah's family and the animals on the ark.

PAMUKKALE ( HIERAPOLIS )

Hierapolis was named after Hiera the wife of the Mycian King Tlephos.

The health- giving hot spring waters which pour from the mountain have attracted people here since ancient times.

SIDE

Here Cleopatra would frequently meet with Mark Antony

and watch the sunrise from the shore.

TRUVA ( TROY )

Here the treasure of Helen was found and the famous wooden horse was used to trick the Trojans.

GORDION

The homes of King Midas, who turned everything he touched to gold, even his own daughter.

ÖREN DE TATİL

2007-09-04T10:25:00.000+03:00

Koskocaman 1 hafta bitti gitti. Sayılı gün çabuk geçer, paşa paşa dönersin evine :)

Bu sene ailemle gittiğim Ören ile ilgili bilgiler vermek istiyorum biraz. Kaz Dağlarının mitolojik havasında tatil yapmak ayrı bir keyif belirteyim.

Tertemiz havası, pırıl pırıl güneş altında, masmavi bir deniziyle Ören... Mavi Bayraklı sahil şeridi bozulmamış ender kıyı şeritlerinden.

Örende terlemenize imkan yok, cünkü nem yok, ve sürekli hafif bir esinti var.

Nasıl demeyin, inanın 42 derece sıcaklıkda biz anlamadık bile..

Zaten mitolojide de Rüzgarlı Bayır olarak geçiyor. Sanırım dağların faydaları:))

Doğal güzelliklerini ayrıca kaplıcalar süslüyor. Tarihi kalıntılarda ayrı bir keyif.

Benim gibi eski şehirleri , kalıntıları sevenler için:

ADRAMYTTEION-Mysia bölgesi bugunku Edremit Körfezindeki eski şehir

KAYA SUNAKLARI

HİSAR KALE KALINTILARI tavsiye edilir..

Elbette heryerde zeytin ağaçları var, kahvaltıda yediğimiz zeytinler Burhaniye ürünleriymiş.

Bununla beraber zeytinyağı üretimi dünyada isim edinmiş.

İsteyenler için eğlence mekanlarıda oldukca fazla. Hımmm birdee dondurması çok güzeldi , belirtmeden geçemeyeceğim.

İstanbul da giderek bozulan dondurma tadlarından sonra Ören Çarşıda yediğim dondurma muhteşem geldi..

Kaldığımız Ada Motel de bizimle sürekli ilgilenen Gül Hanım'a da sonsuz teşekkürler. Çok çok luks aramıyorsanız , uyandıgınızda sizi bahce - deniz kombinasyonu karşılasın istiyorsanız Ada moteli tavsiye ederim arkadaslar..

ÖREN GEZİ-TANITIM HARİTASI

2007-09-04T09:54:00.000+03:00

İSSOS

2007-08-24T16:53:00.000+03:00

Gülleri almış bir koku İssos adına,

Çiçekleri mor bağlamış çimenlerinde,

Bu günlerde topraklar yağışsız kurşuni,

Ağıtlarımız da buz tenli diyar gizleri.

İssos, binlerce yıldan beri değişik söylencelere tanıklık etmiş olup, Akdenizin doğu kesiminde ve dolayısıyla Erzin sınırları içerisinde yer alır. Şehrin sahipsiz kalıntılarına Erzin'e 7 km mesafedeki İstasyon Mevkiinde rastlamak mümkündür.

Mezopotamya'yı Yunan kültürüne, Anadoluyu İslam Ülkelerine bağlayan merkez konumundaki İssos ; Bizans, Geç Hitit, Selaukos, Pers ve Osmanlı İmparatorluğuna ev sahipliği yapmıştır. Bölgesel olarak çok önemli bir konuma sahip olmasına rağmen günümüzde işlevsiz günlerini yaşıyor, hem de sessizce.
Oluşumu itibariyle mimari özelliği, kendinden sonraki zamanlara öncülük eden bir özelliğe sahip olan İssos kalıntılarının içinde 1-2 km. uzunluğunda, yüksekliği ise yer yer 7-8 m olan ve hala ayakta kalmayı başaran su kanalları bulunuyor. Akdeniz'e Cenevizli gemicilere Amanosların eteklerinden su iletme projesinin ürünüdür, bu su kanalı.

Büyük İskender'in zaferleriyle sonuçlanan M.Ö 333 yılında Pers kralı III. Darius'la yaptığı büyük bir savaşa sahne olan bölge asıl altın çağını Roma döneminde yaşamış ve bu zamandaki imar faaliyetleriyle yeni bir kimlik kazanmıştır.

Ayakta kalmaya çalışan kalıntıların önemli bir kısmı metrelerce toprak altında kalmış ve ciddi bir kazı çalışmasını bekler duruma gelmiş fakat arazinin volkanik yapısı, deprem ve denizden esen rüzgarlarla gelen kumlar gibi doğal zararların yanı sıra bu değerli kalıntılara esas büyük darbeleri içinden geçen yollar ve çevre yerleşim birimleri vermiş, her ne kadar bölge sit alanı olarak ilan edilse de yağmalar önlenememiştir. Tiyatrosu, spor kompleksi, sütunlu caddeleri, hamamı, tapınakları, su sarnıçları, mezarlıkları ve sahildeki iskelesi kaderine terkedilmişliğin hüznünü yaşamakta günümüzde.

Süregelen yaşamda, anıların gerisine düşerek, bizi sınırlayan doğa içinde tarihe ve sanata karşı tavrımızın farkında değiliz aslında. Gelmek istediğimiz uygarlık düzeyinin tüm gelişim hallerini düşündüğümüzde ileri doğru işleyecek olan bilincimizi geçmişle bütünleştiremeyip günü birlik yaşıyor ve algılamakta zorlandığımız zamanın ilerleyen sürecine tanık oluyoruz.

İssos da şimdi geçmişten gelen el'in sanat imgesi, taşların mekan örgüsü esmerleşti, toprakta da açmaz oldu güller...

www.erzin.bel.tr

ERZİN

2007-08-24T16:52:00.000+03:00

Erzin'in 1473 Otlukbeli Savaşından sonra çoğunluğu Akkoyunlulardan oluşan Türkmen boylarının, İssos ovasının kuzeyindeki bol otlak ve sulak bir alan olan Karahüyük yöresine göçleri ve zamanla bazılarının şimdiki Yoncadüzü ve Gökdere arasındaki "Akdam", bazılarının da Erzin in batısındaki "Şeyhin Ocağı" bölgelerine gelerek buraları yurt edinmeleri sonrasında kurulduğu ve adının da Orta Asya da bulunan Tannu (Tanrı) dağları civarındaki (Tannu Ola) Erzin şehrinin isminden geldiği sanılmaktadır.Yanlız Türkmenlerin, Karahüyükten 1695-1700 yıllarında buraya gelmeden önce Selçuklular ve Memluklular zamanında bazı Türk boylarınında (Özerler, Tebüklüler-Tıbıklar, Pındıklar) bölgeye geldikleri tahmin ediliyor.

1903 yılında Mutasarrufluk olan Erzin 1906 yılında Bucak haline dönüştürülmüş, 11/07/1930 tarihinde de Adana dan ayrılarak Hatay iline bağlanmıştır.
1.Dünya Savaşından sonra Erzin, Fransızlar ve Ermenilerin işgaline uğramış ve 4 yıl kadar bunların istilasına maruz kaldıktan sonra 8 Ocak 1922 de bağımsızlığına kavuşmuştur.

1987 yılında İlçe statüsüne kavuşan Erzin hızla büyümekte ve gelişmektedir.

Amazon

2007-08-17T12:46:00.000+03:00

From its source in Iquito, Peru, to its mouth in Marajó Island, Brazil, all comments about the Amazon River and the Amazon Forest have to be made using superlatives.

Biggest, largest, longest are very common words regarding them. The magnificence of the rivers and trees, the incredible diversity of nature, the simplicity and hospitality of the people, compound a unique scenario where you can have contact and learn about the last frontier of untouched life.

Just to give an idea of the size of this giant, take a look at these numbers:
The Amazon Forest is the largest Rain Forest in the world and its area is over 6,5 million Km2.
About 80% of this area is located in Brazil. The Amazon is the second longest river in the world (after the Nile), stretching 4,000 miles (6,400 kilometers). But it's the largest when it comes to volume.
The Amazon contains 20% of the Earth's fresh water. Its volume is equal to 11 times the volume of Mississipi River. In just one day the Amazon River pours into the ocean the same volume that the River Thames does in one year!!!

In average the Amazon River is between 6 and 10 km wide. During the wet season the river rises more than 9m (30 feet) and the river becomes even wider.
During one year, the average rain precipitation is over 3m (9 feet).
Impressed by the size of this giant??? The numbers regarding its biologic richness are even bigger… What distinguishes the Amazon from other tropical rain forests is the sheer number of plant and animal species that make their home here. Biologically, it is the richest and most diverse region in the world.

The Amazon Forest contains about 20% of all higher plant species, roughly the same proportion of bird species, around 10% of the world's mammals and countless varieties of reptiles.
Just one type of tree may support more than 400 insect species. The total number is unknown and probably it will always be.

In all rivers of the Amazon Region, you should find around 2,000 species of fish -10 times the number found in European rivers.
If the numbers are superlatives, Amazon beauties are even more. And the adjectives change too: wonderful, incredible, astonishing!!!

The Amazon Region provides innumerous wonderful views and feelings. The green from the jungle reflecting in the dark waters of the Rio Negro combined with the blue sky can be considered a masterpiece of God. Images like the flight of a group of macaws or the smooth swimming of the pink dolphin will be saved in your memory forever. Be sure! The beauty of the Water Meeting, where the creamy waters of the Solimões River meet the dark waters of the Rio Negro, keeping separated for miles, is a spectacle of nature.

Taking a shower at warm waters of the Hole Stone Waterfall, located in the middle of the Amazon Rain Forest is an explosion of sensations: the humid air inside the jungle, the sounds of birds and monkeys, the smell of the wood and leafs.

The Amazon talks by itself. We invite you to come with us and visit this wonder of nature. It is a trip you’ll never forget.

Nature

2007-08-17T12:41:00.000+03:00

Given its awesome size, Brazil offers the tourist the opportunity to see many different ecosystems.

The most famous, of course, is the Amazon Rain Forest that dominates more than 40% of the national territory where is located the Mamirauá Project, the largest Sustainable Development Reserve in the world, that has over 1,124,000 ha of preserved forest.

Another important ecosystem is the Atlantic Rain Forest.

This forest used to occupy over 30% of the country, from Bahia to Paraná, but nowadays, only 7% of this native forest remains untouched, mostly in the states of Rio de Janeiro, São Paulo and Paraná.

An example of this exuberant forest can be seen in national parks like Parque Nacional da Tijuca in Rio de Janeiro, Parque Nacional do Itatiaia between the states of Rio de Janeiro and Minas Gerais and Parque Nacional do Iguaçu in the border of the state of Paraná and Argentina.

Pantanal is a swampy area in the interior of South America, between Brazil, Paraguay and Bolivia. During 4 months of the year, the rain floods the soil, changing the live of humans and animals. It is considered the cradle of an uncountable number of species, mostly birds, fishes and reptiles. It is the home of the carnivorous fish Piranha, the Brazilian jaguar, the beautiful Toucan and hundreds of other species.

A sanctuary in name of life…

Differently from other regions where the rain is abundant, the interior of northeast suffers with the weather. In this dry soil grows another important environment, the "Caatinga". Trees with twisted branches and cactus are part of this scenery.

Between Amazon, the Pantanal and the Caatinga, lays the "Cerrado", an ecosystem that is a transition among the first three ones. It is an amazing environment with mixed characteristics depending on what part of the country you are.

Sometimes it looks more similar to the Amazon, others to the Pantanal and so far. It is possible to observe this nature formation in regions close to the Chapada Diamantina and Brasília.

One jewel of the Brazilian nature is Fernando de Noronha, a national park in an archipelago of 21 islands. Its permanent population is small (roughly 1,500 people), living in total area of only 26km² (10 miles²).

Vila dos Remédios, the largest island, is the only one inhabited, preserving the wonderful beaches and the incredible marine life of the park.

The tourist needs a permission to get in and have the limit of 7 days to stay in the park. All efforts are made to permit tourism with environmental sustainability.

Geçitler

2007-08-14T14:17:00.000+03:00

Daryal geçidi
Kafkasya'nın iki önemli ve her zaman açık olan geçidi vardır. Bunlardan bir Daryal geçididir. Geçidin deniz seviyesinden yüksekliği 2379 metredir. Vladikafkas'ı Tiflis'e bağlayan ve Rusların "Gürcü Askeri Yolu" dedikleri yol da bu geçitten geçer.

Yol aynı geçitte akmakta olan Terek Nehri'nin ana kolunu takip eder. Orta ve güney kesimleri üzerinde Osetler (Asetinler) yaşarlar. Bu geçit Kafkasybvcbbbb a'yı s gdfg sdg sdiyasi, askeri ve hatta sosyal yönlerden iki ana parçaya ayırır.

Gürcistan'ın Rusya'ya bağlanmasından sonra bu geçidin önemi daha da büyümüştür. Kafkasya'yı ele geçirmek isteyen Rusya için hem Gürcistan'la irtibatı sürekli açık tutmak ve hem de Batı Kafkasya'daki Çerkes-Abhazlar ile Doğu Kafkasya'daki Çeçenler ve Dağıstanlılar arasındaki işbirliğini kesmek açısından hayati bir önem taşımaktaydı.

Derbent geçidi

Daryal'dan başka ikinci önemli geçit de Derbent'tir. Bu geçit Hazar Denizi kıyısı boyunca uzanır ve genişliği 1.5 ile 30 km arasında değişir.

Dağıstan'da bu iki geçit kadar önemli olmasa da Avar, Karayan, Sol ve Mamison geçitleri de bulunmaktadır.

GENEL BİLGİ

2007-08-14T14:06:00.000+03:00

Mihverinde Kafkas sıradağlarının yer aldığı, kuzeyde Don ağzı, Maniç Çukurluğu ve Kuma ağzı hattından, güneyde Aras Nehri ve Kars Platosu'na kadar uzanan bölgenin adıdır.

Doğal sınırlarını batısında Karadeniz, doğusunda ise Hazar Denizi oluşturur. Kafkas dağları Taman Yarımadası'ndan başlayıp, güneydoğu istikametinde uzanarak Apseron Yarımadası'na ulaşır. Uzunluğu 1440 kilometreden fazladır.

Genişliği ise 50 ile 225 km arasında değişir. Genellikle iki veya üç sıra halinde uzanır. Bu sarp dağlar batıdan doğuya doğru üç ana kısımdan meydana gelir. Birinci kısım Taman Yarımadası'ndan Kuban Nehri'nin kaynaklarına kadar uzanır. Pseha Vadisi'ne kadar yükseklik 1000 metrenin altındadır. Daha doğuya doğru ise 1500 metrenin altına düşmez.

Orta Kafkasya ise Kuban Vadisi'nden Daryal Geçidi'ne kadar uzanır. Dağların en sarp ve yüksek kesimi buradadır. Aynı zamanda dağlar en fazla genişliğe de burada ulaşırlar. Yüksekliği 5633 metre olan Elbruz ve yine yüksekliği 5047 metre Kazbek burada yer alır.

Burada da büyük kitlelerin hareketine elverişli geçit yoktur. Böylece Batı ve Orta Kafkaslar sarp, son derece engebeli ve geçit vermeyen özellikleri nedeniyle Rusya'ya karşı direnen Kafkasyalıların son sığınaklarını teşkil etmiştir.

Doğu Kafkaslar ise, Daryal Geçidi'nden Apseron Yarımadası'na kadar uzanır. Burada dağlar alçalır ve yayvanlaşırlar. Daha çok yüksek platolar hakim manzarayı teşkil eder. Hazar Denizi'ne doğru ise bu platolar da kademeli olarak alçalmak suretiyle yok olurlar. Bu bölgenin merkezinde doğu-batı istikametinde uzunluğu 180 km genişliği ise 106 km olan Dağıstan Platosu yer alır.

Bu bölgenin batısı daha yüksek ve engebeli olduğu için oraya nüfuz edilmesi de zordur. Ancak Hazar Denizi'ne doğru arazi yapısı daha yeknesak bir hal alır ve içine girilmesi daha kolaydır. İşte bu nedenle Doğu Kafkasya'da Rusya'ya karşı mukavemet daha çok Çeçen İnguşların ve Avarların yaşadıkları Daryal Geçidi'ne doğru olan kesimde daha şiddetli olmuştur.

Kafkasya'nın akarsuları genellikle kaynaklarını Kafkas dağlarının kar ve buzlarla örtülü tepelerinden alırlar. Derin vadiler oyarak dağlardan indikten sonra kaynaklarını zaten bu dağlardan alan Kuban, Terek, Sulak ve Kura nehirlerine kavuşurlar.

Doğu Kafkasya'nın kuzeyi Terek ve Sulak nehirlerine rağmen bir bozkırdır. Bu bozkır ile dağlık Dağıstan arasındaki sınır aşağı yukarı Mahaçkale-Hasavyurt arasında uzanan çizgidir. Bu çizginin kuzeyindeki bozkırda ve Hazar Denizi kıyılarında Kumuklar otururlar. Buna karşılık dağlık bölgede Kafkasyalı yerli kabileler yasarlar.

Antartika

2007-08-14T14:00:00.000+03:00

Antarktika, Güney Yarımkürenin en güneyinde bulunan ve Güney Kutbu'nu içeren kıta.

Afrika ve Okyanusya'nın güneyinde olan ve içinde ülke bulunmayan tek kıta.

“Güneydeki efsanevi kıta”nın bulunması 200 yıllık bir arayıştan sonra, ancak 1840’ta başarıyla sonuçlanmıştır. Yelkenlisiyle kıyılar boyunca yaklaşık 2.000 km yol alan Charles Wilkes, denizlerden oluşan Kuzey Kutbu’nun tersine, Güney Kutbu’nun olduğu yerde gerçekten büyük bir kıta bulunduğunu kanıtlamıştır.

12,4 milyon km²’lik yüzölçümüyle bu kıta neredeyse Afrika’nın yarısı büyüklüğündedir.

Bu bölgenin içinde Güney Shetland, Güney Georgia gibi birkaç takımada da yer alır.
Adı, “Arktika’nın karşısındaki” (Yunanca: Antarktikos) anlamına gelen Antarktika’yı ortalama 2.000 m kalınlığında büyük bir buz katmanı zırh gibi örter.

Bir zamanlar “ulaşılamaz” diye adlandırılan kutup noktasında buzun kalınlığı 4.335 m’yi bulur. Bu buz kütlesi 24 milyon km³’lük hacmi ile yeryüzündeki bütün buzların yüzde 92’sini oluşturmaktadır.

Kıyılarından kopan 350-600 m kalınlığındaki buz parçaları günde 1-3 m hızla ilerler ve birbiri üstüne yığılır. Bu tür yüzen yığınlardan biri olan Ross Buzlası 540.000 km’yi bulan alanıyla neredeyse Fransa büyüklüğündedir.

Gelgit olayının buzladan kopardığı büyük parçalar yüzerek çevreye dağılır. Bu tür buzdağları arasında 20.000 km² büyüklüğe ulaşanlar olur.

Güney Kutbu’nda yeryüzünün en soğuk ve en fırtınalı iklimi egemendir. Ortalama sıcaklık yaz aylarında -20° C’dir ve bu, güneyden fırtınalar estiğinde -70°C’ye kadar düşebilir. Coğrafi Güney Kutbu noktasında bulunan ABD gözlem istasyonunda yapılmış ölçümlerde sıcaklığın yıllık ortalamasının -50° C olduğu, en sıcak ayda ancak -29° C’ye yükseldiği belirlenmiştir.

Yani yeryüzünün bu en büyük buzdolabının sıcaklığı Kuzey Kutbu’ndan ortalama 22 derece daha düşüktür. Bu durum doğal olarak yaşam koşullarını etkilemektedir.

Kuzey Kutbu’nda 400’e yakın çiçek açan bitki türü sayılabilirken, Güney Kutbu’nda bir tane bile olmaması bunun bir belirtisidir. Buna karşılık kıtanın kıyılarında ve açık denizlerinde çok sayıda hayvan yaşar.

Penguenler, martılar, foklar ve balinalar soğuk, ama besin maddesi açısından zengin Güney Kutbu denizlerindeki planktonları ve balıkları yiyerek yaşamlarını sürdürürler.

Antarktika'nın uluslararası telefon kodu +672 'dir.
Antarktika'nın Internet alan adı ccTLD .aq olarak belirlenmiştir.